Zoals ik al aankondigde in deze post, lees ik in 2017 elke maand een geleend boek. Ik geef graag een korte update over hoe het mij verging in het eerste kwartaal van dit jaar. De stand van zaken:
Januari
An Englishman in Paris (Michael Sadler) **
Dit boek leende ik van de vader van het Lief. Toen we daar met Kerst waren, zag ik dat boek toevallig in de kast staan. Op de vooravond van 2017 was dit boek een perfect eerste exemplaar. De schrijver, zelf het hoofdpersonage, is bijzonder grappig. Doordat ik zelf zoveel tijd doorbreng met een Fransman, waren veel dingen over de Franse cultuur herkenbaar en moest ik vaak goed lachen. Maar ik kon helaas niet altijd volgen. Wellicht heeft dat te maken met het feit dat ik noch in de Britse, noch in de Franse cultuur echt thuis ben, waardoor ik heel veel van zijn -vaak nogal sarcastische- grapjes miste. Mede daardoor moest ik me erg inspannen om de allereerste deadline van het jaar te halen: op 31 januari moest ik nog een flink stuk lezen. Maar het is gelukt: mission accomplished!
Februari
Dodelijk spoor (Jacky Ceulen) ***
Collega Bodien leende mij dit boek uit. Dat was zeer speciaal om twee redenen: ze had het boek zelf nog niet gelezen (kreeg ik zomaar eventjes de primeur!) en ze kreeg het boek van de schrijfster in eigen persoon, waardoor het ook nog eens een gesigneerd exemplaar betrof. Wat leuk! Het duurde even vooraleer ik echt in de sfeer kwam van dit boek, maar uiteindelijk werd het behoorlijk spannend. De tweede helft van het boek las ik dan ook zowat in een ruk uit. Ondanks de slechts 28-dagen durende maand: deadline met gemak gehaald!
Maart
Strange weather in Tokyo (Hiromi Kawakami) ****
Jawel, met stip het beste boek tot nu toe! Ik leende het boek van studiegenootje Hannah. Het ging ook zo: heb je toevallig nog een boek in je kast liggen dat leuk en niet in het Duits is? (dat is zij namelijk wel, maar mijn Duits is niet van zo'n level dat ik er een boek in kan lezen). Het verhaal speelt zich af in Japan (dat had je vast al gemerkt aan de titel en naam van de schrijfster) en gaat over een nogal introverte vrouw die verliefd wordt op haar ook al introverte oud-leraar Japans, die stukken ouder is. De langgerekte en trage manier waarop het boek zich ontwikkelt past helemaal bij de sfeer van het boek en de introverte karakters van de hoofdpersonages. Oké, het was geen erg dik boek, maar toch was ik er erg snel doorheen. Daardoor was er tijd voor maar liefst twee (ook al niet erg dikke, hoor) niet-geleende boeken tussendoor. Want ja, ik blijf boeken kopen aan een sneller tempo dan ik ze lees. Bijbenen wordt moeilijk, vooral dit jaar. Maar toch, laat het duidelijk zijn dat ik het in ieder geval probeer :-)
Heb je nog een must-read in de kast liggen? Geef een gil, dan ga ik het lezen!
Lieve groetjes,
Lyrinn
woensdag 12 april 2017
woensdag 22 februari 2017
Lofzang van de stoffen zakdoek
Ken je dat, een stoffen zakdoek? Dat is zo'n katoenen lapje van ongeveer 20 bij 20 centimeter. Meestal met bloemetjes of ruitjes erop en vaak ook een gekarteld randje eraan. Ik kreeg eens een stapel van een stuk of vijftig van mijn grootouders toen ik alleen ging wonen. En het Lief kreeg zijn eigen stapeltje toen we gingen samenwonen (die waren 30 bij 30 en hadden natuurlijk geen bloemetjes of gekarteld randje, kwestie van het wat mannelijk te houden). Ik fronste mijn wenkbrauwen en vroeg me af wat ik met al die zakdoeken moest aanvangen.
Mijn ouders hadden er ook altijd in huis. Er is in hun huis een keukenlade (weliswaar de kleinste van alle lades, maar toch), compleet voorbehouden voor de zakdoeken. Ik heb altijd gelachen met mijn mama, die te pas en te onpas zakdoeken tevoorschijn toverde. In elke mouw en elke jaszak kan je wel een exemplaar vinden en je komt ze ook wel eens tegen op de bank en op andere plaatsen doorheen hun huis. Ik vond dat vroeger echt heel vies: dan ga je eens de kippen voeren in de jas van mama en vind je daar een verfrommeld vodje als je je handen in de zakken steekt... Bah!
Maar nu snap ik het. Ondertussen zweren het Lief en ik bij onze stoffen zakdoeken: ik die met bloemetjes, hij de stoerdere exemplaren met ruitjes. Ik moet bekennen dat je ook in mijn jaszakken of handtas altijd wel een exemplaar treft (om nog maar te zwijgen van hun voorbehouden plek in de keukenlade). En ik ben zo blij dat ik ze heb! Want mijn neus die loopt zo vaak. Bijvoorbeeld als ik iets warm eet of drink, of iets met veel peper naar binnen werk (en ik gebruik nogal veel peper). En in dit barre weer is het nog veel erger: als ik buiten kom, gaat mijn neus lopen. Of als ik op de fiets zit, daar gaat die neus van mij weer. Bizar, zou je denken. Maar dat is het eigenlijk niet.
Hoe ik dat weet? Omdat ik overal mensen tegenkom met hetzelfde probleem. Ze fietsen ook naar het station en zitten bij mij op de trein. Ik kom ze wel eens tegen op café of in de rij bij de kassa. Ze gaan ook naar de universiteit en zitten zelfs bij mij op werk. Maar omdat niemand nog een stoffen zakdoek bij zich heeft (de mensen van tegenwoordig hé!), moeten ze allemaal heel hard hun neus optrekken om van het probleem af te komen. Ik vind het zo vreselijk vies en onbeleefd (en ongezond, dat eigenlijk ook nog). Geef mij dan maar dat vodje in mijn jaszak.
Of als je het niet met me eens bent: koop dan alsjeblieft papieren zakdoekjes.
In naam van je collega's, vrienden, klasgenoten, medereizigers en iedereen om je heen, dank ik je hartelijk!
Groetjes,
Lyrinn
Of als je het niet met me eens bent: koop dan alsjeblieft papieren zakdoekjes.
In naam van je collega's, vrienden, klasgenoten, medereizigers en iedereen om je heen, dank ik je hartelijk!
Groetjes,
Lyrinn
vrijdag 30 december 2016
Een goed voornemen voor 2017
Een beetje afgezaagd, ik weet het. Ieder jaar opnieuw komt iedereen aanzetten met goede voornemens. Om die vervolgens na twee weken weer overboord te gooien. Maar dat van mij is anders (jaja, het zal wel). Het is ook geen echt 'voornemen' als in: ik ga mijn leven beteren (moet ik misschien ook doen?). Maar laat ik stoppen met rond de pot te draaien en het gewoon vertellen:
Ik ga in 2017 elke maand een boek lezen.
'Dat is alles, Lyrinn?' hoor ik je denken. Je had vast iets spectaculairder verwacht. Elke wéék een boek, dat had misschien nog verwonderlijk en uitdagend geweest, maar elke maand... Twaalf boeken, dat zijn er nog niet eens zoveel!
Maar het zijn niet zomaar twaalf boeken. Ik wil het komende jaar elke maand een geléénd boek lezen. Dit jaar leende ik best wat boeken, het was een soort sneeuwbal-effect: ik leende eens een boek van een vriendin, en toen ik dat vertelde aan een andere vriendin, leende zij me vervolgens ook een boek uit. En toen leende ik nog iets van een collega, en van een vriend van een vriendin en dan weer van een andere collega, ... En in ruil leende ik hen allen ook weer leuke boeken uit, zoiets werkt echt heel aanstekelijk!
Een geleend boek valt ook zelden tegen. Iemand die je wat uitleent, is er meestal zelf erg enthousiast over. En je leent niet zomaar iets uit, ik doe dat zelf alleen maar als ik denk dat de lener het écht leuk gaat vinden. Het leidt vaak tot leuke gesprekken die het enthousiasme nog meer aanwakkeren, want de eigenaar van het boek kent natuurlijk alle gebeurtenissen en de afloop al... (Pas op voor spoilers)!
'Dat is alles, Lyrinn?' hoor ik je denken. Je had vast iets spectaculairder verwacht. Elke wéék een boek, dat had misschien nog verwonderlijk en uitdagend geweest, maar elke maand... Twaalf boeken, dat zijn er nog niet eens zoveel!
Maar het zijn niet zomaar twaalf boeken. Ik wil het komende jaar elke maand een geléénd boek lezen. Dit jaar leende ik best wat boeken, het was een soort sneeuwbal-effect: ik leende eens een boek van een vriendin, en toen ik dat vertelde aan een andere vriendin, leende zij me vervolgens ook een boek uit. En toen leende ik nog iets van een collega, en van een vriend van een vriendin en dan weer van een andere collega, ... En in ruil leende ik hen allen ook weer leuke boeken uit, zoiets werkt echt heel aanstekelijk!
Een geleend boek valt ook zelden tegen. Iemand die je wat uitleent, is er meestal zelf erg enthousiast over. En je leent niet zomaar iets uit, ik doe dat zelf alleen maar als ik denk dat de lener het écht leuk gaat vinden. Het leidt vaak tot leuke gesprekken die het enthousiasme nog meer aanwakkeren, want de eigenaar van het boek kent natuurlijk alle gebeurtenissen en de afloop al... (Pas op voor spoilers)!
Daarom wil ik er in 2017 nog een schepje bovenop doen. Elke maand een ander boek, elke maand van iemand anders. Mijn hele uiteenzetting hier, is dus ook meteen een oproep aan iedereen die dit leest, ver weg of dichtbij: zoek jouw favoriete boek uit en kom het me brengen, stuur het op, of verplicht me om je een bezoekje te brengen en het op te pikken!
Er zijn enkel twee dingen die je moet weten:
1. Ik hou niet zo van Science Fiction of Fantasy. Verder kan ik veel smaken. En ik ben eigenlijk best wel te vinden voor een experimentje, dus als je favoriete boek nu écht Science Fiction is, en je vindt dat ik het écht moet lezen... dan kan het misschien wel. Maar verder is het dus niet zo erg mijn ding, just so you know.
2. Ik leid een bijzonder druk leven, dus doe me een plezier en leen me geen kanjer van 899 bladzijden uit, alsjeblieft. Want dan lukt het me nooit om dat in een maand uit te lezen. Al geldt ook hier: ik maak graag een uitzondering voor extra-ordinaire gevallen!
Ik hoor graag van jullie, ik popel al om te starten :)
Lieve groetjes vanuit de bergen dit keer!
Lyrinn
vrijdag 7 oktober 2016
Je weet dat je niet meer in België maar in Nederland bent als ... Part IV
Sinds september woon ik alweer drie jaar in Nederland. Naar goede gewoonte (beter laat dan nooit) krijg je daarom voor de vierde keer een lijstje Nederland vs. België voorgeschoteld. De voorgaande een, twee, drie lijstjes vind je hier terug.
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als...
... Nederlanders vreemd opkijken als ik Franse woorden gebruik zoals 'allez' en 'cinema', maar zij het tegelijkertijd wel te pas en te onpas over 'svp' en 'jus d'orange' hebben.
... Niemand weet wat ik bedoel met 'hesp'. Ham heet dat vanaf nu.
... (in dezelfde lijn) je 'bacon' niet langer op z'n Nederlands uitspreekt. Voortaan is het bacon op z'n Engels ('beejkun' dus). Vreemd genoeg zijn 'bakon' (= gerookt vlees) en 'beejkun' (= spek) voor mij echt twee verschillende dingen, maar dat terzijde.
... (nog meer broodbeleg) je ook geen schelletjes kaas meer op je boterham legt, maar plakjes. Het steekt ook allemaal nogal nauw in Nederland: een plakje kaas, een schijfje tomaat, een sneetje brood, ... kan je in Vlaanderen allemaal gewoon vervangen door dat ene schelletje.
... Er maar twee bekende Vlamingen in Nederland zijn doorgebroken: Samson (ja, de hond) en Philippe Geubels. Leuk, maar dat betekent niet dat ik het daar DE HELE TIJD OVER WIL HEBBEN. Inmiddels heb ik het wel gehad met imitaties van Samson. Overigens denk ik dat de Nederlanders Geubels alleen maar grappig vinden vanwege z'n droge, trage manier van spreken. Ik ben er van overtuigd dat niemand z'n zware Antwerpse accent ook maar verstaat.
... De vrouwelijke variant van een kat niet langer een kattin is, maar een poes. Goed dat er een andere Vlaming bij me was toen dit zo bleek, de Nederlanders hadden me anders nooit geloofd.
... De man van je tante of de broer van je ouders voortaan een oom heet en geen nonkel meer (als ik die term weer eens in de conversatie gooi, denken Nederlanders altijd dat ik het over een 'onkel' heb, naar analogie met het Engelse 'uncle', haha).
... Er niet langer een microgolf(oven) en een afwasmachine in mijn keuken staan. Ze zijn respectievelijk vervangen door een magnetron en een vaatwasser (en het zijn nog wel steeds dezelfde apparaten, moest dat niet duidelijk zijn).
... Een kapstok alleen maar dat haakje aan de muur blijkt te zijn. Dat andere voorwerp, waarop je een kledingstuk hangt, is voortaan een kleerhanger. Maak het anders eens ingewikkeld.
... Sommige uitdrukkingen ineens niet zo wijd verspreid blijken te zijn. Zo is 'vijgen na Pasen' voortaan 'mosterd na de maaltijd'.
... Je niet langer het huis hebt gestofzuigd, maar stof hebt gezogen. Hoezo logisch?
... Een heel aantal woorden ineens een ander lidwoord (b)lijken te hebben! De order, de marktkraam, de krat, het tablet, het chalet, ... ik kan nog even doorgaan.
... Nederlanders denken dat je achterlijk bent als je 'vijf na vier' zegt. Het is natuurlijk 'vijf over vier'. Dat weet iedere Vlaming ook wel, maar toch ligt die 'na' zo goed in de mond, hee.
... hier (nog steeds) heel frequent over 'tien over half vier' en 'vijf voor half acht' wordt gesproken in plaats van gewoon 'twintig voor vier' of 'vijfentwintig over zeven'. Wie heeft dat ooit verzonnen? Het Nederlandse klok-lees-systeem is zo al moeilijk genoeg (maak met eender welke niet-Nederlander een afspraak om 'half vier' en gegarandeerd komt hij/zij om 16u30 en niet om 15u30 opdagen), vond iemand het nodig om het NOG maar wat ingewikkelder te maken met die voor en over het halve uur. In dit geval een punt voor de Vlamingen, die het lekker praktisch houden!
Groeten uit Noord-Holland,
Lyrinn
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als...
... Nederlanders vreemd opkijken als ik Franse woorden gebruik zoals 'allez' en 'cinema', maar zij het tegelijkertijd wel te pas en te onpas over 'svp' en 'jus d'orange' hebben.
... Niemand weet wat ik bedoel met 'hesp'. Ham heet dat vanaf nu.
... (in dezelfde lijn) je 'bacon' niet langer op z'n Nederlands uitspreekt. Voortaan is het bacon op z'n Engels ('beejkun' dus). Vreemd genoeg zijn 'bakon' (= gerookt vlees) en 'beejkun' (= spek) voor mij echt twee verschillende dingen, maar dat terzijde.
... (nog meer broodbeleg) je ook geen schelletjes kaas meer op je boterham legt, maar plakjes. Het steekt ook allemaal nogal nauw in Nederland: een plakje kaas, een schijfje tomaat, een sneetje brood, ... kan je in Vlaanderen allemaal gewoon vervangen door dat ene schelletje.
... Er maar twee bekende Vlamingen in Nederland zijn doorgebroken: Samson (ja, de hond) en Philippe Geubels. Leuk, maar dat betekent niet dat ik het daar DE HELE TIJD OVER WIL HEBBEN. Inmiddels heb ik het wel gehad met imitaties van Samson. Overigens denk ik dat de Nederlanders Geubels alleen maar grappig vinden vanwege z'n droge, trage manier van spreken. Ik ben er van overtuigd dat niemand z'n zware Antwerpse accent ook maar verstaat.
... De vrouwelijke variant van een kat niet langer een kattin is, maar een poes. Goed dat er een andere Vlaming bij me was toen dit zo bleek, de Nederlanders hadden me anders nooit geloofd.
... De man van je tante of de broer van je ouders voortaan een oom heet en geen nonkel meer (als ik die term weer eens in de conversatie gooi, denken Nederlanders altijd dat ik het over een 'onkel' heb, naar analogie met het Engelse 'uncle', haha).
... Er niet langer een microgolf(oven) en een afwasmachine in mijn keuken staan. Ze zijn respectievelijk vervangen door een magnetron en een vaatwasser (en het zijn nog wel steeds dezelfde apparaten, moest dat niet duidelijk zijn).
... Een kapstok alleen maar dat haakje aan de muur blijkt te zijn. Dat andere voorwerp, waarop je een kledingstuk hangt, is voortaan een kleerhanger. Maak het anders eens ingewikkeld.
... Sommige uitdrukkingen ineens niet zo wijd verspreid blijken te zijn. Zo is 'vijgen na Pasen' voortaan 'mosterd na de maaltijd'.
... Je niet langer het huis hebt gestofzuigd, maar stof hebt gezogen. Hoezo logisch?
... Een heel aantal woorden ineens een ander lidwoord (b)lijken te hebben! De order, de marktkraam, de krat, het tablet, het chalet, ... ik kan nog even doorgaan.
... Nederlanders denken dat je achterlijk bent als je 'vijf na vier' zegt. Het is natuurlijk 'vijf over vier'. Dat weet iedere Vlaming ook wel, maar toch ligt die 'na' zo goed in de mond, hee.
... hier (nog steeds) heel frequent over 'tien over half vier' en 'vijf voor half acht' wordt gesproken in plaats van gewoon 'twintig voor vier' of 'vijfentwintig over zeven'. Wie heeft dat ooit verzonnen? Het Nederlandse klok-lees-systeem is zo al moeilijk genoeg (maak met eender welke niet-Nederlander een afspraak om 'half vier' en gegarandeerd komt hij/zij om 16u30 en niet om 15u30 opdagen), vond iemand het nodig om het NOG maar wat ingewikkelder te maken met die voor en over het halve uur. In dit geval een punt voor de Vlamingen, die het lekker praktisch houden!
Groeten uit Noord-Holland,
Lyrinn
maandag 21 maart 2016
Nederland vs. België
"I don't know where I am going from here, but I promise it won't be boring"
(David Bowie)
Nee, het is nog geen tijd voor een nieuw lijstje België vs. Nederland. Niet dat de verschillen uitgeput geraken, hoor: ik kan echt nog jarenlang doorgaan. Maar dit keer dus geen lijstje. Integendeel: ik ga weer eens de filosofische tour op!
Het komt door het volgende: een tijdje terug maakte ik een uitstapje naar (en in) België en toen ik ergens een drankje wou afrekenen, haalde ik vanzelfsprekend mijn bankkaart boven. De dame aan de kassa maakte mij er echter attent op dat ik enkel contant kon afrekenen. Een klein probleem want: ik heb echt nooit contant geld bij me (me van mijn handtas beroven heeft dus weinig zin, het is maar dat je het weet). Gelukkig kon mijn gezelschap me uit de nood helpen, maar het punt is: ik was stomverbaasd! Hoe kan het dat je in de eenentwintigste eeuw niet overal elektronisch kan betalen? Dat kan dus, in België. Het is zelfs heel normaal: mijn Belgisch gezelschap vond het helemaal niet zo vreemd dat er contant moest worden afgerekend.
Dat betekent ook dat ik me in België niet langer ´gewoon een Belg´ voel. Ik vind het gek dat ik niet overal kan pinnen of dat we de rekening niet mogen splitsen op restaurant. Ik word lastig als mensen wat te lang rond de pot blijven draaien en ga met mijn ogen rollen als weer eens blijkt dat de Belgen nog steeds niet over dat eeuwige taaldebat heen zijn (geheel terzijde trouwens, voor wie wat Frans spreekt: ik kan maar NIET over dit filmpje heen. Kan je als land serieus zo'n beleid voeren?).
Ondanks dat, ben ik natuurlijk geen echte Nederlander. Hier blijf ik toch gewoon 'die Belg'. Mijn Vlaamse accent verraadt me nog steeds direct, ik ben net dat tikkeltje meer terughoudend en ik wen vast nooit aan dat tutoyeren-gedoe (daar heb ik het later nog wel eens over).
Het lijkt erop dat ik in beide landen niet meer helemaal in het plaatje pas. En nu had ik nooit in mijn leven het doel om "in een plaatje te passen", soms voelt die tweestrijd toch ook wat vreemd. Het zet me vaak aan het denken: nu hebben het Lief en ik meer dan genoeg redenen die ons in Nederland houden. Maar wat als die redenen straks eens ophouden? Wat als het Lief straks z'n doctoraat haalt, of als ik eens klaar ben met studeren, wat doen we dan? Gaan we dan weer naar België? Of blijven we hier plakken omdat we het hier naar onze zin hebben? Emigreren we naar Frankrijk? Of doen we nog eens gek en zoeken we gewoon weer een nieuwe bestemming op?
Hoe dan ook, de kans dat het ingewikkelder wordt dan 'die Fransman en die Belgische die in Nederland wonen', is groot.
Avontuurlijke groeten,
Lyrinn
dinsdag 19 januari 2016
Een volkomen nutteloze kubuspuzzel
Bij mijn ouders ligt al jaren zo'n leuk kubus-dingetje. Zoiets als de Rubix Cube maar dan zonder enig doel (er is geen oplossing, het draait gewoon eindeloos door). Nu heb je vast geen idee waar ik het over heb. Maar beter dan dit kan ik het eigenlijk niet uitleggen. Kijk vooral naar de foto's.
Het punt is: het is leuk! Je kan er eindeloos aan draaien, in knijpen, ... terwijl je een gesprek voert of andere (meer zinvolle) dingen aan het doen bent. Dus ik wou er ook eentje maken.
Ik koos zes fleurige stofjes en ging aan het knippen en strijken. Dat voorbereidingswerk bleek langer te duren dan het uiteindelijke naaiwerk zelf... Maar goed, het resultaat mag er zijn: een fleurige kubuspuzzel (want ik kwam er inmiddels achter dat het zo heet) ligt ondertussen in mijn kast.
In mijn kast, ja. Want OP de kast, dan gaat die lieve Whippet ermee aan de haal. En ik zit heus niet elke dag met dat ding in mijn handen te draaien. Veel meer dan dat, kan je er dus echt niet mee doen. Dan maar een plekje in de kast.
Wie ik benieuwd heb gemaakt, kan op deze website de werkbeschrijving vinden. Geen professionele naai-skills vereist. Is er nog iemand op zoek naar een nutteloos DIY-verjaardagscadeau? Zoek niet langer!
Alweer creatieve groetjes,
Lyrinn
Het punt is: het is leuk! Je kan er eindeloos aan draaien, in knijpen, ... terwijl je een gesprek voert of andere (meer zinvolle) dingen aan het doen bent. Dus ik wou er ook eentje maken.
Ik koos zes fleurige stofjes en ging aan het knippen en strijken. Dat voorbereidingswerk bleek langer te duren dan het uiteindelijke naaiwerk zelf... Maar goed, het resultaat mag er zijn: een fleurige kubuspuzzel (want ik kwam er inmiddels achter dat het zo heet) ligt ondertussen in mijn kast.
In mijn kast, ja. Want OP de kast, dan gaat die lieve Whippet ermee aan de haal. En ik zit heus niet elke dag met dat ding in mijn handen te draaien. Veel meer dan dat, kan je er dus echt niet mee doen. Dan maar een plekje in de kast.
Wie ik benieuwd heb gemaakt, kan op deze website de werkbeschrijving vinden. Geen professionele naai-skills vereist. Is er nog iemand op zoek naar een nutteloos DIY-verjaardagscadeau? Zoek niet langer!
Alweer creatieve groetjes,
Lyrinn
woensdag 16 december 2015
Proberen, repeteren en studeren: een update
"The first step to getting away is deciding you're no longer willing to stay where you are"
(Unknown)
Onlangs ging ik even dag zeggen tegen mijn oud-collega's: ik moest in de buurt zijn dus ik besloot even langs te gaan. Het was fijn om ze terug te zien. Even horen hoe het met ze ging, wat er in hun leven is veranderd, wie mijn plaats heeft ingenomen etc. Na nog geen vijf minuten kwam de vraag: "heb je geen spijt dat je weg bent?" Ik moest natuurlijk niet lang nadenken, het antwoord was een volmondig "nee". Maar ik was wel verbaasd want: in al die tijd, had ik daar zelfs nog geen minuut over nagedacht.
Ik werd er een beetje filosofisch van (wees gewaarschuwd): ik kan nauwelijks geloven hoe anders mijn leven er nu uitziet. Nog geen jaar geleden zat ik op dat kantoor weg te kwijnen in een klein achterafhokje zonder enig vooruitzicht. Het is zooooo ongelooflijk moeilijk geweest om mij los te maken van die job. De twijfels (puur rationeel gezien had ik een job waar veel van mijn oud-klasgenoten maar wat blij mee zouden zijn), het gebrek aan een alternatief op dat moment, het maakte me bijna ongelukkiger dan de job zelf.
Ondertussen werk ik driedubbel zo hard (vandaar de titel van dit bericht): ik ga naar school, werk twee dagen per week en in de tijd die overblijft, zit ik thuis huiswerk te maken, examens voor te bereiden en papers te schrijven. Maar ik heb er nog geen minuut spijt van gehad. De master is zwaar, maar het is zo interessant en precies waar ik al die tijd naar op zoek was. Ik heb meer energie dan ik ooit heb gehad. En daarnaast heb ik nog de job, die me gelukkig een heel andere kant van het kantoorbestaan laat zien: het hoeft echt niet zo deprimerend te zijn als in mijn achterafhokje het geval was.
Waar het op neerkomt: ik ben zo ongelooflijk blij en trots dat ik de beslissing genomen heb! Soms eens je verstand uitzetten en denken aan wat je echt gelukkig maakt: ik kan het iedereen aanraden! Je hebt echt meer keuze dan je denkt. Het vraagt alleen een beetje moed (en als je dat niet hebt, een goed lief die van tijd tot tijd zijn schouder eens uitleent om op uit te huilen). Ach, Lyrinn. Wat filosofisch allemaal! (Je was nochtans gewaarschuwd).
Energieke groeten en wat (veel te late) herfst-sfeerbeelden*,
Lyrinn
*binnenkort ook wel wat Kerst-/winterplaatjes, beloofd!
maandag 26 oktober 2015
De kick-ass DIY-jurk
"Believe you can and you will"
(Unknown)
Ik had in mijn hele leven nog nooit een jurk gemaakt. En ik wou dat al heel lang eens doen, maar het was er nog nooit eerder van gekomen. En dan stond er plots een bruiloft voor de deur. En ik dacht: laat ik eens zot doen!
Dus ging ik jurken Googlen en op zoek naar gratis patronen. Ik vond heel wat interessante websites en blogs, maar niks was precies wat ik zocht (zoals gewoonlijk ben ik nogal kieskeurig). Dus ik maakte er een mixje van.
Het bovenstuk haalde ik van deze Zuid-Afrikaanse website (ik wist trouwens niet dat mijn Zuid-Afrikaans zo goed was).
De rok tekende ik zelf uit op basis van mijn eigen maten en deze tutorial. (in het Engels, dat kon ik gelukkig al).
Ik maakte eerste een 'proefjurk' uit een oud laken om zeker te zijn dat de maat goed was, alvorens de schaar te zetten in het leuke stofje dat ik kocht. Hier en daar deed ik nog wat kleine aanpassingen, zoals verbreden van de armsgaten (misschien moet ik toch maar eens wat spiermassa gaan ontwikkelen in mijn bovenarmen?) en verlengen van het bovenstuk (zodat de tailleband op de perfecte plaats zou komen te zitten).
Toen zette ik een tailleband tussen het Zuid-Afrikaanse bovenstuk en de Amerikaanse rok et voila: ineens had ik een kick-ass jurk, helemaal zelf gemaakt!
En iedereen maar beweren dat zoiets niet lukt als je nog nooit eerder kleding hebt genaaid... De bruiloft en mijn jurk waren geweldig (dat is vast ook te zien op de lol-foto met de mama)!
Creatieve groetjes,
Lyrinn
dinsdag 29 september 2015
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als... Part III
Wat gaat de tijd toch snel (oh oh, wat een cliché zeg), alweer twee jaar in Nederland! Ondertussen niet langer in Amsterdam maar wel in de beste stad van Nederland, zou ik durven beweren.
Zelfs na al die tijd, blijven er verschillen tussen Nederland en België opduiken. Dus vier ik mijn tweejarig Nederlands bestaan alweer met een lijstje:
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als...
... je niet langer in de zetel, maar op de bank zit. Kreeg ik trouwens ook een flauwe mop over te horen, die ik graag met jullie deel: een bankstel is een stel (koppel) dat samen heel vaak op de bank zit (of gewoon een matching set zetels/banken). Graag gedaan, allemaal!
... je blijft twijfelen of je iemand met 'u' of 'je' moet aanspreken en verlangt naar die zorgeloze Vlaamse tijd waar je gewoon vrolijk 'gij' kon zeggen, tegen eender wie.
... je meteen door de mand valt als 'Belgske' als je 'wablieft' zegt. Wat zegggg je? (met de meest kelige 'ch' die je ooit hebt gehoord) klinkt wat meer Nederlands.
... het niet 'weeral' maar 'alweer' is.
... 'zeker en vast' en 'vast en zeker' ondertussen allebei zo bekend in de oren klinken, dat je zelfs niet meer weet welke nu de Vlaamse en welke de Nederlandse variant is.
... gamma niet langer hetzelfde betekent als 'assortiment', maar echt alleen de doe-het-zelf-zaak kan zijn.
... er eens goed met je wordt gelachen als je over een 'wijsheidstand' spreekt. Dat is een verstandskies hier (en dan komt de taalkundige weer even in me boven: het gaat eigenlijk helemaal niet om een verstands-kies maar een ver-stand-kies, als in achter in je mond).
... hetzelfde geldt voor een 'froufrou': vreemde blikken, ik verzeker het je! Dat stukje haar dat over je voorhoofd heen hangt, dat heet voortaan een pony (heeft dat soms te maken met de daarmee verbonden paardenstaart?)
... een jeansbroek niet langer een jeansbroek is, maar een spijkerbroek (ik begrijp nog steeds niet waar dat vandaan komt trouwens, wie verzon dit?).
... (als we het toch over kleding hebben) een 'colbert' het correcte woord voor kostuumsvest blijkt te zijn (wat het Franse lief dan weer als een oeroud woord omschrijft, dat zelfs zijn grootmoeder niet meer gebruikt).
... je dat colbertje niet langer naar de droogkuis brengt, maar naar de wasserette.
... je ook de 'droogkast' wel kan vergeten. Een droogtrommel, dames en heren!
... 'verjaren' niet langer hetzelfde betekent als 'jarig zijn'. Voor het Lief is datzelfde colbertje verjaard, dat dan weer wel.
... je jezelf heel natuurlijk 'een biertje' hoort bestellen. Klinkt prima nu, maar schreeuwend in een luidruchtige bar, denk ik terug aan die goeie ouwe tijd in België waar je gewoon je pinkje toonde en een pintje kreeg toegeschoven.
... je met je ogen gaat rollen als ze het in België over 'de Hollanders' hebben. We zouden er toch ook niet mee kunnen lachen als de Nederlanders ons 'die Antwerpenaren' zouden gaan noemen? Is precies hetzelfde!
Meer verschillen lezen? Check dan vooral de voorgaande lijstjes een en twee.
Hollandse groeten (want ik woon in Holland, dat dan weer wel)!
Lyrinn
Zelfs na al die tijd, blijven er verschillen tussen Nederland en België opduiken. Dus vier ik mijn tweejarig Nederlands bestaan alweer met een lijstje:
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als...
... je niet langer in de zetel, maar op de bank zit. Kreeg ik trouwens ook een flauwe mop over te horen, die ik graag met jullie deel: een bankstel is een stel (koppel) dat samen heel vaak op de bank zit (of gewoon een matching set zetels/banken). Graag gedaan, allemaal!
... je blijft twijfelen of je iemand met 'u' of 'je' moet aanspreken en verlangt naar die zorgeloze Vlaamse tijd waar je gewoon vrolijk 'gij' kon zeggen, tegen eender wie.
... je meteen door de mand valt als 'Belgske' als je 'wablieft' zegt. Wat zegggg je? (met de meest kelige 'ch' die je ooit hebt gehoord) klinkt wat meer Nederlands.
... het niet 'weeral' maar 'alweer' is.
... 'zeker en vast' en 'vast en zeker' ondertussen allebei zo bekend in de oren klinken, dat je zelfs niet meer weet welke nu de Vlaamse en welke de Nederlandse variant is.
... gamma niet langer hetzelfde betekent als 'assortiment', maar echt alleen de doe-het-zelf-zaak kan zijn.
... er eens goed met je wordt gelachen als je over een 'wijsheidstand' spreekt. Dat is een verstandskies hier (en dan komt de taalkundige weer even in me boven: het gaat eigenlijk helemaal niet om een verstands-kies maar een ver-stand-kies, als in achter in je mond).
... hetzelfde geldt voor een 'froufrou': vreemde blikken, ik verzeker het je! Dat stukje haar dat over je voorhoofd heen hangt, dat heet voortaan een pony (heeft dat soms te maken met de daarmee verbonden paardenstaart?)
... een jeansbroek niet langer een jeansbroek is, maar een spijkerbroek (ik begrijp nog steeds niet waar dat vandaan komt trouwens, wie verzon dit?).
... (als we het toch over kleding hebben) een 'colbert' het correcte woord voor kostuumsvest blijkt te zijn (wat het Franse lief dan weer als een oeroud woord omschrijft, dat zelfs zijn grootmoeder niet meer gebruikt).
... je dat colbertje niet langer naar de droogkuis brengt, maar naar de wasserette.
... je ook de 'droogkast' wel kan vergeten. Een droogtrommel, dames en heren!
... 'verjaren' niet langer hetzelfde betekent als 'jarig zijn'. Voor het Lief is datzelfde colbertje verjaard, dat dan weer wel.
... je jezelf heel natuurlijk 'een biertje' hoort bestellen. Klinkt prima nu, maar schreeuwend in een luidruchtige bar, denk ik terug aan die goeie ouwe tijd in België waar je gewoon je pinkje toonde en een pintje kreeg toegeschoven.
... je met je ogen gaat rollen als ze het in België over 'de Hollanders' hebben. We zouden er toch ook niet mee kunnen lachen als de Nederlanders ons 'die Antwerpenaren' zouden gaan noemen? Is precies hetzelfde!
Meer verschillen lezen? Check dan vooral de voorgaande lijstjes een en twee.
Hollandse groeten (want ik woon in Holland, dat dan weer wel)!
Lyrinn
donderdag 6 augustus 2015
Crisis
"Happiness is not a goal, but a journey."
Ik zou nog even een update geven over de lange radiostilte op mijn blog. De voorbije maanden waren heftig en daardoor bleef ook de inspiratie wat achterwege. Dat is zeker wat ze bedoelen met een "writer's block".
Wat er zoal gebeurd is de voorbije maanden:
- ik gaf mijn job op. In mei al. Een goedbetaalde, voltijdse, langdurige baan, wel te verstaan. En ik had nog geen alternatief. Call me crazy, I know. Maar ik had zo mijn redenen en ik MOEST er gewoon weg.
- ik ging op zoek naar een nieuwe job maar vond die na twee lange werkloze maanden nog steeds niet. Ik kwam tot de conclusie dat ik in Nederland niet kan doen wat ik graag wil doen. Ik wist dat eigenlijk altijd al, maar de dag waarop ik daadwerkelijk die conclusie maakte, kwam met een klap aan.
- meanwhile, schreef ik me in voor een Master programma aan de Universiteit van Amsterdam. Daarna zat ik maandenlang te wachten op de toelating. Ik moest eerst aan heel wat eisen voldoen en slechts drie weken geleden was ik ineens "geaccepteerd". Ik sprong bijna een gat in de lucht van opluchting.
- na vijf jaar studeren en met al twee bachelordiploma's op zak, zit ik in september nog maar eens op de schoolbanken. Call me crazy (again), maar dat idee ligt al erg lang op tafel. Als ik nadenk over de toekomst en wat ik professioneel ooit wil bereiken, kom ik telkens tot dezelfde conclusie: ik heb een masterdiploma nodig. En dat ga ik nu (proberen te) behalen.
- Ik verloor in de tussentijd een beetje mijn zelfvertrouwen. Al dat vruchteloos solliciteren, die maanden van onzekerheid over de studies, een inkomen, het gat in mijn CV (wat deed jij wel van mei tot nu???). Ik durfde amper uitspreken dat ik werkloos was, zelfs bij vrienden en familie wou ik het liefst onzichtbaar worden bij de vraag "en wat doe jij tegenwoordig?". Net vijfentwintig jaar en werkloos. Ik werd er zo moedeloos van.
- En toen vond ik een nieuwe job (nog maar pas, dit nieuws is echt heet van de naald)! Totaal niet gerelateerd aan mijn studies en ook veel minder betaald. Maar het is precies wat ik zocht: flexibel (moet ook wel, want ik ga weer studeren), dichtbij huis en bij een bedrijf waar teamspirit voorop staat.
Alles valt dus stilaan weer op zijn plooi. Ik ben nog maar pas begonnen met de job en de opleiding moet nog starten, dus ik weet nog niet goed hoe alles zal lopen. Maar in ieder geval breekt de zon weer wat door de wolken.
En om op de vraag te antwoorden (wat ik van mei tot nu toe gedaan heb): ik ging op vakantie, genoot van de zon op mijn snoet, verwende de kleine Whippet, ging aan het tekenen, stak de bank en de kast in een nieuw kleedje, voorzag de tuinbank van fleurige kussens, maakte een zomertrui en naaide voor het eerst een jurk in elkaar. Ik heb me zeker niet verveeld (maar als je werkloos bent, voelt het niet als vakantie).
Je ziet alle projecten nog wel eens op dit blog verschijnen.
Zonnige (zowel letterlijk als figuurlijk) groetjes,
Lyrinn
vrijdag 31 juli 2015
Roadtrip voorbij de poolcirkel
"Travel is the only thing you buy, that makes you richer."
(unknown)
Precies een maand geleden maakten het Lief en ik een geweldige roadtrip door het noorden van Zweden. Tien redenen waarom de reis zo bijzonder was.
1. 1500 kilometer in 6 dagen.
We huurden een kleine auto (achteraf gezien had een Jeep wel handig geweest, met al die grindweggetjes) op de luchthaven en trokken ermee door het noordelijke deel van het land. Bijzonder omdat we er minutenlang konden rijden zonder ook maar iemand tegen te komen. We hielden geen logboek bij, maar het record ligt rond de 40 minuten zonder een andere auto te zien.
2. Altijd en overal rendieren.
Veertig minuten zonder auto's om ons heen, maar alleen waren we nooit. De eerste keer dat we rendieren langs de rand van de weg zagen, waren we dolenthousiast. Het bleef nadien natuurlijk even bijzonder, maar je gaat er toch wat aan wennen als dat zo vaak voorkomt. Soms (vooral naar de avond toe, wanneer ze actiever worden) rennen ze gewoon met z'n allen de weg op en kan je er minutenlang achter rijden.
3. Elanden.
Elanden zijn veel schuwer dan rendieren en dus laten zij zich niet zo makkelijk op de weg zien. Echter, via via kwamen we terecht bij een elandenboerderij. Bijzonder omdat we ze konden aaien (alsof het paarden waren) en omdat we voorzien werden van tekst en uitleg door een gepassioneerde 'Elanden-boer'.
4. Muggen.
Net zoals ik nog nooit zoveel rendieren zag in mijn leven, heb ik ook nog nooit zoveel muggen bij elkaar gezien. Niet echt iets om enthousiast over te worden, maar bijzonder is zo'n muggenplaag wel. Na zeven uur 's avonds kan je je in het noorden van Zweden niet meer naar buiten begeven zonder ondergedompeld te zijn in muggenzalf. De huizen en tuinen zijn er overal voorzien van muggennetten. Maar helaas mochten al die zalf en muggennetten niet baten: ik ben de tel kwijtgeraakt bij 40 beten...
5. Het Zweeds.
Met een interesse voor taal, was ik natuurlijk gefascineerd door het Zweeds. Bijzonder omdat het zo verstaanbaar klinkt en tegelijkertijd ook weer niet. Af en toe klinkt er eens een woord doorheen waarvan je denkt: hee, dat begrijp ik! "Smaklig måltid" bijvoorbeeld als we aan tafel gingen. Maar het leidt ook wel eens tot misverstanden. Zo heeft "Grattis" niks met 'gratis' te maken, maar betekent het 'gefeliciteerd'... De vreemde klemtonen en de zingende toon die ze gebruiken, maken het uiteindelijk een grappig (en toch wel onverstaanbaar) taaltje om naar te luisteren.
6. Steppe en prachtige landschappen.
Nergens meer uitgestrekte natuur te vinden dan in een land dat tien keer groter is dan België, maar 3 miljoen minder inwoners heeft (11 miljoen Belgen vs. 8 miljoen Zweden). We trokken onze wandelschoenen aan en trokken door de bergen. Eindeloze dennenbossen, drassige paden en kabbelende beekjes, zo rustgevend! Bijzonder wordt het als die dennenbomen plots verdwijnen en er enkel nog met mos begroeide stenen overblijven. Vanwege de extreme temperatuurschommelingen op zulke hoogte, is er nog weinig groen te vinden. Je krijgt bijna bewondering voor de planten die het daar wel overleven.
7. Complete stilte.
Nog nooit had ik voorheen zo'n "echte" stilte ervaren als in Zweden. Bij het wandelen, of aan de rand van een meer is er helemaal geen geluid. Af en toe hoor je een vogel zingen, of het water dat door de wind beweegt. Niks is zo bijzonder als de stilte.
8. De zon die nooit onder gaat.
We waren in Zweden in de week van Midzomer, de langste nacht van het jaar. De hele week dat wij er waren ging de zon nooit onder (en dat duurt eigenlijk zelfs een week of drie). Het is een bijzondere ervaring: het besef van tijd is een beetje weg omdat het altijd licht is ("Wat, is het al 12uur?!"). Maar het is ook best handig dat het niet donker wordt: om 11uur 's avonds nog even de top van een berg beklimmen? Waarom ook niet (onderstaande foto is trouwens op die bergtop gemaakt).
9. De blokhut.
We sliepen twee nachten in de blokhut van vrienden. Bijzonder hoe alle huizen daar zijn opgetrokken in dennenhout (althans voor ons, het staat er daar vol van dus niet zo abnormaal). De meeste huizen zijn klein maar vaak telt een eigendom wel vier of vijf kleinere verblijven, waaronder dus ook vaak een gastenverblijf in de vorm van een blokhut in de tuin. De geur van dennenhout, een kleine houtkachel en een stapelbed binnenin: het voelde zo bijzonder aan! En de gastvrijheid van onze gastvrouwen was nog het meest bijzondere van dit alles. We zijn hen ontzettend dankbaar!
10. De beste Midsommar bruiloft ooit.
De voornaamste reden voor onze trip naar Zweden: de bruiloft van onze Zweedse vrienden! En bijzonder was het absoluut, omdat het de hele nacht licht bleef en omdat het eten zo lekker was. Bijzonder omdat het de perfecte locatie was en omdat het weer niet beter had kunnen zijn. Bijzonder om het prachtig koppel dat zo intens gelukkig was die dag. En bijzonder om hun geweldige vrienden en familie die we ontmoetten en hun gastvrijheid!
Iemand nog meer redenen nodig om er zelf heen te gaan?
Reizende groetjes,
Lyrinn
maandag 20 juli 2015
Flo, de kleine Whippet
"The most powerful anti-depressant in the world has four paws and a wagging tail."
U had het natuurlijk al opgemerkt, maar op dit blog heerst sinds enige tijd een radiostilte... Er is heel wat veranderd sinds de laatste post en daar heb ik het heus nog wel over in een volgend bericht. Vandaag echter even over die puppy die het Lief en ik onlangs in huis haalden.
 |
| Koningsdag (ze loopt heus niet elke dag rond met een hoed) |
Toegegeven: de eerste weken met een puppy in huis waren bijzonder lastig. Het kostte ons kilometers keukenpapier en eindeloze tripjes naar buiten om het beestje waterdicht te krijgen. En het gepiep en gejank deden mij zelf bijna huilen (zou ze echt zo ongelukkig zijn met ons??). Ik vroeg me meerdere keren af of een vrouw die voor het eerst een kind krijgt zich ook zo voelt (en in dat geval ben ik blij dat ik nog niet aan kinderen denk).
Bon, we hebben de eerste weken overleefd en ik weet nu zeker dat datgene over die vrouw met kind ook op kleine hondjes van toepassing is. Het Lief en ik zijn ondertussen tot over onze oren verliefd op de kleine Whippet (en ook nog op elkaar hoor, maak u niet ongerust) en ik voel me vaak meer een hondenmoeder dan een baasje.
Het verwend nest ligt s' morgens bij mij op bed en overal waar het kan, gaat ze mee naartoe. Daarom heeft ze een eigen mandje voor op de fiets en een speciaal mandje voor op de trein. Ik vind het heerlijk om door de bossen te wandelen met de Whippet aan mijn zijde en word instant blij als ze haar kopje op mijn schouder legt. En als voorbijgangers "ooooh" roepen of glimlachen bij het zien van mijn schattige Whippet, dan gloeit mijn hondenmoederhart van trots.
 |
| Samen ziek zijn op de bank |
En als u daar, beste lezer, toevallig geen hondenfanaat bent, dan verklaart u mij nu zeker voor gek. Maar zeg nu zelf: smelt stiekem ook uw hart niet bij het zien van deze kleine couch potato?
Hondsdolle groetjes,
Lyrinn
donderdag 28 mei 2015
Een gebreide wintertrui voor de zomer...
(oftewel: alweer zo'n langdurig project)
Alleen al door naar de labels te kijken, zie je dat het helemaal niet het juiste moment is voor deze post. 'Breien' en 'winter' zie je daar staan. Breien, dat kan misschien nog (er zijn heus wel leuke, lichte gebreide blousejes in katoen e.d. voor bij mooi weer). Maar winter? Dat is echt wel het laatste waar je op dit moment aan wil denken.
Maar bij mij durven projecten wel eens vaker lang duren. Zo ook dus deze gebreide wintertrui. Als ik het me goed herinner, begon ik er aan in de winter van 2013. Ik woonde toen nog niet zo lang in Amsterdam en de trui was mijn voornaamste bezigheid in die tijd.
Gisteren, ruim anderhalf jaar later, stopte ik de laatste draden weg (hoe leuk breien ook is, ik heb echt een rothekel aan de afwerking. Draden wegstoppen, brrr...) en dus is de trui EIN-DE-LIJK een feit! Ik had gehoopt dat ik hem nog aan kon op een druilerige dag in maart of april, maar ook daar is het nu echt wel te laat voor.
Ik zou een poging willen wagen om het patroon te delen maar dat slaat echt nergens op. Ik vond geen bestaand patroon dat helemaal naar mijn zin was, dus verzon ik het gewoon zelf. Daardoor moest ik mezelf en het breiwerk in allerlei bochten wringen om het tot een iet of wat goed en symmetrisch geheel te krijgen. Met elk onderdeel (mouwen, voor- én achterpand) ben ik minstens twee keer opnieuw begonnen, dat heeft vast ook een groot deel van de vertraging veroorzaakt...
Geen patroon dus, maar ik kan jullie de volgende twee tips meegeven:
- Volg ALTIJD een patroon, zelf als je eigenwijs bent, zoals ik.
- Begin best twee seizoenen eerder dan het seizoen waarin je het breiwerk wil gaan dragen. Om te vermijden dat-ie nadien nog voor lange tijd in de kast moet blijven liggen.
Warme groetjes en veel breiplezier uit Nederland,
Lyrinn
Nog een kleine noot: tijdens het schrijven van dit bericht heb ik de trui toch maar even aangedaan (het is zo jammer dat ik hem nog voor zo lang moet laten liggen, weet je). Mijn god, wat is het hier warm zeg!
donderdag 30 april 2015
Maak je eigen foto(dag)boek
"For every photograph taken, there is one less moment forgotten"
Vroeger, in de tijd van de filmrolletjes, had je van die leuke fotoboekjes waar je doorheen kon bladeren. Ik vond laatst nog eentje terug, met foto's vanop 'bosklassen' in de lagere school (wat een tijd, haha) en met hele fotoshoots van pubervriendinnen :-)
Ondertussen in het digitale tijdperk is het aantal foto's verviervoudigd, maar hoeveel ervan belanden nog in zo'n fotoboekje? Belanden er bij jou überhaupt nog wel in een boekje?
Het vraagt best wat tijd, wilskracht zelfs, om die foto's op papier te krijgen. Maar het resultaat is al die moeite meer dan waard. Want zeg nu zelf: doorheen een computermapje bladeren is lang niet zo leuk als door een fotoboek.
Althans, dat is het idee. Er kruipt heel wat tijd in het maken van zo'n album dus ik hink enkele jaren achterop... In deze post zie je bijvoorbeeld foto's van het Zürich-album, terwijl mijn Erasmus er al een kleine twee jaar op zit. Binnenkort vul ik de lege bladzijden uit dit album aan met plaatjes van mijn reünie-bezoekje van de afgelopen maand.
Tips voor wie zelf aan de slag wil:
- Check op het internet waar je je foto's het goedkoopste kan laten uitprinten. Bepaalde webshops (zoals foto.com) sturen de foto's per post naar je op, maar soms kan het goedkoper uitdraaien om ze zelf op te pikken (bijvoorbeeld bij Hema en Kruidvat). Vaak worden de foto's goedkoper naarmate je er meer bestelt of zijn er geen verzendkosten boven een bepaald bedrag. Vergelijken is hier de boodschap!
- Bij o.a. Kruidvat (soms) en Hema (vrijwel altijd) kan je grote lege foto-albums kopen. Staat de kleur of het motief je niet aan (ik kocht ooit eens drie albums met tijgerprint tijdens een solden actie...), dan kan je ze later nog kaften zoals je bij schoolboeken doet. Leuk is een stratenplan van de reisbestemming (zoals je hier op de foto het plattegrond van Zürich kan zien), of een landkaart (als er meerdere trips in een album staan). Achteraf een laagje laminaatfolie zorgt voor een stevig en tijd-resistent resultaat :-)
- houd restaurantbonnetjes, bierviltjes, trein-, tram-, en buskaartjes, folders, museumgidsen, stratenplannen, etc. bij. Leuke aanvulling voor tussen de foto's of als cover voor op de buitenkant (zie de tip hierboven).
- maak notities, trek pijltjes, noteer datums en namen van alles wat op je foto's terug te vinden is. Leuk (en handig als je, zoals ik, nogal vergeetachtig bent) als je de albums jaren later nog eens doorbladert.
- houd niet alle foto's in het standaard 2/3 formaat, maar durf in je foto's te knippen. Zo kan je ze op, onder, boven elkaar kleven en krijg je een leuk collage-effect.
- foto's uitknippen doe ik meestal rond gezichten etc. Lukt dit niet, probeer dan ook eens foto's rond uit te knippen. Hiervoor gebruik je best een (groot) glas en een potlood, daarna knip je uit op de potloodlijn. Een passer kan natuurlijk ook (die zijn daarvoor gemaakt), maar denk eraan dat dit een gaatje in de foto achterlaat!
- foto's vastkleven kan het beste met dubbelzijdige kleefband. Er zijn ook speciale fotoklevers op een rolletje te koop, handig is dat je deze niet meer hoeft te verknippen. Je vindt deze in tal van winkels, vaak in de afdeling stationary/kantoor artikelen.
Groetjes,
Lyrinn
donderdag 2 april 2015
Paas-moestuintje(s)
Het is bijna zover: tijd om paaseieren te rapen! Jawel, u leest dat goed, zelfs op mijn leeftijd doe ik nog dolenthousiast mee aan dit ritueel. Ik plan na dit weekend enkele kilo's Belgishe chocolade eieren mee te sleuren naar Nederland.
Om alvast in de stemming te komen, ging ik aan de slag met de mini-moestuintjes van Albert Heijn. In plaats van de bijgeleverde kartonnen potjes te gebruiken, besloot ik ze in een eierschaaltje te zaaien. Natuurlijk zijn die erg klein, maar zodra de zaadjes echt gaan kiemen, moeten ze toch uitgedund en verpot worden. Ideaal dus om hun eerste levensweken -vlak voor de Paastijd- in een eierschaaltje door te brengen.
Wie ook aan de slag wil:
- je kan de eierschalen uitblazen, maar het werkt even goed als je zachtjes met een lepel op het ei klopt. Zo kan je enkele stukjes schaal weg pellen en kun je de eieren zelf nog gebruiken, bijvoorbeeld om een lekkere taart mee te bakken. Dat is wat ik deed (kriekjesvla, njam njam).
- pel nog wat stukjes van de eierschaal weg tot er zo'n 3/4 overblijft. Dit kun je nu gebruiken als bloempotje.
- snijd het deksel van een eierdoosje. Hier kan je de eierschaaltjes in zetten, staat leuk op de tafel met Pasen! Naargelang het aantal plantjes je gaat planten, neem je uiteraard een grotere of kleinere doos :)
- doe wat aarde of potgrond in de eierschaaltjes tot zo'n centimeter van de rand af, leg de zaadjes hierop en dek af met een nieuw laagje aarde tot het schaaltje helemaal gevuld is (deze hoef je niet meer aan te drukken).
- geef de plantjes-in-spé dagelijks wat water en wacht geduldig af wat er gebeurd. Langer dan twee weken na het kiemen, kan je ze best verhuizen naar een groter potje (dat is althans wat ik plan te doen). Komt mooi uit, want dan is Pasen alweer voorbij!
- heb je geen mini-moestuintjes van Albert Heijn? Geen getreur! Radijszaadjes, basilicum of viooltjes doen het zeker even goed, de eerste weken.
Veel plezier en fijne Pasen!
Lyrinn
P.S.: op de foto's zijn het er nog maar twee, maar ondertussen zijn er al zes plantjes (waarvan twee ontkiemt).
P.S.: op de foto's zijn het er nog maar twee, maar ondertussen zijn er al zes plantjes (waarvan twee ontkiemt).
dinsdag 24 maart 2015
Over baby's en het huwelijk
(of wat er van je verwacht wordt als je 24 bent)
Ouder worden, dat doe je eigenlijk heel onbewust (understatement van het jaar; je hebt natuurlijk niet echt te kiezen). Ik bedoel maar dat je leven steeds verandert, zonder dat je daar bij stilstaat. Je verliest interesse in dingen die je altijd zo leuk vond en merkt dat er andere interesses voor in de plaats zijn gekomen.
En andere interesses, dat niet alleen. Plots zijn er erg veel leeftijdsgenoten met trouwplannen. Of baby's! Het is schering en inslag, mijn Facebook staat vol met dat soort aankondigingen. Het lijkt er op dat trouwen en baby's bij het leven van de midden-twintiger horen.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat mijn eigen omgeving dingen van me gaat verwachten. Op familiefeestjes wordt er sterk in de gaten gehouden welke aperitief ik kies (wanneer ik kom aanzetten met een glaasje cava én een hapje carpaccio, zijn de speculaties natuurlijk snel de kop ingedrukt) en ik kan het woord 'baby' of 'trouwen' nergens meer laten vallen zonder dat er hoofden mijn richting uitdraaien (zo van: 'ah, moet jij ons iets vertellen?').
Het is dan ook niet verwonderlijk dat mijn eigen omgeving dingen van me gaat verwachten. Op familiefeestjes wordt er sterk in de gaten gehouden welke aperitief ik kies (wanneer ik kom aanzetten met een glaasje cava én een hapje carpaccio, zijn de speculaties natuurlijk snel de kop ingedrukt) en ik kan het woord 'baby' of 'trouwen' nergens meer laten vallen zonder dat er hoofden mijn richting uitdraaien (zo van: 'ah, moet jij ons iets vertellen?').
Maar ik moet je teleurstellen: het Lief en ik denken nog lang niet aan kinderen en trouwen zit er voorlopig ook niet in. We zijn allebei met zoveel dingen bezig, daar hebben we echt geen behoefte aan op dit moment.
Voor wie toch op een aankondiging zat te wachten, heb ik echter goed nieuws. Het Lief en ik doen namelijk wél aan gezinsuitbreiding. Sinds kort zijn we trotse ouders geworden van de meest koddige pup!
Hier is ze dan: Florence!
Lieve groetjes en een likje van Flo,
Lyrinn
dinsdag 17 maart 2015
Die Schweiz, 2 jaar later
For my friends in Switzerland: thanks a lot for the wonderful weekend! I had a great time, it felt like I never left Zürich :-)
Weten jullie het nog? Twee jaar geleden vertrok ik naar Zwitserland op Erasmus. Het leek toen zo lang: drie maanden, maar er kwam veel te snel weer een einde aan. Zodra ik terug in België was, wou ik het liefst al meteen weer terugkeren.
Maar het heeft tot dit weekend geduurd voor dat gebeurde. Het was al een beetje aarzelend, ik vroeg me af of ze me daar nog zouden kennen. Of het allemaal wel zo leuk was als ik het mij herinnerde. Of ik het niet allemaal een beetje was gaan idealiseren, na al die tijd.
"Happiness is not a goal but a journey"
Weten jullie het nog? Twee jaar geleden vertrok ik naar Zwitserland op Erasmus. Het leek toen zo lang: drie maanden, maar er kwam veel te snel weer een einde aan. Zodra ik terug in België was, wou ik het liefst al meteen weer terugkeren.
Maar het heeft tot dit weekend geduurd voor dat gebeurde. Het was al een beetje aarzelend, ik vroeg me af of ze me daar nog zouden kennen. Of het allemaal wel zo leuk was als ik het mij herinnerde. Of ik het niet allemaal een beetje was gaan idealiseren, na al die tijd.
Niks is minder waar, ik heb van elke minuut genoten!! Het leek alsof er niks veranderd was en ik er vorige week nog gewoond had (alleen misschien het Operaplein: dat was twee jaar geleden een grote put in de grond en nu een plein vol stoelen en bankjes in de zon. Maar dit even geheel terzijde).
Het werd een blij weerzien met vrienden en oud-collega's. Ik nam voor iedereen Hollandsche stroopwafeltjes mee en at er nog eens de beste 'Bratwurst' ter wereld (nog precies zoals ik ze mij herinnerde). Ik deed er dingen die ik nog nooit gedaan had (had niet gedacht dat het kon), zoals een boottocht rond Zürichsee en een klim naar Uetliberg (niet geheel nieuw natuurlijk, maar wel langs een andere route dit keer), er lag zelfs nog sneeuw!
En weet je, het is daar in Zürich waar alles gestart is. Dat besefte ik nog maar eens toen ik opnieuw bij al die verschillende mensen zat, allemaal met een verschillende achtergrond. Mijn avontuur in Zürich was mijn eerste kleine stap in de grote wereld. Ik startte er mijn blog en durfde eindelijk mijn dromen achterna. Het is door dat avontuur dat ik de beslissing nam om naar Nederland te verhuizen, dat ik die stap durfde zetten.
Mijn tripje naar Zürich deed me ook opnieuw beseffen dat het dromen jagen toch weer wat naar de achtergrond is verdwenen. Wat het gaat worden, dat weet ik nog niet. Maar het is tijd voor wat nieuws, dat staat ineens weer als een paal boven water.
Jullie horen er nog van!
Lieve groetjes,
Lyrinn
Het werd een blij weerzien met vrienden en oud-collega's. Ik nam voor iedereen Hollandsche stroopwafeltjes mee en at er nog eens de beste 'Bratwurst' ter wereld (nog precies zoals ik ze mij herinnerde). Ik deed er dingen die ik nog nooit gedaan had (had niet gedacht dat het kon), zoals een boottocht rond Zürichsee en een klim naar Uetliberg (niet geheel nieuw natuurlijk, maar wel langs een andere route dit keer), er lag zelfs nog sneeuw!
En weet je, het is daar in Zürich waar alles gestart is. Dat besefte ik nog maar eens toen ik opnieuw bij al die verschillende mensen zat, allemaal met een verschillende achtergrond. Mijn avontuur in Zürich was mijn eerste kleine stap in de grote wereld. Ik startte er mijn blog en durfde eindelijk mijn dromen achterna. Het is door dat avontuur dat ik de beslissing nam om naar Nederland te verhuizen, dat ik die stap durfde zetten.
Mijn tripje naar Zürich deed me ook opnieuw beseffen dat het dromen jagen toch weer wat naar de achtergrond is verdwenen. Wat het gaat worden, dat weet ik nog niet. Maar het is tijd voor wat nieuws, dat staat ineens weer als een paal boven water.
Jullie horen er nog van!
Lieve groetjes,
Lyrinn
Abonneren op:
Posts (Atom)