Maak je eigen foto(dag)boek

"For every photograph taken, there is one less moment forgotten"

Vroeger, in de tijd van de filmrolletjes, had je van die leuke fotoboekjes waar je doorheen kon bladeren. Ik vond laatst nog eentje terug, met foto's vanop 'bosklassen' in de lagere school (wat een tijd, haha) en met hele fotoshoots van pubervriendinnen :-)

Ondertussen in het digitale tijdperk is het aantal foto's verviervoudigd, maar hoeveel ervan belanden nog in zo'n fotoboekje? Belanden er bij jou überhaupt nog wel in een boekje?

Het vraagt best wat tijd, wilskracht zelfs, om die foto's op papier te krijgen. Maar het resultaat is al die moeite meer dan waard. Want zeg nu zelf: doorheen een computermapje bladeren is lang niet zo leuk als door een fotoboek.

Mijn beste plaatjes (lees: die van het Lief, want zelf maak ik de meest waardeloze foto's) belanden in een groot album, als een collage. Ik knip foto's uit, kleef er tickets en bonnetjes bij en heb daarna een heus foto-dagboek. Elke reis en leuke activiteit belandt in zo'n boekje.

Althans, dat is het idee. Er kruipt heel wat tijd in het maken van zo'n album dus ik hink enkele jaren achterop... In deze post zie je bijvoorbeeld foto's van het Zürich-album, terwijl mijn Erasmus er al een kleine twee jaar op zit. Binnenkort vul ik de lege bladzijden uit dit album aan met plaatjes van mijn reünie-bezoekje van de afgelopen maand.

Tips voor wie zelf aan de slag wil:

- Check op het internet waar je je foto's het goedkoopste kan laten uitprinten. Bepaalde webshops (zoals foto.com) sturen de foto's per post naar je op, maar soms kan het goedkoper uitdraaien om ze zelf op te pikken (bijvoorbeeld bij Hema en Kruidvat). Vaak worden de foto's goedkoper naarmate je er meer bestelt of zijn er geen verzendkosten boven een bepaald bedrag. Vergelijken is hier de boodschap!

- Bij o.a. Kruidvat (soms) en Hema (vrijwel altijd) kan je grote lege foto-albums kopen. Staat de kleur of het motief je niet aan (ik kocht ooit eens drie albums met tijgerprint tijdens een solden actie...), dan kan je ze later nog kaften zoals je bij schoolboeken doet. Leuk is een stratenplan van de reisbestemming (zoals je hier op de foto het plattegrond van Zürich kan zien), of een landkaart (als er meerdere trips in een album staan). Achteraf een laagje laminaatfolie zorgt voor een stevig en tijd-resistent resultaat :-)

- houd restaurantbonnetjes, bierviltjes, trein-, tram-, en buskaartjes, folders, museumgidsen, stratenplannen, etc. bij. Leuke aanvulling voor tussen de foto's of als cover voor op de buitenkant (zie de tip hierboven).

- maak notities, trek pijltjes, noteer datums en namen van alles wat op je foto's terug te vinden is. Leuk (en handig als je, zoals ik, nogal vergeetachtig bent) als je de albums jaren later nog eens doorbladert.

- houd niet alle foto's in het standaard 2/3 formaat, maar durf in je foto's te knippen. Zo kan je ze op, onder, boven elkaar kleven en krijg je een leuk collage-effect.

- foto's uitknippen doe ik  meestal rond gezichten etc. Lukt dit niet, probeer dan ook eens foto's rond uit te knippen. Hiervoor gebruik je best een (groot) glas en een potlood, daarna knip je uit op de potloodlijn. Een passer kan natuurlijk ook (die zijn daarvoor gemaakt), maar denk eraan dat dit een gaatje in de foto achterlaat!

- foto's vastkleven kan het beste met dubbelzijdige kleefband. Er zijn ook speciale fotoklevers op een rolletje te koop, handig is dat je deze niet meer hoeft te verknippen. Je vindt deze in tal van winkels, vaak in de afdeling stationary/kantoor artikelen.

Veel plezier ermee!

Groetjes,
Lyrinn

Die Schweiz, 2 jaar later

For my friends in Switzerland: thanks a lot for the wonderful weekend! I had a great time, it felt like I never left Zürich :-)

"Happiness is not a goal but a journey"

Weten jullie het nog? Twee jaar geleden vertrok ik naar Zwitserland op Erasmus. Het leek toen zo lang: drie maanden, maar er kwam veel te snel weer een einde aan. Zodra ik terug in België was, wou ik het liefst al meteen weer terugkeren.

Maar het heeft tot dit weekend geduurd voor dat gebeurde. Het was al een beetje aarzelend, ik vroeg me af of ze me daar nog zouden kennen. Of het allemaal wel zo leuk was als ik het mij herinnerde. Of ik het niet allemaal een beetje was gaan idealiseren, na al die tijd.

Niks is minder waar, ik heb van elke minuut genoten!! Het leek alsof er niks veranderd was en ik er vorige week nog gewoond had (alleen misschien het Operaplein: dat was twee jaar geleden een grote put in de grond en nu een plein vol stoelen en bankjes in de zon. Maar dit even geheel terzijde).

Het werd een blij weerzien met vrienden en oud-collega's. Ik nam voor iedereen Hollandsche stroopwafeltjes mee en at er nog eens de beste 'Bratwurst' ter wereld (nog precies zoals ik ze mij herinnerde). Ik deed er dingen die ik nog nooit gedaan had (had niet gedacht dat het kon), zoals een boottocht rond Zürichsee en een klim naar Uetliberg (niet geheel nieuw natuurlijk, maar wel langs een andere route dit keer), er lag zelfs nog sneeuw!

En weet je, het is daar in Zürich waar alles gestart is. Dat besefte ik nog maar eens toen ik opnieuw bij al die verschillende mensen zat, allemaal met een verschillende achtergrond. Mijn avontuur in Zürich was mijn eerste kleine stap in de grote wereld. Ik startte er mijn blog en durfde eindelijk mijn dromen achterna. Het is door dat avontuur dat ik de beslissing nam om naar Nederland te verhuizen, dat ik die stap durfde zetten.

Mijn tripje naar Zürich deed me ook opnieuw beseffen dat het dromen jagen toch weer wat naar de achtergrond is verdwenen. Wat het gaat worden, dat weet ik nog niet. Maar het is tijd voor wat nieuws, dat staat ineens weer als een paal boven water.

Jullie horen er nog van!

Lieve groetjes,

Lyrinn

The black hole

Hallo zusammen !

Ziezo, ik ben weer in België. Ik heb ondertussen al examens gemaakt. En het leven hier gaat weer gewoon door zoals voordien, alsof ik nooit ben weg geweest. Toch zijn er een paar dingen veranderd na drie maanden Zwitserland. Spaghetti bijvoorbeeld, eet ik niet langer met een mes maar met een lepel. En er is een kilo'tje bijgekomen (waar ik trouwens best wel trots op ben: slechts één kilo na drie maanden met voornamelijk kaas en Ovomaltine Crunchy Cream op het menu). Ook kan ik nu zelf de was doen, iets waar ik zo'n drie maanden geleden, nog net niet in paniek, de mama voor moest opbellen.

a lot of Ovomaltine, like I said...

Maar verder ook was serieuzer: sinds de thuiskomst, loop ik eerlijk gezegd wel een beetje verloren. Het bed hier is nog even comfortabel als voordien, maar ik weet niet zeker of ik mij nog wel zo thuis voel in de kamer waarin het zich bevindt. En het is toch weer even wennen om op voorhand te melden of ik al dan niet thuis eet die avond. Ook de plannen die ik voordien had, zijn een beetje aan het wankelen gegaan. Afstuderen en werk zoeken (en liefst ook snel vinden) en verder zou alles min of meer bij het oude blijven. Nu ben ik helemaal niet meer zo zeker of het dat is wat ik wil. Inderdaad: ik denk dat het zwarte-gat-fenomeen is ingetreden.

Een duik in Zürichsee,
bij 17°C buitentemperatuur
(zoals te zien aan mijn gezicht)

Momenteel voel ik er meer voor om nog wat verder van het avontuur te proeven. Straks ben ik (hopelijk, de punten zijn nog niet gekend!) afgestudeerd en ik heb ook geen job meer die me hier houdt. Er is met andere woorden geen beter moment als dit om voor iets nieuws te kiezen. Ik heb al wel een vaag idee waar 'het avontuur' mij naartoe zal brengen, maar eerst staat er nog een geweldige zomer op het programma, die ik het voorbije weekend alvast heb ingezet met een leuk festivalletje.

Zomer goed ingezet met een geweldige show van
the Arctic Monkeys

Het komt er op neer dat ik nog lang niet uitverteld ben hier. Al wie mijn krabbels uit Zwitserland graag heeft gelezen, mag dus nog een vervolg verwachten.

Aandenken aan mijn Zwitserse vriendjes en vriendinnetjes :)

En gauw nog dit, voor al wie zich afvraagt waarom mijn 'huidige locatie' op Facebook nog steeds op Zürich staat: ik doe lekker nog even voort met doen alsof ik daar ben :)

Groetjes en tot de volgende,

Lyrinn

Een filosofisch momentje

Dus. Drie maanden geleden kwam ik hier toe, helemaal alleen. Het was zaterdag en ik was vastbesloten om die avond nog de stad in te trekken en wat leuks te doen. Nog nooit eerder was ik helemaal alleen een bar binnengestapt en toen deed ik het, met een bang hartje, maar ik deed het. Er was uiteindelijk niet veel aan: ik dronk mijn eerste Zwitserse pintje en had een korte gesprekje met de barman en met een vreemde man die graag naast mij wou komen zitten aan de toog^^

Zonsondergang op 'mijn' dakterras  ©Benoit Nicolet

Nu, zo'n drie maanden later zit ik hier met mijn luie kont op een trapje, opnieuw met een Feldschlösschen naast me. Het bange hartje is weg en ik geniet van een geweldig street-jazz-concertje op 'Rosenhof': een pleintje met een perfecte akoestiek voor zo'n jazzband :)

Een hartje in mijn koffie @Hiltl :)

Tussen die eerste en nu de -waarschijnlijk laatste- keer ben ik hier eigenlijk nooit alleen in een bar geweest. Maar toch is dit een geweldige afsluiter: ik eindig zoals ik hier ben begonnen en dat levert een soort filosofisch momentje met mezelf op, zeg maar.

Nergens beter filosoferen dan op de schommel

Deze drie maanden, ondanks dat dit eigenlijk veel te kort was, hebben mijn leven veranderd, dat weet ik nu al. Ik ben niet meer dezelfde persoon die België verliet met drie zware valiezen. Ik ken mijzelf beter. Ik heb dingen gedaan die ik in België nooit gedaan zou hebben. Op drie maanden tijd heb ik meer plekjes ontdekt en mensen leren kennen in een wildvreemde stad dan in Gent, waar ik bijna vijf jaar gestudeerd heb. Elke dag was een nieuw avontuur en ik heb hier van elk moment genoten.

Na dit filosofisch momentje met mezelf, is het natuurlijk tijd om nog eens alle remmen los te gooien en een afscheidsfeestje te houden met iedereen die ik hier heb leren kennen. Ik word een beetje triest als ik eraan denk dat ik sommigen van hen misschien nooit meer zie, maar je weet maar nooit... Het bier staat fris en de Chäschüechli zitten klaar in het vriesvak. Laat dat feestje dus maar komen!

We love Ben & Jerry's (free cone day)

Everybody loves Ben & Jerry's !

See y'all back in Belgium, folks!

Liebe Grüsse

Lyrinn

En we gaan nog niet naar huis

Het laatste verslag is geschreven, de case studies zijn ingediend en de administratieve formulieren ondertekend.... Wanneer mijn officieel laatste dag in USZ is aangebroken, word ik nog maar eens met mijn neus op de feiten gedrukt: het einde nadert hier met rasse schreden!

©Benoit Nicolet

Eigenlijk wil ik helemaal nog niet naar huis keren... Er staan nog te veel leuke dingen op mijn to-do-lijstje. Appenzell bijvoorbeeld (beroemd voor het lekkere bier, de heerlijke kaas en de shots) en de hoofdstad Bern en een plons in Zürichsee en ...

©Benoit Nicolet

Dat laatste zal er waarschijnlijk niet meer inzitten aangezien het weer het hier nogal laat afweten... Af en toe eens een zonnige dag maar ze zijn op één hand te tellen. Ik had toch gedacht dat Zwitserland, met zijn binnenlands klimaat en verschuild voor de wind dankzij de talloze bergen, beter weer zou geven. Wat een teleurstelling!

Luzern   ©Benoit Nicolet

Nu de stage er op zit, spendeer ik het grootste deel van de tijd toch maar aan het studeren voor dat eindexamen dat steeds dichterbij komt. Toch ga ik -en nu mag je me gerust gek verklaren- nog zo goed als elke middag terug naar USZ. Ik heb er nog steeds mijn eigen bureau waar het prettig werken is en aangezien ik er onbeperkt toegang heb tot de medische databases en patiëntendossiers, is dit de ideale locatie om wat aan mijn 'zijprojectje' te werken (waar ik eigenlijk absoluut geen tijd voor heb, maar ja...).

Breakfast with a view :)

Natuurlijk is het ook gewoon veel leuker om tussen het werken door nog eens een babbeltje te slaan met mijn toffe collega's, ik zou immers wegkwijnen van de eenzaamheid als ik hier dagenlang op mijn kamertje in Plattenstrasse zat te studeren (er zou van studeren zelfs niet eens veel meer in huis komen).

Mjammm, Butterzopf met Ovomaltine (I admit: I'm addicted)

Tussendoor probeer ik natuurlijk ook nog wat leuke feestjes mee te pikken (zoals een geweldige Pub Crawl met Zwitsers, Australiërs, Canadezen, ...) en nog wat te zien van de stad.

Luzern   ©Benoit Nicolet

Deze week ontmoette ik ook een leuke -en niet doorsnee- Japanner (lees: zeer groot en géén professionele camera rond zijn nek) die op doortocht in Europa is. Dat leverde een interessant gesprek over talen en culturen op, zelfs zo interessant dat we beiden de tijd uit het oog verloren en hij daardoor zijn volgende afspraak miste. Even wel een awkward momentje wanneer hij vraagt welke chocolade nu eigenlijk het beste is: Belgische of Zwitserse? (in Japan is Léonidas blijkbaar alom bekend). Wat moet je daar nu, als Belg wonende in Zwitserland, op antwoorden? Ondanks dat ik hem het antwoord moest schuldig blijven, heb ik hem aangeraden om Léonidas te laten voor wat het is en op zoek te gaan naar de volgens mij échte Belgische chocolade: Guylian en Coté d'Or.

En stilaan begint alles er dus op te wijzen dat ik weldra naar huis ga... De koffie is bijna op en ik twijfel of ik nog nieuwe moet kopen... De afspraak om mijn kamer 'uit te checken' is vastgelegd... Het ticket voor de terugreis geboekt... Een afscheidsfeestje met al de geweldige mensen die ik hier ontmoet heb, staat ook genoteerd. Maar ik weet niet of ik me moet verheugen op een feestje, of triest moet zijn omdat het de laatste keer zal zijn dat ik hen zie voor vertrek...

Maar hé, voor jullie iets verkeerd denken: ik ga ook wel een beetje heel blij zijn om iedereen terug te zien natuurlijk :)

Liebe Grüsse und bis bald !

Lyrinn

Exploring Switzerland

Op Facebook was mijn enthousiasme al te zien, maar inderdaad: WE DID IT ! Het stond al enkele weken op mijn programma en vorig weekend, omdat zaterdag een zonnige dag beloofde te worden, was het moment dan eindelijk aangebroken: dé fietstocht rond Zürichsee! Er was wat overtuigingskracht nodig om de Duitse collega mee te krijgen, maar door het aantal kilometer een beetje naar onder af te ronden (60 klinkt toch net iets beter dan 70 km, niet?) kreeg ik haar toch zover :)

De stad Zürich leent gratis fietsen uit en dus vertrekken we vroeg genoeg zodat we zeker nog eentje te pakken krijgen (met zo'n zonnige dag weet je maar nooit). Nog voor we ons daadwerkelijk op ons voertuig hijsen, ligt mijn knie al open... Nu ja, het is dan ook al heel lang geleden dat ik nog op een fiets zat, dus ik moet terug een beetje wennen (voor jullie denken dat dit een horrorverhaal wordt: verder verloopt de tocht vlekkeloos hoor).

Het is een beetje jammer dat we niet altijd op 'mooie wegen' kunnen fietsen (vaak een doodgewone autoweg met fietsstrook of een eindje verwijderd van het meer zelf), maar ondanks alles zijn we beiden 'amazed' door wat we onderweg allemaal zien. De besneeuwde bergtoppen die ik vanuit Plattenstrasse zie, blijken bijvoorbeeld niet zo ver weg als je van hieruit zou denken. Naarmate onze fietstocht vordert, zien we ze steeds dichterbij komen.

We houden regelmatig eventjes halt om een hapje te eten (zo'n tocht vraagt veel energie natuurlijk) en wat foto's te nemen. Maar nog voor we het 'middelpunt' gevonden hebben, hebben we -als niet getrainde fietstoeristen- natuurlijk al pijn in onze achterwerken.

Lunchtime :)

We zijn dan ook dolenthousiast wanneer we de Seedam bereiken die Pfäffikon met Rapperswil verbindt (wat had je gedacht, voor twee niet-sportievelingen is het ónmogelijk om rondom het hele meer te rijden! We nemen een shortcut op drievierde).

Halfweg!

In Rapperswil is nog een gezellig marktje aan de gang en daarna zetten we de tocht opnieuw verder. Het laatste stuk is er eentje met veel bergop- en bergafwaarts (de laatste loodjes blijken nog maar eens het zwaarst te wegen) en we doen opnieuw een denkbeeldig vreugdedansje op onze fiets wanneer we in de verte Uetliberg in het oog krijgen: we zijn bijna thuis! Eenmaal aangekomen, leveren we moe maar tevreden onze fietsen terug in en keren huiswaarts.

Als dat Uetliberg niet is, daar in de verte?

Verder bezocht ik, met twee van mijn medebewoners, de voorbije weken ook nog het Landesmuseum Zürich, ter gelegenheid van een soort open-museum-dag (= gratis toegang in bijna alle musea). De ideale indooractiviteit op een druilerige zondagnamiddag, met zelfs een tijdelijke expositie over 'geluid' (je kan je voorstellen dat ik als toekomstig audioloog in mijn nopjes was). Een leuke opzet ook: je krijgt een koptelefoon die je overal kan 'inpluggen' en op die manier beluister je geluidsfragmenten, muziekstukken, dialecten uit de verschillende Zwitserse kantons, ... Er is ook een video over de werking van het oor maar die sla ik toch maar over (ik weet het zo onderhand wel al). Ik laat me dan weer wel volledig gaan bij het onderdeel waar je zelf kan 'musiceren' door verschillende opgenomen geluiden (gaande van voetstappen in de gang, over getokkel op een gitaar, tot Duitse woorden) te combineren. Hé, ik mis mijn drumstel hier wel heel erg hoor!

Zwitserland en haar dialecten

Aaaah, het is wel geen drumstel maar ik kan me toch eens uitleven!

Met een fotografisch talent als boyfriend, voel ik me moreel verplicht om ook de foto-expositie te bezoeken, en daar sta ik toch even aan de grond genageld bij het zien van twee 'simpele' foto's. Ik heb de bijhorende tekst nog niet gelezen of ik weet onmiddellijk waarover het gaat: het busongeluk in Sierre, vorig jaar... Het feit dat ik hier in Zwitserland ben, zo dicht bij waar het gebeurde, en het feit dat al deze kinderen uit België afkomstig zijn... Raar hoe ik me ineens heel persoonlijk betrokken voel, ik moet er eventjes bij slikken!

Om toch niet met een triest verhaal te eindigen, vertel ik gauw nog iets helemaal anders. Al heel in het begin dat ik hier was, heb ik me laten vertellen dat het mogelijk is om mijn werkplek te bereiken vanuit Plattenstrasse, zonder ook maar één voet buiten mijn toren te zetten. Aangezien het stadscentrum van Zürich zo'n beetje is ingenomen door gebouwen van Unispital en wij hier een grote kelder hebben, lijkt dit verhaal nog zo onwaarschijnlijk niet.

Nieuwsgierig als ik ben, was ik dan ook vastberaden om dit op een dag eens uit te proberen. Die dag was dus vorige week en ik kan nu bevestigen: het is mogelijk ! Helaas is het allesbehalve een 'shortcut' te noemen, aangezien je gebonden bent aan de 'opstelling' van de gebouwen en hun kelder natuurlijk. Het heeft ons (ik liet me vergezellen door de collega-medebewoonster) minstens een halfuur gekost, terwijl de 'normale' weg amper tien minuten wandelen is. Ik moet er natuurlijk wel bij vermelden dat we een serieus aantal keer verkeerd gelopen zijn, maar wat wil je: een doolhof is niks in vergelijking met zo'n uitgebreid keldernetwerk als deze!

cute B-day boy is amazed by this band :)

Uiteindelijk voel ik niet de behoefte om deze ondergrondse tocht nog eens te herhalen, want eerlijk gezegd: het was best eng (zelfs met twee)! Alleen al het idee dat 'gevaarlijke' producten en machines het beste gestockeerd worden op plaatsen waar niet zoveel mensen komen (juist ja, een kelder voldoet aan deze eis). Daar bovenop nog eens het feit dat een kelder is opgetrokken uit kil beton en dat deze vaak het decor vormt voor horrorfilms... Ik ga voortaan wel gewoon langs buiten, al regent het hier pijpenstelen. Hé en buitenlucht is ook gewoon veel gezonder!

Liebe Grüss

Lyrinn

Schwiezerdüütsch

Genau, stilletjes aan begin ik het Schweizerdeutsch een beetje onder de knie te krijgen. Het werd eens tijd, zo na een negental weken... Ik ga hier zeker niet beweren dat ik het nu ineens kan verstaan hoor. Het klinkt nog altijd een beetje Zweeds voor mij (wat ik voor alle duidelijkheid niet spreek), maar binnen een gekende context, lukt het zeker wel! En omdat ik het zo'n geweldig taaltje vind, heb ik besloten om er maar ineens een blogberichtje aan te wijden.

Een berg met sneeuw, een station en een rode vlag
met wit kruis... Definitely Switzerland!

Eerst en vooral: niet alleen het Schweizer- maar ook mijn Hochdeutsch gaat erop vooruit, dankzij mijn vele niet-Zwitserse collega's waarmee ik tegenwoordig toch wat probeer te oefenen. Het probleem aan een 'beschaafd' land zoals Zwitserland is dat bijna iedereen er Engels spreekt. En aangezien dat voor mij veel makkelijker is, vergeet je al snel om je Duits te oefenen. Maar de laatste weken,  besloot ik toch heel hard mijn best te doen en het erop te wagen.

Nu, om jullie wat in te wijden in het Schweizerdeutsch (of Schwiezerdüütsch zoals ze het hier uitspreken): het 'bekendste' woord is sowieso 'Chuchichäschtli' wat zoveel wil zeggen als 'keukenkastje'. Vraag aan eender welke Zwitser om je een typisch woord te leren en 98% zal je dit antwoorden :)

Met al die [ch]'s, die hier ook zeer kelig worden uitgesproken, klinkt dat keukenkastje al snel alsof je na het tandenpoetsen aan het gorgelen bent (collega-logopedisten die net als ik ooit worstelden met de huig-R: leef jullie vooral uit!).

My favorite one: a duck crossing the street in Luzern

In mijn vorige bericht had ik het ook al over een Bürli (een broodje), Chäschüechli (kaaspasteitjes) en Schogchli (chocolaatje). Het lijkt duidelijk: neem het standaard Duitse woord, plaats daar 'li' achter en je bekomt de Zwitserse variant. Het is een beetje vergelijkbaar met 'os' achter een Nederlands woord plaatsen en dan zeggen dat het Spaans is. Nu, de 'li' achteraan is eigenlijk een verkleiningsvorm. Het Schweizerdeutsch is dus niet alleen grappig, maar ook nog eens schattig met al die mini-woorden.

Het zorgt echter ook soms voor verwarring. Bijvoorbeeld wanneer iemand hier 'Müüsli' zegt, verwacht dan niet dat het om de ontbijtgranen-mix gaat. Het gaat immers om een muisje :) Je kan je afvragen: hoe noemen ze 'echte' muesli hier dan? Wel, ook Müesli, maar de nadruk ligt dan niet zozeer op de [u]. Verwarrend dus, zoals ik al zei...

Botanischer Garten

Oh en tellen in het Schweizerdeutsch is ook een echte kunst! 'fojfzaa' is een variant van 'fünfzehn' (15) en 'Trüzik' betekent zoveel als 'dreissig' (30). Probeer daarmee maar eens een spraakaudiogram af te nemen. En als een hoorapparaat te luid is ingesteld, dan komt al eens de opmerking "ein bitsli liesliger bitte!" (ein bisschen leiser = een beetje stiller a.u.b.). Ook het omgekeerde (lüüter = lauter) komt regelmatig ter sprake.

En wanneer iemand tijdens de lunchpauze 'Guute!' naar je roept, dan bedoelen ze eigenlijk 'Guten Appetit'.

Mijn favorieten blijven echter 'genau' (inderdaad) en 'vielliecht' (vielleicht = misschien), iets wat de meeste van mijn collega's nog steeds aan het lachen maakt omdat ik deze woorden te pas en te onpas gebruikte toen ik nog geen woord Duits verstond of sprak :) Genau durf ik er tegenwoordig ook al eens 'tussenflansen' wanneer ik met het thuisfront communiceer, dat komt ervan natuurlijk...

Sunset at Zürichsee

Na deze grondige analyse kan ik echter één ding besluiten: het is allemaal maar een kwestie van 'perceptie'. Ik zei al dat het Schweizerdeutsch voor mij een beetje als Zweeds klinkt, maar toen ik vorige week met mijn bezoeker uit België al babbelend in het Nederlands een winkel binnenstapte, kregen WIJ de vraag of we Zweeds aan het praten waren... Iedereen zijn perceptie dus! Het doet me spontaan denken aan dit fragment van Pieter Embrechts, over de perceptie van het Nederlands. Misschien moet ik het bij een volgende ontmoeting met de Letlanders maar eens naar hun mening over het Schweizerdeutsch vragen? Ik weet nu al dat het een onverwachte en grappige invalshoek zal opleveren. Wie weet hebben ze zelfs een mening over het Nederlands :)

Liebe Grüsse

Lyrinn

Ferien in der Schweiz !

Alweer met een beetje vertraging maar hier toch weer een korte update aus der Schweiz. De voorbije week was het weer werken geblazen, maar daarvoor had ik een weekje 'Ferien' met bezoekjes en nieuwe ontdekkingen.

Stage vs. Zwitserland: 1-1

Grüezi !

Het is een tijdje geleden maar hier ben ik weer met een update vanuit Zwitserland. De tijd vliegt hier voorbij en in mijn hoofd is er tegenwoordig een constante strijd aan de gang: leuke dingen doen of stagewerk? Voor dat laatste resten mij nog slechts twee weken, waarin ik al mijn werk moet gedaan zien te krijgen... Anderzijds heb ik hier ondertussen zoveel leuke mensen ontmoet, dat er elk weekend wel honderd leuke dingen te zien/doen/ontdekken zijn ! En de tijd daarvoor begint nu ook te dringen natuurlijk.

I love Switserland !

Oké, voor ik begin aan mijn bericht, even dit: in mijn vorig bericht zei ik dat Zwitsers raar zijn. En nu lezen jullie 'I love Switserland'. Ik geef toe dat het een beetje tegenstrijdig klinkt. Maar ik ben niet van gedachten veranderd: ik vind de Zwitsers nog altijd een beetje raar. Maar ik heb het hier erg naar mijn zin en dus zet ik hier even mijn bevindingen na zes weken op een rijtje.

Sächsilüüte

Grüezi !

De voorbije week had ik het enorm druk met stage maar vooral ook met genieten van ‘der schönen Frühlingsbeginn’. Inderdaad, het mooie weer deed zijn intrede hier in Zwitserland: 25°C en volle zon! Zo kwam het dat ik elke avond na een drukke dag in USZ, met laptop en papieren onder de arm, naar het meer trok om er het onaangename (stageverslagen) aan het aangename (zonnetje) te koppelen.

Vriendinnen op bezoek

Grüezi !

Zoals gezegd, had ik het voorbije weekend alweer bezoek. Dit keer van mijn studievriendinnen! Wegens de hoge prijzen in Zürich, hadden ze op voorhand heel lief gevraagd of ze bij mij in de Plattenstrasse mochten logeren. Ik moet eerlijk zijn: op het moment dat de drie meiden met hun rugzakken elk een hoek van mijn kamertje innamen, moest ik even slikken. Het was bakje vol, maar ik heb een geweldig weekend achter de rug en uiteindelijk ben ik blij dat ik ze niet elke avond ergens moest achterlaten om dan alleen huiswaarts te moeten keren. De meiden hadden er duidelijk zin in, dus dit was voor mij het ideale moment om een aantal uitstapjes te plannen die ik anders toch weer zou uitstellen.

Hello Internationality® !

Doordat ik het voorbije weekend bezoek had van mijn Belgische vriendinnen (meer daarover in het volgende bericht), heb ik hier een beetje achterstand opgelopen. Daarom vertel ik eerst iets over het vorige weekend: Pasen! Hier in Zwitserland beschouwen ze Goede Vrijdag ook als een officiële verlofdag, waardoor ik een extra lang weekend had. Voldoende tijd om leuke dingen te doen dus!

Frohe Ostern

Hello everyone

Na twee weken wordt het weleens tijd om jullie een stukje van Zürich te laten zien. Helaas ben ik meer het schrijverstype en is fotografie niet echt aan mij besteed. Op de een andere manier krijg ik dat beeld dat ik mij wil blijven herinneren, nooit zo mooi op de foto. Om me die teleurstellingen te besparen, laat ik het fotograferen dan ook gewoon voor wat het is.

Maar nu hebben jullie geluk !

Die Praktikantin aus Belgien

Dag vriendjes

Ondertussen ben ik hier bijna een week en ik weet eerlijk gezegd niet waar ik moet beginnen met mijn verhaal... Er is zoveel te vertellen !

Laat ik dus vooral beginnen bij het begin: mijn allereerste stagedag!

Grenzen verleggen

Hoi lezers en lezerinnen

Hier ben ik dan eindelijk met het eerste nieuws vanuit Zwitserland. Wie daar nog aan mocht twijfelen: ik leef nog en ik stel het wel ! Ik zet het voorbije weekend voor jullie op een rijtje:

The start of something new

Lezers en lezerinnen !

Wie me een beetje kent, weet dat ik ervan droom ooit 'iets' te schrijven (boek/column/artikel/... ik ben niet veeleisend). Dit blog is dan ook een eerste poging om mijn hersenspinsels te delen met de buitenwereld. Om mijn droom wat kracht bij te zetten, krijgt mijn blog de quote "A winner is a dreamer who never gives up" mee.