Sinds september woon ik alweer drie jaar in Nederland. Naar goede gewoonte (beter laat dan nooit) krijg je daarom voor de vierde keer een lijstje Nederland vs. België voorgeschoteld. De voorgaande een, twee, drie lijstjes vind je hier terug.
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als...
... Nederlanders vreemd opkijken als ik Franse woorden gebruik zoals 'allez' en 'cinema', maar zij het tegelijkertijd wel te pas en te onpas over 'svp' en 'jus d'orange' hebben.
... Niemand weet wat ik bedoel met 'hesp'. Ham heet dat vanaf nu.
... (in dezelfde lijn) je 'bacon' niet langer op z'n Nederlands uitspreekt. Voortaan is het bacon op z'n Engels ('beejkun' dus). Vreemd genoeg zijn 'bakon' (= gerookt vlees) en 'beejkun' (= spek) voor mij echt twee verschillende dingen, maar dat terzijde.
... (nog meer broodbeleg) je ook geen schelletjes kaas meer op je boterham legt, maar plakjes. Het steekt ook allemaal nogal nauw in Nederland: een plakje kaas, een schijfje tomaat, een sneetje brood, ... kan je in Vlaanderen allemaal gewoon vervangen door dat ene schelletje.
... Er maar twee bekende Vlamingen in Nederland zijn doorgebroken: Samson (ja, de hond) en Philippe Geubels. Leuk, maar dat betekent niet dat ik het daar DE HELE TIJD OVER WIL HEBBEN. Inmiddels heb ik het wel gehad met imitaties van Samson. Overigens denk ik dat de Nederlanders Geubels alleen maar grappig vinden vanwege z'n droge, trage manier van spreken. Ik ben er van overtuigd dat niemand z'n zware Antwerpse accent ook maar verstaat.
... De vrouwelijke variant van een kat niet langer een kattin is, maar een poes. Goed dat er een andere Vlaming bij me was toen dit zo bleek, de Nederlanders hadden me anders nooit geloofd.
... De man van je tante of de broer van je ouders voortaan een oom heet en geen nonkel meer (als ik die term weer eens in de conversatie gooi, denken Nederlanders altijd dat ik het over een 'onkel' heb, naar analogie met het Engelse 'uncle', haha).
... Er niet langer een microgolf(oven) en een afwasmachine in mijn keuken staan. Ze zijn respectievelijk vervangen door een magnetron en een vaatwasser (en het zijn nog wel steeds dezelfde apparaten, moest dat niet duidelijk zijn).
... Een kapstok alleen maar dat haakje aan de muur blijkt te zijn. Dat andere voorwerp, waarop je een kledingstuk hangt, is voortaan een kleerhanger. Maak het anders eens ingewikkeld.
... Sommige uitdrukkingen ineens niet zo wijd verspreid blijken te zijn. Zo is 'vijgen na Pasen' voortaan 'mosterd na de maaltijd'.
... Je niet langer het huis hebt gestofzuigd, maar stof hebt gezogen. Hoezo logisch?
... Een heel aantal woorden ineens een ander lidwoord (b)lijken te hebben! De order, de marktkraam, de krat, het tablet, het chalet, ... ik kan nog even doorgaan.
... Nederlanders denken dat je achterlijk bent als je 'vijf na vier' zegt. Het is natuurlijk 'vijf over vier'. Dat weet iedere Vlaming ook wel, maar toch ligt die 'na' zo goed in de mond, hee.
... hier (nog steeds) heel frequent over 'tien over half vier' en 'vijf voor half acht' wordt gesproken in plaats van gewoon 'twintig voor vier' of 'vijfentwintig over zeven'. Wie heeft dat ooit verzonnen? Het Nederlandse klok-lees-systeem is zo al moeilijk genoeg (maak met eender welke niet-Nederlander een afspraak om 'half vier' en gegarandeerd komt hij/zij om 16u30 en niet om 15u30 opdagen), vond iemand het nodig om het NOG maar wat ingewikkelder te maken met die voor en over het halve uur. In dit geval een punt voor de Vlamingen, die het lekker praktisch houden!
Groeten uit Noord-Holland,
Lyrinn
Posts tonen met het label België. Alle posts tonen
Posts tonen met het label België. Alle posts tonen
vrijdag 7 oktober 2016
maandag 21 maart 2016
Nederland vs. België
"I don't know where I am going from here, but I promise it won't be boring"
(David Bowie)
Nee, het is nog geen tijd voor een nieuw lijstje België vs. Nederland. Niet dat de verschillen uitgeput geraken, hoor: ik kan echt nog jarenlang doorgaan. Maar dit keer dus geen lijstje. Integendeel: ik ga weer eens de filosofische tour op!
Het komt door het volgende: een tijdje terug maakte ik een uitstapje naar (en in) België en toen ik ergens een drankje wou afrekenen, haalde ik vanzelfsprekend mijn bankkaart boven. De dame aan de kassa maakte mij er echter attent op dat ik enkel contant kon afrekenen. Een klein probleem want: ik heb echt nooit contant geld bij me (me van mijn handtas beroven heeft dus weinig zin, het is maar dat je het weet). Gelukkig kon mijn gezelschap me uit de nood helpen, maar het punt is: ik was stomverbaasd! Hoe kan het dat je in de eenentwintigste eeuw niet overal elektronisch kan betalen? Dat kan dus, in België. Het is zelfs heel normaal: mijn Belgisch gezelschap vond het helemaal niet zo vreemd dat er contant moest worden afgerekend.
Dat betekent ook dat ik me in België niet langer ´gewoon een Belg´ voel. Ik vind het gek dat ik niet overal kan pinnen of dat we de rekening niet mogen splitsen op restaurant. Ik word lastig als mensen wat te lang rond de pot blijven draaien en ga met mijn ogen rollen als weer eens blijkt dat de Belgen nog steeds niet over dat eeuwige taaldebat heen zijn (geheel terzijde trouwens, voor wie wat Frans spreekt: ik kan maar NIET over dit filmpje heen. Kan je als land serieus zo'n beleid voeren?).
Ondanks dat, ben ik natuurlijk geen echte Nederlander. Hier blijf ik toch gewoon 'die Belg'. Mijn Vlaamse accent verraadt me nog steeds direct, ik ben net dat tikkeltje meer terughoudend en ik wen vast nooit aan dat tutoyeren-gedoe (daar heb ik het later nog wel eens over).
Het lijkt erop dat ik in beide landen niet meer helemaal in het plaatje pas. En nu had ik nooit in mijn leven het doel om "in een plaatje te passen", soms voelt die tweestrijd toch ook wat vreemd. Het zet me vaak aan het denken: nu hebben het Lief en ik meer dan genoeg redenen die ons in Nederland houden. Maar wat als die redenen straks eens ophouden? Wat als het Lief straks z'n doctoraat haalt, of als ik eens klaar ben met studeren, wat doen we dan? Gaan we dan weer naar België? Of blijven we hier plakken omdat we het hier naar onze zin hebben? Emigreren we naar Frankrijk? Of doen we nog eens gek en zoeken we gewoon weer een nieuwe bestemming op?
Hoe dan ook, de kans dat het ingewikkelder wordt dan 'die Fransman en die Belgische die in Nederland wonen', is groot.
Avontuurlijke groeten,
Lyrinn
dinsdag 29 september 2015
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als... Part III
Wat gaat de tijd toch snel (oh oh, wat een cliché zeg), alweer twee jaar in Nederland! Ondertussen niet langer in Amsterdam maar wel in de beste stad van Nederland, zou ik durven beweren.
Zelfs na al die tijd, blijven er verschillen tussen Nederland en België opduiken. Dus vier ik mijn tweejarig Nederlands bestaan alweer met een lijstje:
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als...
... je niet langer in de zetel, maar op de bank zit. Kreeg ik trouwens ook een flauwe mop over te horen, die ik graag met jullie deel: een bankstel is een stel (koppel) dat samen heel vaak op de bank zit (of gewoon een matching set zetels/banken). Graag gedaan, allemaal!
... je blijft twijfelen of je iemand met 'u' of 'je' moet aanspreken en verlangt naar die zorgeloze Vlaamse tijd waar je gewoon vrolijk 'gij' kon zeggen, tegen eender wie.
... je meteen door de mand valt als 'Belgske' als je 'wablieft' zegt. Wat zegggg je? (met de meest kelige 'ch' die je ooit hebt gehoord) klinkt wat meer Nederlands.
... het niet 'weeral' maar 'alweer' is.
... 'zeker en vast' en 'vast en zeker' ondertussen allebei zo bekend in de oren klinken, dat je zelfs niet meer weet welke nu de Vlaamse en welke de Nederlandse variant is.
... gamma niet langer hetzelfde betekent als 'assortiment', maar echt alleen de doe-het-zelf-zaak kan zijn.
... er eens goed met je wordt gelachen als je over een 'wijsheidstand' spreekt. Dat is een verstandskies hier (en dan komt de taalkundige weer even in me boven: het gaat eigenlijk helemaal niet om een verstands-kies maar een ver-stand-kies, als in achter in je mond).
... hetzelfde geldt voor een 'froufrou': vreemde blikken, ik verzeker het je! Dat stukje haar dat over je voorhoofd heen hangt, dat heet voortaan een pony (heeft dat soms te maken met de daarmee verbonden paardenstaart?)
... een jeansbroek niet langer een jeansbroek is, maar een spijkerbroek (ik begrijp nog steeds niet waar dat vandaan komt trouwens, wie verzon dit?).
... (als we het toch over kleding hebben) een 'colbert' het correcte woord voor kostuumsvest blijkt te zijn (wat het Franse lief dan weer als een oeroud woord omschrijft, dat zelfs zijn grootmoeder niet meer gebruikt).
... je dat colbertje niet langer naar de droogkuis brengt, maar naar de wasserette.
... je ook de 'droogkast' wel kan vergeten. Een droogtrommel, dames en heren!
... 'verjaren' niet langer hetzelfde betekent als 'jarig zijn'. Voor het Lief is datzelfde colbertje verjaard, dat dan weer wel.
... je jezelf heel natuurlijk 'een biertje' hoort bestellen. Klinkt prima nu, maar schreeuwend in een luidruchtige bar, denk ik terug aan die goeie ouwe tijd in België waar je gewoon je pinkje toonde en een pintje kreeg toegeschoven.
... je met je ogen gaat rollen als ze het in België over 'de Hollanders' hebben. We zouden er toch ook niet mee kunnen lachen als de Nederlanders ons 'die Antwerpenaren' zouden gaan noemen? Is precies hetzelfde!
Meer verschillen lezen? Check dan vooral de voorgaande lijstjes een en twee.
Hollandse groeten (want ik woon in Holland, dat dan weer wel)!
Lyrinn
Zelfs na al die tijd, blijven er verschillen tussen Nederland en België opduiken. Dus vier ik mijn tweejarig Nederlands bestaan alweer met een lijstje:
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als...
... je niet langer in de zetel, maar op de bank zit. Kreeg ik trouwens ook een flauwe mop over te horen, die ik graag met jullie deel: een bankstel is een stel (koppel) dat samen heel vaak op de bank zit (of gewoon een matching set zetels/banken). Graag gedaan, allemaal!
... je blijft twijfelen of je iemand met 'u' of 'je' moet aanspreken en verlangt naar die zorgeloze Vlaamse tijd waar je gewoon vrolijk 'gij' kon zeggen, tegen eender wie.
... je meteen door de mand valt als 'Belgske' als je 'wablieft' zegt. Wat zegggg je? (met de meest kelige 'ch' die je ooit hebt gehoord) klinkt wat meer Nederlands.
... het niet 'weeral' maar 'alweer' is.
... 'zeker en vast' en 'vast en zeker' ondertussen allebei zo bekend in de oren klinken, dat je zelfs niet meer weet welke nu de Vlaamse en welke de Nederlandse variant is.
... gamma niet langer hetzelfde betekent als 'assortiment', maar echt alleen de doe-het-zelf-zaak kan zijn.
... er eens goed met je wordt gelachen als je over een 'wijsheidstand' spreekt. Dat is een verstandskies hier (en dan komt de taalkundige weer even in me boven: het gaat eigenlijk helemaal niet om een verstands-kies maar een ver-stand-kies, als in achter in je mond).
... hetzelfde geldt voor een 'froufrou': vreemde blikken, ik verzeker het je! Dat stukje haar dat over je voorhoofd heen hangt, dat heet voortaan een pony (heeft dat soms te maken met de daarmee verbonden paardenstaart?)
... een jeansbroek niet langer een jeansbroek is, maar een spijkerbroek (ik begrijp nog steeds niet waar dat vandaan komt trouwens, wie verzon dit?).
... (als we het toch over kleding hebben) een 'colbert' het correcte woord voor kostuumsvest blijkt te zijn (wat het Franse lief dan weer als een oeroud woord omschrijft, dat zelfs zijn grootmoeder niet meer gebruikt).
... je dat colbertje niet langer naar de droogkuis brengt, maar naar de wasserette.
... je ook de 'droogkast' wel kan vergeten. Een droogtrommel, dames en heren!
... 'verjaren' niet langer hetzelfde betekent als 'jarig zijn'. Voor het Lief is datzelfde colbertje verjaard, dat dan weer wel.
... je jezelf heel natuurlijk 'een biertje' hoort bestellen. Klinkt prima nu, maar schreeuwend in een luidruchtige bar, denk ik terug aan die goeie ouwe tijd in België waar je gewoon je pinkje toonde en een pintje kreeg toegeschoven.
... je met je ogen gaat rollen als ze het in België over 'de Hollanders' hebben. We zouden er toch ook niet mee kunnen lachen als de Nederlanders ons 'die Antwerpenaren' zouden gaan noemen? Is precies hetzelfde!
Meer verschillen lezen? Check dan vooral de voorgaande lijstjes een en twee.
Hollandse groeten (want ik woon in Holland, dat dan weer wel)!
Lyrinn
dinsdag 14 oktober 2014
Een weekendje niks doen
"No time to rush"
In september deed ik niks anders dan koffers in- en uitpakken, bagage in- en uitchecken en allerlei vloeistoffen overgieten in kleine flesjes (vreselijk is dat, zo'n honderd-mililiter-limiet in de handbagage). Liefje en ik gingen een weekend op bezoek bij zijn ouders in Frankrijk, we logeerden het volgende weekend bij mijn ouders in België en tot slot deden we een korte citytrip naar Stockholm in Zweden.
Het waren stuk voor stuk heerlijke weekends: ik ontdekte tientallen bewonderenswaardige nieuwe plekjes en samen met het Lief legde ik lange, lange tochten af door de stad (Zweden) en in de bergen (Frankrijk). Ook het weerzien met familie en vrienden was telkens weer fantastisch.
Toch plofte ik na elk weekend uitgeput op de bank en hoopte dat de vuile was zichzelf in de machine zou stoppen (helaas pindakaas gebeurde dat nooit). Toen onze trip naar Stockholm erop zat en het Lief vroeg wat er voor het volgende weekend gepland stond, zei ik: "niks". Waarop hij antwoordde: "Mooi, laten we dat vooral zo houden."
Allebei moe gereisd, genoten wij het weekend daarop van de leegte in onze agenda. We sliepen uit en bleven tot lang na de middag in onze pyjama's rondlopen. Het Lief ging toen brood bakken en ik las in mijn boek maar liefst drie hoofdstukken achter elkaar uit. We fietsten wat rond in Amsterdam en maakten pizza met de huisgenoten. Gek hoe zo'n doodgewoon weekend plots heel bijzonder aanvoelde.
 |
| Chillen op het Museumplein |
Er zijn nog heel veel plekjes op de wereld die het Lief en ik graag willen zien. Maar in oktober hebben we daar helaas geen tijd voor (en in november geloof ik ook niet). Want dan hebben wij het veel te druk met NIKS doen.
Luie groetjes,
Lyrinn
dinsdag 23 september 2014
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als... Part II
Hoera! Hoera! Precies één jaar in Amsterdam, dat moet worden gevierd. En wel met een gloednieuw lijstje met vreemde Nederlandse gebruiken.
Je weet dat je niet meer in België bent als...
... je niet langer naar de kinesist, maar naar de fysiotherapeut gaat.
... je vreemde blikken krijgt toegeworpen als je over je nieuwe kleedje spreekt. Dat heet voortaan een jurkje (en een kleedje ligt op de vloer).
... "goedemiddag" pas geldt vanaf 12.00 uur stipt. 11.57 uur is nog "goedemorgen".
... je plots 'prima' en 'keurig' gaat gebruiken en niet langer 'keigoed' of 'zalig'
... als oudere mensen gaan omrekenen in Gulden. Geen flauw idee wat die waard was hoor.
... een afspraak in de voormiddag niet langer plaats heeft tussen 9 en 12, maar tussen 12 en 3 (er waren heel wat misverstanden nodig voor ik dat beet had).
... je je niet langer in het station maar op het station bevindt.
... het doodnormaal is om je bankrekeningnummer uit het hoofd te kennen... en...
... mensen het lastig hebben met de overgang naar het Europese IBAN-nummer (hallo, in België gebruiken wij dat toch al jaren!?).
... je het voortaan over 'plastic' hebt in plaats van 'plastiek'.
... je ook andere woorden op z'n Engels gaat uitspreken (zoals plannen, recyclen en tram, om er maar enkele te noemen).
... je niet langer een "valies maakt" als je op vakantie vertrekt, maar een "koffer inpakt" (de collega's hadden echt geen flauw idee waarover ik het had).
... een uitdrukking zoals "mijn Frank is gevallen" geen steek meer houdt. Die Frank wordt al jaren niet meer gebruikt en in Nederland is het natuurlijk het alomtegenwoordige kwartje (zie Part I) dat moet vallen.
Met ups en downs maar ik heb het hier nog steeds heel goed naar mijn zin!
Amsterdamse groetjes,
Lyrinn
P.S.: lees ook deel 1 van "Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als..." voor nog meer grappige misverstanden.
Je weet dat je niet meer in België bent als...
... je niet langer naar de kinesist, maar naar de fysiotherapeut gaat.
... je vreemde blikken krijgt toegeworpen als je over je nieuwe kleedje spreekt. Dat heet voortaan een jurkje (en een kleedje ligt op de vloer).
... "goedemiddag" pas geldt vanaf 12.00 uur stipt. 11.57 uur is nog "goedemorgen".
... je plots 'prima' en 'keurig' gaat gebruiken en niet langer 'keigoed' of 'zalig'
... als oudere mensen gaan omrekenen in Gulden. Geen flauw idee wat die waard was hoor.
... een afspraak in de voormiddag niet langer plaats heeft tussen 9 en 12, maar tussen 12 en 3 (er waren heel wat misverstanden nodig voor ik dat beet had).
... je je niet langer in het station maar op het station bevindt.
... het doodnormaal is om je bankrekeningnummer uit het hoofd te kennen... en...
... mensen het lastig hebben met de overgang naar het Europese IBAN-nummer (hallo, in België gebruiken wij dat toch al jaren!?).
... je het voortaan over 'plastic' hebt in plaats van 'plastiek'.
... je ook andere woorden op z'n Engels gaat uitspreken (zoals plannen, recyclen en tram, om er maar enkele te noemen).
... je niet langer een "valies maakt" als je op vakantie vertrekt, maar een "koffer inpakt" (de collega's hadden echt geen flauw idee waarover ik het had).
... een uitdrukking zoals "mijn Frank is gevallen" geen steek meer houdt. Die Frank wordt al jaren niet meer gebruikt en in Nederland is het natuurlijk het alomtegenwoordige kwartje (zie Part I) dat moet vallen.
Met ups en downs maar ik heb het hier nog steeds heel goed naar mijn zin!
Amsterdamse groetjes,
Lyrinn
P.S.: lees ook deel 1 van "Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als..." voor nog meer grappige misverstanden.
dinsdag 2 september 2014
Een weekendje onderweg naar Frankrijk
"One's destination is never a place but a new way of seeing things"
(Henry Miller)
Vorige zaterdag waren het Lief en ik te vinden op Cabaret Vert, een eco-festival in Noord-Frankrijk. Vooral The Parov Stelar Band wouden we zien optreden en nog een paar andere kleine bands die we graag horen.
Charleville-Mézières (waar het festival dus plaats vond) is een piepkleine stad in wat je gerust the middle of nowhere mag noemen. Vanuit Amsterdam moesten we zo'n vierhonderd kilometer afleggen om daar te geraken. Zonder auto, enkel en alleen berustend op het openbaar vervoer en onze fietsen -die we voor de gezelligheid hadden meegenomen- beloofde dat een hele klus te worden.
Vrijdagavond legden we al een deel van de reis af en vertrokken we vanuit Amsterdam richting het ouderlijke huis in België.Van daaruit namen we zaterdagochtend de trein richting Dinant: de laatste halte in België. Daarna staken we de grens over per fiets om in Givet (= het eerste station in Frankrijk) opnieuw de trein op te stappen. Dit boemeltreintje bracht ons uiteindelijk tot in Charleville-Mézières, waar we het laatste stuk tot aan het festival opnieuw met de fiets aflegden.
Maar uiteindelijk hebben Liefje en ik wel een geweldig weekend achter de rug en dat was vooral dankzij die lange tocht die we aflegden. Toen we in Dinant toekwamen, regende het pijpenstelen en de moed om te fietsen, zakte ons meteen in de schoenen. Maar een vriendelijke buschauffeur van de TEC nam ons én onze fietsen mee op de bus. We reden door de gietende regen door schattige kleine dorpjes langs de Maas, waar de mensen nog vol enthousiasme 'bonjour' en 'bonne journée' roepen naar de buschauffeur.
Zondag op de terugweg was de zon weer paraat en fietsten we het stuk Givet-Dinant (zo'n twintig kilometer) dan toch maar volgens plan. Een prachtige rit was het, de hele weg langs het glinsterende water van de Maas. We passeerden bergtoppen (als je de heuvels in de Ardennen bergen kan noemen, natuurlijk. Maar ik ben vooral plat gewoon hee), zagen klimmers op de rotsen en stopten nog even aan een prachtig kasteel met een heus park als tuin (helaas niet veel tijd om lang te stoppen). In Antwerpen hadden we -bij wijze van verrassing- nog een korte drink met de ouders en die namen onze fietsen daarna weer mee naar dat tuinhuis in België toen wij de trein opstapten richting Amsterdam.
Allemaal kleine maar leuke ervaringen die we bij een rit met de auto hadden moeten missen. Dan hadden wij gewoon een hele tank gespendeerd aan een concert van een uur en daarna geconcludeerd dat het al die moeite niet waard was.
In plaats daarvan waren wij lekker een weekendje onderweg naar Frankrijk en hadden wij bij wijze van decadentie ontbijt in Frankrijk, lunch in België en avondmaal in Nederland. Beter kan gewoon niet.
Avontuurlijke groetjes,
Lyrinn
zaterdag 5 juli 2014
Het Grote Fietsfeest !
Door al die voetbalgekte rond het WK, zou je het bijna over het hoofd zien. Maar vandaag is de honderdeneerste Tour de France van start gegaan! Hoeraaaaa!
Mijn kennis over wielrennen reikt niet erg ver, maar fan van de Tour de France ben ik absoluut. Zelfs op deze druilerige julidag in Amsterdam, roept de gedachte aan de tour een zomers sfeertje op. Die strakke fietspakjes en gespierde kuiten die glimmen van het zweet. Op de achtergrond flitsen kleine dorpjes en mooie bergtoppen voorbij. Af en toe verschijnt er eens een blote kont van een toeschouwer die interessant wil doen (alsof we daar met al die strakke renners in beeld nog op zitten te wachten).
De stem van Michel Wuyts maakt het plaatje compleet. Niet door zijn uitzonderlijk zwoele stem, maar gewoon omdat hij onlosmakelijk verbonden is met de Tour. Zijn stem klinkt al jaar en dag door menig huiskamer, elke zomervakantie opnieuw. En al is het dit jaar helaas gewoon werken geblazen voor mij (het studentenleven lijkt alweer zo ver weg), met Michel die door de flat schreeuwt, verhuist die zomerse sfeer gewoon mee naar Amsterdam.
Helaas lees ik al meteen op de Sporza website dat de stem die de zomer kan oproepen, out is door griep... Renaat Schotte is dan wel een waardige vervanger, ik ben toch wat teleurgesteld. Nog meer als blijkt dat, behalve dé klank van de tour, ook beeld er dit jaar niet inzit, aangezien de Sporza live stream is voorbehouden voor kijkers in België (en wat dan met kijkers UIT België, hé Sporza?).
Behalve als ik overschakel naar de Nederlandse live stream, zal ik dit jaar maar weinig gespierde kuiten te zien krijgen. Maar ik zit niet te wachten op een commentator die het de hele tijd over 'Bau en Lau'* gaat hebben, ik wil horen wat Jurgen van den Broeck doet. En of Tom Boonen nog eens een sprint pakt. Maar ik wil vooral de [r] van Cancellarrrra** horen rollen, zoals enkel Michel Wuyts dat kan. Al zit dat er vandaag en morgen helaas nog niet in.
Gelukkig is er nog Radio één voor toch wat Belgische klank!
Tour-getinte groetjes,
Lyrinn
*Bauke Mollema en Laurens ten Dam zijn de Hollandse Helden in de koers, komen hier ter sprake bij alles wat met de Tour te maken heeft.
**Uiteraard geen Belg, maar ik heb altijd al een boontje gehad voor Fabian 'Spartacus' Cancellara. Door de proloog die wegvalt dit jaar, zit er helaas niet meteen een gele trui in voor de Zwitser... Maar Fabian blijft mijn favoriet. Hij spreekt Schwiezerduutsch, hoe kan het ook anders :-)
Mijn kennis over wielrennen reikt niet erg ver, maar fan van de Tour de France ben ik absoluut. Zelfs op deze druilerige julidag in Amsterdam, roept de gedachte aan de tour een zomers sfeertje op. Die strakke fietspakjes en gespierde kuiten die glimmen van het zweet. Op de achtergrond flitsen kleine dorpjes en mooie bergtoppen voorbij. Af en toe verschijnt er eens een blote kont van een toeschouwer die interessant wil doen (alsof we daar met al die strakke renners in beeld nog op zitten te wachten).
De stem van Michel Wuyts maakt het plaatje compleet. Niet door zijn uitzonderlijk zwoele stem, maar gewoon omdat hij onlosmakelijk verbonden is met de Tour. Zijn stem klinkt al jaar en dag door menig huiskamer, elke zomervakantie opnieuw. En al is het dit jaar helaas gewoon werken geblazen voor mij (het studentenleven lijkt alweer zo ver weg), met Michel die door de flat schreeuwt, verhuist die zomerse sfeer gewoon mee naar Amsterdam.
Helaas lees ik al meteen op de Sporza website dat de stem die de zomer kan oproepen, out is door griep... Renaat Schotte is dan wel een waardige vervanger, ik ben toch wat teleurgesteld. Nog meer als blijkt dat, behalve dé klank van de tour, ook beeld er dit jaar niet inzit, aangezien de Sporza live stream is voorbehouden voor kijkers in België (en wat dan met kijkers UIT België, hé Sporza?).
Behalve als ik overschakel naar de Nederlandse live stream, zal ik dit jaar maar weinig gespierde kuiten te zien krijgen. Maar ik zit niet te wachten op een commentator die het de hele tijd over 'Bau en Lau'* gaat hebben, ik wil horen wat Jurgen van den Broeck doet. En of Tom Boonen nog eens een sprint pakt. Maar ik wil vooral de [r] van Cancellarrrra** horen rollen, zoals enkel Michel Wuyts dat kan. Al zit dat er vandaag en morgen helaas nog niet in.
Gelukkig is er nog Radio één voor toch wat Belgische klank!
Tour-getinte groetjes,
Lyrinn
*Bauke Mollema en Laurens ten Dam zijn de Hollandse Helden in de koers, komen hier ter sprake bij alles wat met de Tour te maken heeft.
**Uiteraard geen Belg, maar ik heb altijd al een boontje gehad voor Fabian 'Spartacus' Cancellara. Door de proloog die wegvalt dit jaar, zit er helaas niet meteen een gele trui in voor de Zwitser... Maar Fabian blijft mijn favoriet. Hij spreekt Schwiezerduutsch, hoe kan het ook anders :-)
dinsdag 18 februari 2014
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als...
... plaatsnamen zoals Enschéde en Purmérend, plots Enschedé en Purmerènd blijken te zijn (inclusief collega's die dat zo geweldig grappig vinden).
... er vreemd naar je gekeken wordt omdat je woorden gebruikt zoals 'kuisen' en 'mutualiteit' (dat zijn vanaf nu respectievelijk 'poetsen' en 'zorgverzekering').
... je nog nooit naar 'De wereld draait door' hebt gekeken.
... je plots helemaal achterin het alfabet wordt ingedeeld omdat het woordje 'de' niet langer telt.
... diezelfde 'de' in je achternaam plots met kleine letter wordt geschreven.
... je fouten woqls (zoals) dewe (deze) gqqt (gaat) typen. Bye Azerty, hallo Qwerty-toetsenbord.
... je fouten woqls (zoals) dewe (deze) gqqt (gaat) typen. Bye Azerty, hallo Qwerty-toetsenbord.
... er vreemd naar je gekeken wordt omdat je woorden gebruikt zoals 'kuisen' en 'mutualiteit' (dat zijn vanaf nu respectievelijk 'poetsen' en 'zorgverzekering').
... je voordien geen idee had wie of wat V&D en Dirk van den Broek waren.
... je plots het vermogen verliest om meteen iemands dialect te kunnen benoemen (hoezo Hollanders en Brabanders?).
... er wel eens wordt gesproken over 'tientjes' en 'dubbeltjes' en zelfs een enkele keer over gulden.
... je nog nooit gehoord had van uitdrukkingen zoals 'als je een dubbeltje bent, word je nooit een kwartje' (hier meteen dat dubbeltje van zo juist) en 'een veer in iemands kont steken' (sorry voor dit taalgebruik).
... je niet langer je gsm, maar wel je mobiele telefoon uit je zak haalt.
... je nog nooit gehoord had van plaatsen zoals Vianen en Bussum en Soesterberg.
... iemand expliciet vraagt om 'je' te gebruiken in plaats van 'u'.
... mensen denken dat je Franstalige bent omdat je woorden zoals 'allez', 'cava' en 'salut' gebruikt. En dat het vanzelfsprekend wordt om in plaats daarvan 'nou', 'hoe cchhaat hèt?' en 'doe-hoeg' te gaan gebruiken.
Bij deze: doe-hoeg!
Lyrinn
Lyrinn
dinsdag 3 december 2013
Brief aan Sinterklaas
Liefste Sinterklaas,
Nog enkele dagen en het is weer de tijd,
Waarop u met uw Pieten de daken afglijdt.
Dus hier ben ik met mijn jaarlijkse brief,
Alleen maar omdat ik u leuk vind, zeker niet suggestief.
Ik wacht vol spanning op cadeautjes die u door de schoorsteen gooit
En nog meer op de pepernootjes die u in het rond strooit.
Want het lief en ik eten dat zo graag.
Over die pepernootjes heb ik echter wel een vraag:
Waarom brengt u die naar België niet mee?
Dan kan u die nic-nacs achterwege laten, is dat geen goed idee?
Want die droge koekjes, daar heb ik het nooit zo voor gehad.
Woorden kan je ermee maken, maar meestal was het mijn papa die ze opat.
Liever heb ik marsepein en een grote portie chocolade,
Nu, u kent me goed, dus ik denk dat u dat wel al raadde.
Ik ben dit jaar echt heel braaf geweest hoor, Sinterklaas.
In vergelijking met vorig jaar, ook iets minder dwaas.
Want ik heb heel veel bijgeleerd en ben ook verhuisd,
Het is niet altijd gemakkelijk, maar toch voelt het juist.
Ik ben echt heel graag in Amsterdam,
Zeker toen u hier met uw boot aankwam.
Uiteraard stond ik toen op de eerste rij,
Heeft u me niet zien zwaaien? Ik had een ballon en een vlagje bij.
Ook met uw toespraak was ik in de wolken,
(ik moest voor het lief even tolken).
Want ik hoorde dat iedereen braaf is geweest.
Laat 6 december dus maar komen, dan vieren we uw feest.
Ik moet u wel vertellen: ik heb een verbaasde kreet uitgebracht,
Toen ik hoorde dat u een ander paard heeft meegebracht.
Over Slecht-weer-vandaag gingen al die liedjes niet,
"Dat is Americo" zong Zwarte Piet.
Als ik het goed begrepen heb, zowaar,
Blijft uw paard hier achter ieder jaar?
Eigenlijk niet onlogisch: een paard op een boot,
Dat klinkt wel een beetje idioot.
En om de grens over te steken met een dier,
Heeft u een inenting nodig, ook al geen plezier.
In ieder land dus een ander paard,
Dat vraagt zeker wel wat training? En trainingspieten uiteraard!
Ik vind het knap, Sinterklaas, hoe u dat allemaal organiseert.
Miljoenen kinderen in één nacht, en hoe u weer en wind trotseert.
Enkel maak ik me nog grote zorgen
Over hoe u bij ons de pakjes gaat bezorgen...
Aangezien onze flat een schoorsteen mist!
Hoe u dat doet, heb ik nog niet uitgevist.
Wilt u mij alstublieft uw geheim vertellen?
Misschien kan dat mij toch een beetje geruststellen.
Dan leg ik nu, voor Americo dit jaar,
Een wortel in mijn allermooiste schoen klaar.
(ik heb hem naast de zetel gezet onder het raam,
zonder schoorsteen leek deze info mij wel raadzaam)
Een dikke zoen,
van uw kleine kapoen
Lyrinn
Nog enkele dagen en het is weer de tijd,
Waarop u met uw Pieten de daken afglijdt.
Dus hier ben ik met mijn jaarlijkse brief,
Alleen maar omdat ik u leuk vind, zeker niet suggestief.
Ik wacht vol spanning op cadeautjes die u door de schoorsteen gooit
En nog meer op de pepernootjes die u in het rond strooit.
Want het lief en ik eten dat zo graag.
Over die pepernootjes heb ik echter wel een vraag:
Waarom brengt u die naar België niet mee?
Dan kan u die nic-nacs achterwege laten, is dat geen goed idee?
Want die droge koekjes, daar heb ik het nooit zo voor gehad.
Woorden kan je ermee maken, maar meestal was het mijn papa die ze opat.
Liever heb ik marsepein en een grote portie chocolade,
Nu, u kent me goed, dus ik denk dat u dat wel al raadde.
Ik ben dit jaar echt heel braaf geweest hoor, Sinterklaas.
In vergelijking met vorig jaar, ook iets minder dwaas.
Want ik heb heel veel bijgeleerd en ben ook verhuisd,
Het is niet altijd gemakkelijk, maar toch voelt het juist.
Ik ben echt heel graag in Amsterdam,
Zeker toen u hier met uw boot aankwam.
Uiteraard stond ik toen op de eerste rij,
Heeft u me niet zien zwaaien? Ik had een ballon en een vlagje bij.
Ook met uw toespraak was ik in de wolken,
(ik moest voor het lief even tolken).
Want ik hoorde dat iedereen braaf is geweest.
Laat 6 december dus maar komen, dan vieren we uw feest.
Ik moet u wel vertellen: ik heb een verbaasde kreet uitgebracht,
Toen ik hoorde dat u een ander paard heeft meegebracht.
Over Slecht-weer-vandaag gingen al die liedjes niet,
"Dat is Americo" zong Zwarte Piet.
Als ik het goed begrepen heb, zowaar,
Blijft uw paard hier achter ieder jaar?
Eigenlijk niet onlogisch: een paard op een boot,
Dat klinkt wel een beetje idioot.
En om de grens over te steken met een dier,
Heeft u een inenting nodig, ook al geen plezier.
In ieder land dus een ander paard,
Dat vraagt zeker wel wat training? En trainingspieten uiteraard!
Ik vind het knap, Sinterklaas, hoe u dat allemaal organiseert.
Miljoenen kinderen in één nacht, en hoe u weer en wind trotseert.
Enkel maak ik me nog grote zorgen
Over hoe u bij ons de pakjes gaat bezorgen...
Aangezien onze flat een schoorsteen mist!
Hoe u dat doet, heb ik nog niet uitgevist.
Wilt u mij alstublieft uw geheim vertellen?
Misschien kan dat mij toch een beetje geruststellen.
Dan leg ik nu, voor Americo dit jaar,
Een wortel in mijn allermooiste schoen klaar.
(ik heb hem naast de zetel gezet onder het raam,
zonder schoorsteen leek deze info mij wel raadzaam)
Een dikke zoen,
van uw kleine kapoen
Lyrinn
zondag 13 oktober 2013
Lopen vs. hardlopen
"In my opinion a balanced diet is a cupcake in every hand"
Nu ik stilaan een beetje gewend geraak aan het Amsterdamse leven, vind ik het alvast tijd om mijn bevindingen met jullie te delen. Ik kan er zeker al een boek mee vullen, maar laat ik gewoon bij het begin beginnen. De rest is voor een volgende keer.
Het cliché zegt dat Nederlanders nogal direct zijn in hun communicatie. Als newbe heb ik daar nog niet zoveel ervaring mee (ik leef immers samen met een Fransman en een Spanjaard), maar wat mij wel opvalt, is dat Nederlanders vooral veel vriendelijker zijn. In een Belgische supermarkt moet ik het -in het beste geval- stellen met een discrete glimlach van de verkoopster, hier krijg ik vrijwel altijd een 'fijne dag' toegewenst. Ook op de trein heb ik nog nooit met zoveel vreemden gebabbeld. Misschien is dat wel één van de redenen waarom er zoveel meer geklaagd wordt bij de Belgische spoorwegen? Ik heb namelijk niet het gevoel dat de NS het beter doet, maar al kletsend en lachend zijn al die vertragingen een pak minder vervelend !
 |
| Lezen aan één van de Amsterdamse grachten |
Verder verbaas ik me nog zowat dagelijks aan het grote taalverschil tussen Vlaams en Hollands. Zo heb ik niet langer een froufrou maar een ponny en kleren drogen gebeurt voortaan in de droogtrommel in plaats van in een droogkast. Ik betaal niet meer met een bankkaart, maar met mijn pinpas. Of ik vraag kortweg om te pinnen. Je hoort het, ik pas me vrij goed aan. Een verschil dat echter voor verwarring blijft zorgen, is 'lopen'. Als een Nederlander met de hond gaat lopen, gaat het heus niet sneller dan bij ons, hij bedoelt gewoon wandelen. Wilt-ie het toch wat sneller, dan gaat hij hardlopen. Dat deed ook het lief wanneer hij enkele weken geleden meedeed aan een hardloopwedstrijd. Toeval of niet, maar terwijl ik hem naar de start begeleid, klinkt daar een Vlaams accent door de speakers: "zijn jullie klaar om te lopen? Nee, wacht, jullie zeggen hardlopen, niet?". Start-to-run-ster Evy Gruyaert, warmt er de (hard)lopers op. Dat lopen versus hardlopen is een algemeen probleem dus.
 |
| Hardlopers in alle kleuren en formaten |
Nu, niet alleen het verschil in woorden, ook het Vlaamse accent op zich zorgt al eens voor verwarring. Toen ik op de trein een vrouw hielp met het tillen van haar valies, bedankte ze mij vriendelijk in het Nederlands en voegde ze er nog een grapje aan toe. Toen ik daarop iets antwoordde, met mijn Vlaamse accent, zei ze: "oh sorry, you don't speak Dutch. Thanks for helping me." Ik vraag me nog steeds af of ik per ongeluk tóch in het Engels heb geantwoord? Door de anderstalige flatgenoten, overkomt me dat namelijk weleens vaker.
Iets compleet anders, maar naast al die indrukken en taalverschillen, ben ik hier wel lichtjes door het dolle heen met al dat Nederlandse lekkers. Dubbelvla, Spritsen, Zaans huisje, Digestive, Chocolade-pindakoeken, stroopwafeltjes en mijn absolute favoriet: gevulde koek. Voor een zoetekauw als ik, is het hier een waar paradijs.
Natuurlijk ben ik nog steeds dol op Belgische chocolade en een frisse pint. Maar gelukkig hoef ik dat hier niet te missen. Heineken mag dan wel het bekendste biermerk ter wereld zijn, de Nederlanders weten wel wat lekker bier is. En dus wordt hier in elk café gewoon Belgisch bier getapt, inclusief La Chouffe, Duvel en zelfs pakweg een Delirium Tremes! Ik moet wel nog wat wennen aan de manier van bestellen. Een 'pintje' wordt niet zo goed begrepen en alleen mijn pink tonen, levert al helemaal vreemde blikken op (over een cultuurverschil gesproken).
 |
| Echte Belgische frietjes... mmm ! |
Het enige wat mij hier een beetje heimwee doet krijgen, zijn Belgische frietjes. Sommige bars doen een poging, maar als je op het bordje "echte Vlaamse frites" leest, weet je eigenlijk al genoeg. Laatst besloot ik het er toch op te wagen (het was al laat en ik had honger...) maar dat was helaas geen succes. Ik vroeg een simpel pakje friet met ketchup, waarna een Turkse frietbakker mij een zakje friet met kaassaus overhandigde (zou het dan toch aan mijn Vlaamse accent liggen?). Als de Nederlanders -amper een minuscuul landje verderop- al zo'n moeite hebben om lekkere Vlaamse frietjes te bakken, hoe kan iemand uit het verre Zuid-Oosten het dan? Goed, tot daar nog aan toe. Wat me vooral bezighoudt... wie eet er nu in hemelsnaam frieten met kaassaus?!
Die Nederlanders toch... bij mijn volgende bezoek aan België: laat die frietjes maar komen !
Doei!
Lyrinn
donderdag 29 augustus 2013
Around the world
De voorbije maand was ik behoorlijk druk bezig met reizen van hot naar her. Vandaar ook mijn afwezigheid op dit blog. Reizen heeft echter een heel andere betekenis gekregen het voorbije halfjaar. Vroeger ging ik op kamp, waar we vooral geïnteresseerd waren in zon, zee, strand. Een discotheek was onontbeerlijk en lokale bars werden meestal een beetje overrompeld door het plotse bezoek van vijftien puberale Belgen die de boel op stelten kwamen zetten en de voorraad bier plunderden.
Eerst 'ontdekte' ik begin juli Frankrijk. Dat klinkt misschien een beetje raar, aangezien ik altijd al graag naar Frankrijk gereisd heb. Niet de eerste keer dus. Maar deze keer wel met een Fransman aan mijn zijde, die mij als local wat rondgidste door de bergen en daarna door de stad. Niks geen zwembad, hotel of strand. Ik heb dat ook absoluut niet gemist. Wel heb ik plekjes gezien waar geen toeristen komen. En verhalen gehoord die maar weinig mensen kennen. En kaas gegeten zoals het een echte Fransman betaamt natuurlijk.
Na deze wondermooie ontdekking, hield ik nog halt in Ierland, meteen ook de laatste stopplaats voor al mijn gereis deze zomer. Maar dat is stof genoeg voor een nieuw blogbericht. Tot de volgende dus!
Leeghoofdige puber als we toen ook waren, het is een beetje raar als ik daar nu op terug kijk. Reizen is niet gewoon 'in een ander land zijn' en daar dan net hetzelfde doen als in België. Het is vooral veel nieuws ontdekken, en dat is precies wat ik de laatste tijd gedaan heb!
Eerst 'ontdekte' ik begin juli Frankrijk. Dat klinkt misschien een beetje raar, aangezien ik altijd al graag naar Frankrijk gereisd heb. Niet de eerste keer dus. Maar deze keer wel met een Fransman aan mijn zijde, die mij als local wat rondgidste door de bergen en daarna door de stad. Niks geen zwembad, hotel of strand. Ik heb dat ook absoluut niet gemist. Wel heb ik plekjes gezien waar geen toeristen komen. En verhalen gehoord die maar weinig mensen kennen. En kaas gegeten zoals het een echte Fransman betaamt natuurlijk.
Daarna ging ik op ontdekking in eigen streek. Opnieuw met de Fransman aan mijn zijde, fietste ik langs plekjes waar ik al honderd keer eerder geweest was. Toch was het deze keer met heel andere ogen. Het stadhuis waar ik jarenlang elke ochtend voorbij reed op weg naar school, bijvoorbeeld. De Fransman blijft er even naar staan kijken en besluit een foto te maken. Hij is onder de indruk van de schoonheid van het gebouw. En hij heeft gelijk, alleen heb ik nog nooit de tijd genomen om dit op te merken. Daarna fietsen we door de bossen, met een ondergaande zon op de achtergrond. Het is een perfect plaatje, maar opnieuw had ik het niet opgemerkt als de Fransman er mij niet op had gewezen.
Ik heb de voorbije maanden dan ook begrepen dat reizen vooral ontdekken is. Doen wat je nog nooit eerder deed, zien wat je nog niet gezien hebt en proeven wat je nog nooit proefde.
Maar ik deed nog een veel belangrijkere ontdekking deze zomer: je hoeft namelijk helemaal niet ver te reizen om nieuwe plekjes te ontdekken en mooie dingen te zien . Er valt zoveel te ontdekken achter de hoek. Of in dat ene straatje waar je altijd al voorbij reed, maar nooit eerder insloeg. "Geef je ogen de volle kost", zeggen ze wel eens bij ons thuis. En nu begrijp ik de volle betekenis ervan: je staat ervan verstelt wat je ziet als je met andere ogen om je heen kijkt en alles in je opneemt. Doe dus vooral eens zot!
 |
| Als je die 'doodgewone' kerktoren eens met andere ogen bekijkt ... |
Na deze wondermooie ontdekking, hield ik nog halt in Ierland, meteen ook de laatste stopplaats voor al mijn gereis deze zomer. Maar dat is stof genoeg voor een nieuw blogbericht. Tot de volgende dus!
Zoen, Lyrinn
Ps: zoals jullie ondertussen wel al begrepen hebben, zijn alle foto's opnieuw te danken aan Benoît Nicolet.
Ps: zoals jullie ondertussen wel al begrepen hebben, zijn alle foto's opnieuw te danken aan Benoît Nicolet.
woensdag 10 juli 2013
Life is music
Hoi!
Eerst en vooral hangt er een geweldige sfeer op zo'n festival en lijkt alles er te kunnen. Een kanariegele legging met knalgroene botienen eronder, een strak roze Powerrangerkostuum, een pinguinpak, ... Outfits waarvoor je je wenkbrauwen fronst als je ze op straat ziet, maar op een festival leidt het tot high fives en spontaan geknuffel met vreemden.
Hier ben ik weer, net terug van Rock Werchter. Dit jaar was de zesde keer kamperen op een festival en toch werden er opnieuw menig wenkbrauwen gefronst toen ik meedeelde dat ik ook dit jaar een festivalletje zou meepikken.
Ik geef toe dat het op het eerste zicht niet meteen mijn ding lijkt, aangezien ik iemand ben die zelden het huis verlaat zonder mascara en een tikkeltje nerveus wordt wanneer er geen haardroger in de buurt is. Dus is het tijd om voor eens en voor altijd duidelijk te maken waarom ik dan toch zo graag naar festivals ga.
Eerst en vooral hangt er een geweldige sfeer op zo'n festival en lijkt alles er te kunnen. Een kanariegele legging met knalgroene botienen eronder, een strak roze Powerrangerkostuum, een pinguinpak, ... Outfits waarvoor je je wenkbrauwen fronst als je ze op straat ziet, maar op een festival leidt het tot high fives en spontaan geknuffel met vreemden.
De sfeer alleen is natuurlijk niet de reden waarom ik zo graag naar festivals ga. Als muziekliefhebber (en ik vind best dat ik mezelf zo mag noemen) word ik gewoon zo ontzettend blij bij de gedachte aan meer dan zeventig liveoptredens in enkele dagen tijd.
Dat slapen op een harde ondergrond, het koken in openlucht (in een gamel die meestal nog restanten bevat van de maaltijd daags voordien), de spinnen die ongegeneerd je tent binnenkruipen en het gebrek aan elektriciteit en doorspoelknop op het toilet, zijn slechts een kleine opoffering in vergelijking met dat waanzinnige moment waarop je favoriete artiest de eerste noten van je favoriete nummer speelt. Het is een moment waarop je adem even stokt en je hartslag een seconde later komt. Ik zou het voor geen geld willen missen!
En toegegeven: af en toe eens uit een ongewassen gamel eten, met vuile voeten in je slaapzak kruipen of gewoon alles op een hoopje in de tent gooien, is zelfs voor een ordelijke meid als ik, best wel eens leuk!
Lieve groet
Lyrinn
zaterdag 8 juni 2013
Een filosofisch momentje
Dus. Drie maanden geleden kwam ik hier toe, helemaal alleen. Het was zaterdag en ik was vastbesloten om die avond nog de stad in te trekken en wat leuks te doen. Nog nooit eerder was ik helemaal alleen een bar binnengestapt en toen deed ik het, met een bang hartje, maar ik deed het. Er was uiteindelijk niet veel aan: ik dronk mijn eerste Zwitserse pintje en had een korte gesprekje met de barman en met een vreemde man die graag naast mij wou komen zitten aan de toog^^
Nu, zo'n drie maanden later zit ik hier met mijn luie kont op een trapje, opnieuw met een Feldschlösschen naast me. Het bange hartje is weg en ik geniet van een geweldig street-jazz-concertje op 'Rosenhof': een pleintje met een perfecte akoestiek voor zo'n jazzband :)
See y'all back in Belgium, folks!
 |
| Zonsondergang op 'mijn' dakterras ©Benoit Nicolet |
Nu, zo'n drie maanden later zit ik hier met mijn luie kont op een trapje, opnieuw met een Feldschlösschen naast me. Het bange hartje is weg en ik geniet van een geweldig street-jazz-concertje op 'Rosenhof': een pleintje met een perfecte akoestiek voor zo'n jazzband :)
 |
| Een hartje in mijn koffie @Hiltl :) |
Tussen die eerste en nu de -waarschijnlijk laatste- keer ben ik hier eigenlijk nooit alleen in een bar geweest. Maar toch is dit een geweldige afsluiter: ik eindig zoals ik hier ben begonnen en dat levert een soort filosofisch momentje met mezelf op, zeg maar.
 |
| Nergens beter filosoferen dan op de schommel |
Deze drie maanden, ondanks dat dit eigenlijk veel te kort was, hebben mijn leven veranderd, dat weet ik nu al. Ik ben niet meer dezelfde persoon die België verliet met drie zware valiezen. Ik ken mijzelf beter. Ik heb dingen gedaan die ik in België nooit gedaan zou hebben. Op drie maanden tijd heb ik meer plekjes ontdekt en mensen leren kennen in een wildvreemde stad dan in Gent, waar ik bijna vijf jaar gestudeerd heb. Elke dag was een nieuw avontuur en ik heb hier van elk moment genoten.
Na dit filosofisch momentje met mezelf, is het natuurlijk tijd om nog eens alle remmen los te gooien en een afscheidsfeestje te houden met iedereen die ik hier heb leren kennen. Ik word een beetje triest als ik eraan denk dat ik sommigen van hen misschien nooit meer zie, maar je weet maar nooit... Het bier staat fris en de Chäschüechli zitten klaar in het vriesvak. Laat dat feestje dus maar komen!
 |
| We love Ben & Jerry's (free cone day) |
 |
| Everybody loves Ben & Jerry's ! |
See y'all back in Belgium, folks!
Liebe Grüsse
Lyrinn
Abonneren op:
Posts (Atom)