Zoals ik al aankondigde in deze post, lees ik in 2017 elke maand een geleend boek. Ik geef graag een korte update over hoe het mij verging in het eerste kwartaal van dit jaar. De stand van zaken:
Januari
An Englishman in Paris (Michael Sadler) **
Dit boek leende ik van de vader van het Lief. Toen we daar met Kerst waren, zag ik dat boek toevallig in de kast staan. Op de vooravond van 2017 was dit boek een perfect eerste exemplaar. De schrijver, zelf het hoofdpersonage, is bijzonder grappig. Doordat ik zelf zoveel tijd doorbreng met een Fransman, waren veel dingen over de Franse cultuur herkenbaar en moest ik vaak goed lachen. Maar ik kon helaas niet altijd volgen. Wellicht heeft dat te maken met het feit dat ik noch in de Britse, noch in de Franse cultuur echt thuis ben, waardoor ik heel veel van zijn -vaak nogal sarcastische- grapjes miste. Mede daardoor moest ik me erg inspannen om de allereerste deadline van het jaar te halen: op 31 januari moest ik nog een flink stuk lezen. Maar het is gelukt: mission accomplished!
Februari
Dodelijk spoor (Jacky Ceulen) ***
Collega Bodien leende mij dit boek uit. Dat was zeer speciaal om twee redenen: ze had het boek zelf nog niet gelezen (kreeg ik zomaar eventjes de primeur!) en ze kreeg het boek van de schrijfster in eigen persoon, waardoor het ook nog eens een gesigneerd exemplaar betrof. Wat leuk! Het duurde even vooraleer ik echt in de sfeer kwam van dit boek, maar uiteindelijk werd het behoorlijk spannend. De tweede helft van het boek las ik dan ook zowat in een ruk uit. Ondanks de slechts 28-dagen durende maand: deadline met gemak gehaald!
Maart
Strange weather in Tokyo (Hiromi Kawakami) ****
Jawel, met stip het beste boek tot nu toe! Ik leende het boek van studiegenootje Hannah. Het ging ook zo: heb je toevallig nog een boek in je kast liggen dat leuk en niet in het Duits is? (dat is zij namelijk wel, maar mijn Duits is niet van zo'n level dat ik er een boek in kan lezen). Het verhaal speelt zich af in Japan (dat had je vast al gemerkt aan de titel en naam van de schrijfster) en gaat over een nogal introverte vrouw die verliefd wordt op haar ook al introverte oud-leraar Japans, die stukken ouder is. De langgerekte en trage manier waarop het boek zich ontwikkelt past helemaal bij de sfeer van het boek en de introverte karakters van de hoofdpersonages. Oké, het was geen erg dik boek, maar toch was ik er erg snel doorheen. Daardoor was er tijd voor maar liefst twee (ook al niet erg dikke, hoor) niet-geleende boeken tussendoor. Want ja, ik blijf boeken kopen aan een sneller tempo dan ik ze lees. Bijbenen wordt moeilijk, vooral dit jaar. Maar toch, laat het duidelijk zijn dat ik het in ieder geval probeer :-)
Heb je nog een must-read in de kast liggen? Geef een gil, dan ga ik het lezen!
Lieve groetjes,
Lyrinn
Posts tonen met het label Lyrinn schrijft neer. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Lyrinn schrijft neer. Alle posts tonen
woensdag 12 april 2017
woensdag 22 februari 2017
Lofzang van de stoffen zakdoek
Ken je dat, een stoffen zakdoek? Dat is zo'n katoenen lapje van ongeveer 20 bij 20 centimeter. Meestal met bloemetjes of ruitjes erop en vaak ook een gekarteld randje eraan. Ik kreeg eens een stapel van een stuk of vijftig van mijn grootouders toen ik alleen ging wonen. En het Lief kreeg zijn eigen stapeltje toen we gingen samenwonen (die waren 30 bij 30 en hadden natuurlijk geen bloemetjes of gekarteld randje, kwestie van het wat mannelijk te houden). Ik fronste mijn wenkbrauwen en vroeg me af wat ik met al die zakdoeken moest aanvangen.
Mijn ouders hadden er ook altijd in huis. Er is in hun huis een keukenlade (weliswaar de kleinste van alle lades, maar toch), compleet voorbehouden voor de zakdoeken. Ik heb altijd gelachen met mijn mama, die te pas en te onpas zakdoeken tevoorschijn toverde. In elke mouw en elke jaszak kan je wel een exemplaar vinden en je komt ze ook wel eens tegen op de bank en op andere plaatsen doorheen hun huis. Ik vond dat vroeger echt heel vies: dan ga je eens de kippen voeren in de jas van mama en vind je daar een verfrommeld vodje als je je handen in de zakken steekt... Bah!
Maar nu snap ik het. Ondertussen zweren het Lief en ik bij onze stoffen zakdoeken: ik die met bloemetjes, hij de stoerdere exemplaren met ruitjes. Ik moet bekennen dat je ook in mijn jaszakken of handtas altijd wel een exemplaar treft (om nog maar te zwijgen van hun voorbehouden plek in de keukenlade). En ik ben zo blij dat ik ze heb! Want mijn neus die loopt zo vaak. Bijvoorbeeld als ik iets warm eet of drink, of iets met veel peper naar binnen werk (en ik gebruik nogal veel peper). En in dit barre weer is het nog veel erger: als ik buiten kom, gaat mijn neus lopen. Of als ik op de fiets zit, daar gaat die neus van mij weer. Bizar, zou je denken. Maar dat is het eigenlijk niet.
Hoe ik dat weet? Omdat ik overal mensen tegenkom met hetzelfde probleem. Ze fietsen ook naar het station en zitten bij mij op de trein. Ik kom ze wel eens tegen op café of in de rij bij de kassa. Ze gaan ook naar de universiteit en zitten zelfs bij mij op werk. Maar omdat niemand nog een stoffen zakdoek bij zich heeft (de mensen van tegenwoordig hé!), moeten ze allemaal heel hard hun neus optrekken om van het probleem af te komen. Ik vind het zo vreselijk vies en onbeleefd (en ongezond, dat eigenlijk ook nog). Geef mij dan maar dat vodje in mijn jaszak.
Of als je het niet met me eens bent: koop dan alsjeblieft papieren zakdoekjes.
In naam van je collega's, vrienden, klasgenoten, medereizigers en iedereen om je heen, dank ik je hartelijk!
Groetjes,
Lyrinn
Of als je het niet met me eens bent: koop dan alsjeblieft papieren zakdoekjes.
In naam van je collega's, vrienden, klasgenoten, medereizigers en iedereen om je heen, dank ik je hartelijk!
Groetjes,
Lyrinn
vrijdag 30 december 2016
Een goed voornemen voor 2017
Een beetje afgezaagd, ik weet het. Ieder jaar opnieuw komt iedereen aanzetten met goede voornemens. Om die vervolgens na twee weken weer overboord te gooien. Maar dat van mij is anders (jaja, het zal wel). Het is ook geen echt 'voornemen' als in: ik ga mijn leven beteren (moet ik misschien ook doen?). Maar laat ik stoppen met rond de pot te draaien en het gewoon vertellen:
Ik ga in 2017 elke maand een boek lezen.
'Dat is alles, Lyrinn?' hoor ik je denken. Je had vast iets spectaculairder verwacht. Elke wéék een boek, dat had misschien nog verwonderlijk en uitdagend geweest, maar elke maand... Twaalf boeken, dat zijn er nog niet eens zoveel!
Maar het zijn niet zomaar twaalf boeken. Ik wil het komende jaar elke maand een geléénd boek lezen. Dit jaar leende ik best wat boeken, het was een soort sneeuwbal-effect: ik leende eens een boek van een vriendin, en toen ik dat vertelde aan een andere vriendin, leende zij me vervolgens ook een boek uit. En toen leende ik nog iets van een collega, en van een vriend van een vriendin en dan weer van een andere collega, ... En in ruil leende ik hen allen ook weer leuke boeken uit, zoiets werkt echt heel aanstekelijk!
Een geleend boek valt ook zelden tegen. Iemand die je wat uitleent, is er meestal zelf erg enthousiast over. En je leent niet zomaar iets uit, ik doe dat zelf alleen maar als ik denk dat de lener het écht leuk gaat vinden. Het leidt vaak tot leuke gesprekken die het enthousiasme nog meer aanwakkeren, want de eigenaar van het boek kent natuurlijk alle gebeurtenissen en de afloop al... (Pas op voor spoilers)!
'Dat is alles, Lyrinn?' hoor ik je denken. Je had vast iets spectaculairder verwacht. Elke wéék een boek, dat had misschien nog verwonderlijk en uitdagend geweest, maar elke maand... Twaalf boeken, dat zijn er nog niet eens zoveel!
Maar het zijn niet zomaar twaalf boeken. Ik wil het komende jaar elke maand een geléénd boek lezen. Dit jaar leende ik best wat boeken, het was een soort sneeuwbal-effect: ik leende eens een boek van een vriendin, en toen ik dat vertelde aan een andere vriendin, leende zij me vervolgens ook een boek uit. En toen leende ik nog iets van een collega, en van een vriend van een vriendin en dan weer van een andere collega, ... En in ruil leende ik hen allen ook weer leuke boeken uit, zoiets werkt echt heel aanstekelijk!
Een geleend boek valt ook zelden tegen. Iemand die je wat uitleent, is er meestal zelf erg enthousiast over. En je leent niet zomaar iets uit, ik doe dat zelf alleen maar als ik denk dat de lener het écht leuk gaat vinden. Het leidt vaak tot leuke gesprekken die het enthousiasme nog meer aanwakkeren, want de eigenaar van het boek kent natuurlijk alle gebeurtenissen en de afloop al... (Pas op voor spoilers)!
Daarom wil ik er in 2017 nog een schepje bovenop doen. Elke maand een ander boek, elke maand van iemand anders. Mijn hele uiteenzetting hier, is dus ook meteen een oproep aan iedereen die dit leest, ver weg of dichtbij: zoek jouw favoriete boek uit en kom het me brengen, stuur het op, of verplicht me om je een bezoekje te brengen en het op te pikken!
Er zijn enkel twee dingen die je moet weten:
1. Ik hou niet zo van Science Fiction of Fantasy. Verder kan ik veel smaken. En ik ben eigenlijk best wel te vinden voor een experimentje, dus als je favoriete boek nu écht Science Fiction is, en je vindt dat ik het écht moet lezen... dan kan het misschien wel. Maar verder is het dus niet zo erg mijn ding, just so you know.
2. Ik leid een bijzonder druk leven, dus doe me een plezier en leen me geen kanjer van 899 bladzijden uit, alsjeblieft. Want dan lukt het me nooit om dat in een maand uit te lezen. Al geldt ook hier: ik maak graag een uitzondering voor extra-ordinaire gevallen!
Ik hoor graag van jullie, ik popel al om te starten :)
Lieve groetjes vanuit de bergen dit keer!
Lyrinn
vrijdag 7 oktober 2016
Je weet dat je niet meer in België maar in Nederland bent als ... Part IV
Sinds september woon ik alweer drie jaar in Nederland. Naar goede gewoonte (beter laat dan nooit) krijg je daarom voor de vierde keer een lijstje Nederland vs. België voorgeschoteld. De voorgaande een, twee, drie lijstjes vind je hier terug.
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als...
... Nederlanders vreemd opkijken als ik Franse woorden gebruik zoals 'allez' en 'cinema', maar zij het tegelijkertijd wel te pas en te onpas over 'svp' en 'jus d'orange' hebben.
... Niemand weet wat ik bedoel met 'hesp'. Ham heet dat vanaf nu.
... (in dezelfde lijn) je 'bacon' niet langer op z'n Nederlands uitspreekt. Voortaan is het bacon op z'n Engels ('beejkun' dus). Vreemd genoeg zijn 'bakon' (= gerookt vlees) en 'beejkun' (= spek) voor mij echt twee verschillende dingen, maar dat terzijde.
... (nog meer broodbeleg) je ook geen schelletjes kaas meer op je boterham legt, maar plakjes. Het steekt ook allemaal nogal nauw in Nederland: een plakje kaas, een schijfje tomaat, een sneetje brood, ... kan je in Vlaanderen allemaal gewoon vervangen door dat ene schelletje.
... Er maar twee bekende Vlamingen in Nederland zijn doorgebroken: Samson (ja, de hond) en Philippe Geubels. Leuk, maar dat betekent niet dat ik het daar DE HELE TIJD OVER WIL HEBBEN. Inmiddels heb ik het wel gehad met imitaties van Samson. Overigens denk ik dat de Nederlanders Geubels alleen maar grappig vinden vanwege z'n droge, trage manier van spreken. Ik ben er van overtuigd dat niemand z'n zware Antwerpse accent ook maar verstaat.
... De vrouwelijke variant van een kat niet langer een kattin is, maar een poes. Goed dat er een andere Vlaming bij me was toen dit zo bleek, de Nederlanders hadden me anders nooit geloofd.
... De man van je tante of de broer van je ouders voortaan een oom heet en geen nonkel meer (als ik die term weer eens in de conversatie gooi, denken Nederlanders altijd dat ik het over een 'onkel' heb, naar analogie met het Engelse 'uncle', haha).
... Er niet langer een microgolf(oven) en een afwasmachine in mijn keuken staan. Ze zijn respectievelijk vervangen door een magnetron en een vaatwasser (en het zijn nog wel steeds dezelfde apparaten, moest dat niet duidelijk zijn).
... Een kapstok alleen maar dat haakje aan de muur blijkt te zijn. Dat andere voorwerp, waarop je een kledingstuk hangt, is voortaan een kleerhanger. Maak het anders eens ingewikkeld.
... Sommige uitdrukkingen ineens niet zo wijd verspreid blijken te zijn. Zo is 'vijgen na Pasen' voortaan 'mosterd na de maaltijd'.
... Je niet langer het huis hebt gestofzuigd, maar stof hebt gezogen. Hoezo logisch?
... Een heel aantal woorden ineens een ander lidwoord (b)lijken te hebben! De order, de marktkraam, de krat, het tablet, het chalet, ... ik kan nog even doorgaan.
... Nederlanders denken dat je achterlijk bent als je 'vijf na vier' zegt. Het is natuurlijk 'vijf over vier'. Dat weet iedere Vlaming ook wel, maar toch ligt die 'na' zo goed in de mond, hee.
... hier (nog steeds) heel frequent over 'tien over half vier' en 'vijf voor half acht' wordt gesproken in plaats van gewoon 'twintig voor vier' of 'vijfentwintig over zeven'. Wie heeft dat ooit verzonnen? Het Nederlandse klok-lees-systeem is zo al moeilijk genoeg (maak met eender welke niet-Nederlander een afspraak om 'half vier' en gegarandeerd komt hij/zij om 16u30 en niet om 15u30 opdagen), vond iemand het nodig om het NOG maar wat ingewikkelder te maken met die voor en over het halve uur. In dit geval een punt voor de Vlamingen, die het lekker praktisch houden!
Groeten uit Noord-Holland,
Lyrinn
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als...
... Nederlanders vreemd opkijken als ik Franse woorden gebruik zoals 'allez' en 'cinema', maar zij het tegelijkertijd wel te pas en te onpas over 'svp' en 'jus d'orange' hebben.
... Niemand weet wat ik bedoel met 'hesp'. Ham heet dat vanaf nu.
... (in dezelfde lijn) je 'bacon' niet langer op z'n Nederlands uitspreekt. Voortaan is het bacon op z'n Engels ('beejkun' dus). Vreemd genoeg zijn 'bakon' (= gerookt vlees) en 'beejkun' (= spek) voor mij echt twee verschillende dingen, maar dat terzijde.
... (nog meer broodbeleg) je ook geen schelletjes kaas meer op je boterham legt, maar plakjes. Het steekt ook allemaal nogal nauw in Nederland: een plakje kaas, een schijfje tomaat, een sneetje brood, ... kan je in Vlaanderen allemaal gewoon vervangen door dat ene schelletje.
... Er maar twee bekende Vlamingen in Nederland zijn doorgebroken: Samson (ja, de hond) en Philippe Geubels. Leuk, maar dat betekent niet dat ik het daar DE HELE TIJD OVER WIL HEBBEN. Inmiddels heb ik het wel gehad met imitaties van Samson. Overigens denk ik dat de Nederlanders Geubels alleen maar grappig vinden vanwege z'n droge, trage manier van spreken. Ik ben er van overtuigd dat niemand z'n zware Antwerpse accent ook maar verstaat.
... De vrouwelijke variant van een kat niet langer een kattin is, maar een poes. Goed dat er een andere Vlaming bij me was toen dit zo bleek, de Nederlanders hadden me anders nooit geloofd.
... De man van je tante of de broer van je ouders voortaan een oom heet en geen nonkel meer (als ik die term weer eens in de conversatie gooi, denken Nederlanders altijd dat ik het over een 'onkel' heb, naar analogie met het Engelse 'uncle', haha).
... Er niet langer een microgolf(oven) en een afwasmachine in mijn keuken staan. Ze zijn respectievelijk vervangen door een magnetron en een vaatwasser (en het zijn nog wel steeds dezelfde apparaten, moest dat niet duidelijk zijn).
... Een kapstok alleen maar dat haakje aan de muur blijkt te zijn. Dat andere voorwerp, waarop je een kledingstuk hangt, is voortaan een kleerhanger. Maak het anders eens ingewikkeld.
... Sommige uitdrukkingen ineens niet zo wijd verspreid blijken te zijn. Zo is 'vijgen na Pasen' voortaan 'mosterd na de maaltijd'.
... Je niet langer het huis hebt gestofzuigd, maar stof hebt gezogen. Hoezo logisch?
... Een heel aantal woorden ineens een ander lidwoord (b)lijken te hebben! De order, de marktkraam, de krat, het tablet, het chalet, ... ik kan nog even doorgaan.
... Nederlanders denken dat je achterlijk bent als je 'vijf na vier' zegt. Het is natuurlijk 'vijf over vier'. Dat weet iedere Vlaming ook wel, maar toch ligt die 'na' zo goed in de mond, hee.
... hier (nog steeds) heel frequent over 'tien over half vier' en 'vijf voor half acht' wordt gesproken in plaats van gewoon 'twintig voor vier' of 'vijfentwintig over zeven'. Wie heeft dat ooit verzonnen? Het Nederlandse klok-lees-systeem is zo al moeilijk genoeg (maak met eender welke niet-Nederlander een afspraak om 'half vier' en gegarandeerd komt hij/zij om 16u30 en niet om 15u30 opdagen), vond iemand het nodig om het NOG maar wat ingewikkelder te maken met die voor en over het halve uur. In dit geval een punt voor de Vlamingen, die het lekker praktisch houden!
Groeten uit Noord-Holland,
Lyrinn
woensdag 16 december 2015
Proberen, repeteren en studeren: een update
"The first step to getting away is deciding you're no longer willing to stay where you are"
(Unknown)
Onlangs ging ik even dag zeggen tegen mijn oud-collega's: ik moest in de buurt zijn dus ik besloot even langs te gaan. Het was fijn om ze terug te zien. Even horen hoe het met ze ging, wat er in hun leven is veranderd, wie mijn plaats heeft ingenomen etc. Na nog geen vijf minuten kwam de vraag: "heb je geen spijt dat je weg bent?" Ik moest natuurlijk niet lang nadenken, het antwoord was een volmondig "nee". Maar ik was wel verbaasd want: in al die tijd, had ik daar zelfs nog geen minuut over nagedacht.
Ik werd er een beetje filosofisch van (wees gewaarschuwd): ik kan nauwelijks geloven hoe anders mijn leven er nu uitziet. Nog geen jaar geleden zat ik op dat kantoor weg te kwijnen in een klein achterafhokje zonder enig vooruitzicht. Het is zooooo ongelooflijk moeilijk geweest om mij los te maken van die job. De twijfels (puur rationeel gezien had ik een job waar veel van mijn oud-klasgenoten maar wat blij mee zouden zijn), het gebrek aan een alternatief op dat moment, het maakte me bijna ongelukkiger dan de job zelf.
Ondertussen werk ik driedubbel zo hard (vandaar de titel van dit bericht): ik ga naar school, werk twee dagen per week en in de tijd die overblijft, zit ik thuis huiswerk te maken, examens voor te bereiden en papers te schrijven. Maar ik heb er nog geen minuut spijt van gehad. De master is zwaar, maar het is zo interessant en precies waar ik al die tijd naar op zoek was. Ik heb meer energie dan ik ooit heb gehad. En daarnaast heb ik nog de job, die me gelukkig een heel andere kant van het kantoorbestaan laat zien: het hoeft echt niet zo deprimerend te zijn als in mijn achterafhokje het geval was.
Waar het op neerkomt: ik ben zo ongelooflijk blij en trots dat ik de beslissing genomen heb! Soms eens je verstand uitzetten en denken aan wat je echt gelukkig maakt: ik kan het iedereen aanraden! Je hebt echt meer keuze dan je denkt. Het vraagt alleen een beetje moed (en als je dat niet hebt, een goed lief die van tijd tot tijd zijn schouder eens uitleent om op uit te huilen). Ach, Lyrinn. Wat filosofisch allemaal! (Je was nochtans gewaarschuwd).
Energieke groeten en wat (veel te late) herfst-sfeerbeelden*,
Lyrinn
*binnenkort ook wel wat Kerst-/winterplaatjes, beloofd!
dinsdag 29 september 2015
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als... Part III
Wat gaat de tijd toch snel (oh oh, wat een cliché zeg), alweer twee jaar in Nederland! Ondertussen niet langer in Amsterdam maar wel in de beste stad van Nederland, zou ik durven beweren.
Zelfs na al die tijd, blijven er verschillen tussen Nederland en België opduiken. Dus vier ik mijn tweejarig Nederlands bestaan alweer met een lijstje:
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als...
... je niet langer in de zetel, maar op de bank zit. Kreeg ik trouwens ook een flauwe mop over te horen, die ik graag met jullie deel: een bankstel is een stel (koppel) dat samen heel vaak op de bank zit (of gewoon een matching set zetels/banken). Graag gedaan, allemaal!
... je blijft twijfelen of je iemand met 'u' of 'je' moet aanspreken en verlangt naar die zorgeloze Vlaamse tijd waar je gewoon vrolijk 'gij' kon zeggen, tegen eender wie.
... je meteen door de mand valt als 'Belgske' als je 'wablieft' zegt. Wat zegggg je? (met de meest kelige 'ch' die je ooit hebt gehoord) klinkt wat meer Nederlands.
... het niet 'weeral' maar 'alweer' is.
... 'zeker en vast' en 'vast en zeker' ondertussen allebei zo bekend in de oren klinken, dat je zelfs niet meer weet welke nu de Vlaamse en welke de Nederlandse variant is.
... gamma niet langer hetzelfde betekent als 'assortiment', maar echt alleen de doe-het-zelf-zaak kan zijn.
... er eens goed met je wordt gelachen als je over een 'wijsheidstand' spreekt. Dat is een verstandskies hier (en dan komt de taalkundige weer even in me boven: het gaat eigenlijk helemaal niet om een verstands-kies maar een ver-stand-kies, als in achter in je mond).
... hetzelfde geldt voor een 'froufrou': vreemde blikken, ik verzeker het je! Dat stukje haar dat over je voorhoofd heen hangt, dat heet voortaan een pony (heeft dat soms te maken met de daarmee verbonden paardenstaart?)
... een jeansbroek niet langer een jeansbroek is, maar een spijkerbroek (ik begrijp nog steeds niet waar dat vandaan komt trouwens, wie verzon dit?).
... (als we het toch over kleding hebben) een 'colbert' het correcte woord voor kostuumsvest blijkt te zijn (wat het Franse lief dan weer als een oeroud woord omschrijft, dat zelfs zijn grootmoeder niet meer gebruikt).
... je dat colbertje niet langer naar de droogkuis brengt, maar naar de wasserette.
... je ook de 'droogkast' wel kan vergeten. Een droogtrommel, dames en heren!
... 'verjaren' niet langer hetzelfde betekent als 'jarig zijn'. Voor het Lief is datzelfde colbertje verjaard, dat dan weer wel.
... je jezelf heel natuurlijk 'een biertje' hoort bestellen. Klinkt prima nu, maar schreeuwend in een luidruchtige bar, denk ik terug aan die goeie ouwe tijd in België waar je gewoon je pinkje toonde en een pintje kreeg toegeschoven.
... je met je ogen gaat rollen als ze het in België over 'de Hollanders' hebben. We zouden er toch ook niet mee kunnen lachen als de Nederlanders ons 'die Antwerpenaren' zouden gaan noemen? Is precies hetzelfde!
Meer verschillen lezen? Check dan vooral de voorgaande lijstjes een en twee.
Hollandse groeten (want ik woon in Holland, dat dan weer wel)!
Lyrinn
Zelfs na al die tijd, blijven er verschillen tussen Nederland en België opduiken. Dus vier ik mijn tweejarig Nederlands bestaan alweer met een lijstje:
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als...
... je niet langer in de zetel, maar op de bank zit. Kreeg ik trouwens ook een flauwe mop over te horen, die ik graag met jullie deel: een bankstel is een stel (koppel) dat samen heel vaak op de bank zit (of gewoon een matching set zetels/banken). Graag gedaan, allemaal!
... je blijft twijfelen of je iemand met 'u' of 'je' moet aanspreken en verlangt naar die zorgeloze Vlaamse tijd waar je gewoon vrolijk 'gij' kon zeggen, tegen eender wie.
... je meteen door de mand valt als 'Belgske' als je 'wablieft' zegt. Wat zegggg je? (met de meest kelige 'ch' die je ooit hebt gehoord) klinkt wat meer Nederlands.
... het niet 'weeral' maar 'alweer' is.
... 'zeker en vast' en 'vast en zeker' ondertussen allebei zo bekend in de oren klinken, dat je zelfs niet meer weet welke nu de Vlaamse en welke de Nederlandse variant is.
... gamma niet langer hetzelfde betekent als 'assortiment', maar echt alleen de doe-het-zelf-zaak kan zijn.
... er eens goed met je wordt gelachen als je over een 'wijsheidstand' spreekt. Dat is een verstandskies hier (en dan komt de taalkundige weer even in me boven: het gaat eigenlijk helemaal niet om een verstands-kies maar een ver-stand-kies, als in achter in je mond).
... hetzelfde geldt voor een 'froufrou': vreemde blikken, ik verzeker het je! Dat stukje haar dat over je voorhoofd heen hangt, dat heet voortaan een pony (heeft dat soms te maken met de daarmee verbonden paardenstaart?)
... een jeansbroek niet langer een jeansbroek is, maar een spijkerbroek (ik begrijp nog steeds niet waar dat vandaan komt trouwens, wie verzon dit?).
... (als we het toch over kleding hebben) een 'colbert' het correcte woord voor kostuumsvest blijkt te zijn (wat het Franse lief dan weer als een oeroud woord omschrijft, dat zelfs zijn grootmoeder niet meer gebruikt).
... je dat colbertje niet langer naar de droogkuis brengt, maar naar de wasserette.
... je ook de 'droogkast' wel kan vergeten. Een droogtrommel, dames en heren!
... 'verjaren' niet langer hetzelfde betekent als 'jarig zijn'. Voor het Lief is datzelfde colbertje verjaard, dat dan weer wel.
... je jezelf heel natuurlijk 'een biertje' hoort bestellen. Klinkt prima nu, maar schreeuwend in een luidruchtige bar, denk ik terug aan die goeie ouwe tijd in België waar je gewoon je pinkje toonde en een pintje kreeg toegeschoven.
... je met je ogen gaat rollen als ze het in België over 'de Hollanders' hebben. We zouden er toch ook niet mee kunnen lachen als de Nederlanders ons 'die Antwerpenaren' zouden gaan noemen? Is precies hetzelfde!
Meer verschillen lezen? Check dan vooral de voorgaande lijstjes een en twee.
Hollandse groeten (want ik woon in Holland, dat dan weer wel)!
Lyrinn
donderdag 6 augustus 2015
Crisis
"Happiness is not a goal, but a journey."
Ik zou nog even een update geven over de lange radiostilte op mijn blog. De voorbije maanden waren heftig en daardoor bleef ook de inspiratie wat achterwege. Dat is zeker wat ze bedoelen met een "writer's block".
Wat er zoal gebeurd is de voorbije maanden:
- ik gaf mijn job op. In mei al. Een goedbetaalde, voltijdse, langdurige baan, wel te verstaan. En ik had nog geen alternatief. Call me crazy, I know. Maar ik had zo mijn redenen en ik MOEST er gewoon weg.
- ik ging op zoek naar een nieuwe job maar vond die na twee lange werkloze maanden nog steeds niet. Ik kwam tot de conclusie dat ik in Nederland niet kan doen wat ik graag wil doen. Ik wist dat eigenlijk altijd al, maar de dag waarop ik daadwerkelijk die conclusie maakte, kwam met een klap aan.
- meanwhile, schreef ik me in voor een Master programma aan de Universiteit van Amsterdam. Daarna zat ik maandenlang te wachten op de toelating. Ik moest eerst aan heel wat eisen voldoen en slechts drie weken geleden was ik ineens "geaccepteerd". Ik sprong bijna een gat in de lucht van opluchting.
- na vijf jaar studeren en met al twee bachelordiploma's op zak, zit ik in september nog maar eens op de schoolbanken. Call me crazy (again), maar dat idee ligt al erg lang op tafel. Als ik nadenk over de toekomst en wat ik professioneel ooit wil bereiken, kom ik telkens tot dezelfde conclusie: ik heb een masterdiploma nodig. En dat ga ik nu (proberen te) behalen.
- Ik verloor in de tussentijd een beetje mijn zelfvertrouwen. Al dat vruchteloos solliciteren, die maanden van onzekerheid over de studies, een inkomen, het gat in mijn CV (wat deed jij wel van mei tot nu???). Ik durfde amper uitspreken dat ik werkloos was, zelfs bij vrienden en familie wou ik het liefst onzichtbaar worden bij de vraag "en wat doe jij tegenwoordig?". Net vijfentwintig jaar en werkloos. Ik werd er zo moedeloos van.
- En toen vond ik een nieuwe job (nog maar pas, dit nieuws is echt heet van de naald)! Totaal niet gerelateerd aan mijn studies en ook veel minder betaald. Maar het is precies wat ik zocht: flexibel (moet ook wel, want ik ga weer studeren), dichtbij huis en bij een bedrijf waar teamspirit voorop staat.
Alles valt dus stilaan weer op zijn plooi. Ik ben nog maar pas begonnen met de job en de opleiding moet nog starten, dus ik weet nog niet goed hoe alles zal lopen. Maar in ieder geval breekt de zon weer wat door de wolken.
En om op de vraag te antwoorden (wat ik van mei tot nu toe gedaan heb): ik ging op vakantie, genoot van de zon op mijn snoet, verwende de kleine Whippet, ging aan het tekenen, stak de bank en de kast in een nieuw kleedje, voorzag de tuinbank van fleurige kussens, maakte een zomertrui en naaide voor het eerst een jurk in elkaar. Ik heb me zeker niet verveeld (maar als je werkloos bent, voelt het niet als vakantie).
Je ziet alle projecten nog wel eens op dit blog verschijnen.
Zonnige (zowel letterlijk als figuurlijk) groetjes,
Lyrinn
maandag 20 juli 2015
Flo, de kleine Whippet
"The most powerful anti-depressant in the world has four paws and a wagging tail."
U had het natuurlijk al opgemerkt, maar op dit blog heerst sinds enige tijd een radiostilte... Er is heel wat veranderd sinds de laatste post en daar heb ik het heus nog wel over in een volgend bericht. Vandaag echter even over die puppy die het Lief en ik onlangs in huis haalden.
 |
| Koningsdag (ze loopt heus niet elke dag rond met een hoed) |
Toegegeven: de eerste weken met een puppy in huis waren bijzonder lastig. Het kostte ons kilometers keukenpapier en eindeloze tripjes naar buiten om het beestje waterdicht te krijgen. En het gepiep en gejank deden mij zelf bijna huilen (zou ze echt zo ongelukkig zijn met ons??). Ik vroeg me meerdere keren af of een vrouw die voor het eerst een kind krijgt zich ook zo voelt (en in dat geval ben ik blij dat ik nog niet aan kinderen denk).
Bon, we hebben de eerste weken overleefd en ik weet nu zeker dat datgene over die vrouw met kind ook op kleine hondjes van toepassing is. Het Lief en ik zijn ondertussen tot over onze oren verliefd op de kleine Whippet (en ook nog op elkaar hoor, maak u niet ongerust) en ik voel me vaak meer een hondenmoeder dan een baasje.
Het verwend nest ligt s' morgens bij mij op bed en overal waar het kan, gaat ze mee naartoe. Daarom heeft ze een eigen mandje voor op de fiets en een speciaal mandje voor op de trein. Ik vind het heerlijk om door de bossen te wandelen met de Whippet aan mijn zijde en word instant blij als ze haar kopje op mijn schouder legt. En als voorbijgangers "ooooh" roepen of glimlachen bij het zien van mijn schattige Whippet, dan gloeit mijn hondenmoederhart van trots.
 |
| Samen ziek zijn op de bank |
En als u daar, beste lezer, toevallig geen hondenfanaat bent, dan verklaart u mij nu zeker voor gek. Maar zeg nu zelf: smelt stiekem ook uw hart niet bij het zien van deze kleine couch potato?
Hondsdolle groetjes,
Lyrinn
dinsdag 24 maart 2015
Over baby's en het huwelijk
(of wat er van je verwacht wordt als je 24 bent)
Ouder worden, dat doe je eigenlijk heel onbewust (understatement van het jaar; je hebt natuurlijk niet echt te kiezen). Ik bedoel maar dat je leven steeds verandert, zonder dat je daar bij stilstaat. Je verliest interesse in dingen die je altijd zo leuk vond en merkt dat er andere interesses voor in de plaats zijn gekomen.
En andere interesses, dat niet alleen. Plots zijn er erg veel leeftijdsgenoten met trouwplannen. Of baby's! Het is schering en inslag, mijn Facebook staat vol met dat soort aankondigingen. Het lijkt er op dat trouwen en baby's bij het leven van de midden-twintiger horen.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat mijn eigen omgeving dingen van me gaat verwachten. Op familiefeestjes wordt er sterk in de gaten gehouden welke aperitief ik kies (wanneer ik kom aanzetten met een glaasje cava én een hapje carpaccio, zijn de speculaties natuurlijk snel de kop ingedrukt) en ik kan het woord 'baby' of 'trouwen' nergens meer laten vallen zonder dat er hoofden mijn richting uitdraaien (zo van: 'ah, moet jij ons iets vertellen?').
Het is dan ook niet verwonderlijk dat mijn eigen omgeving dingen van me gaat verwachten. Op familiefeestjes wordt er sterk in de gaten gehouden welke aperitief ik kies (wanneer ik kom aanzetten met een glaasje cava én een hapje carpaccio, zijn de speculaties natuurlijk snel de kop ingedrukt) en ik kan het woord 'baby' of 'trouwen' nergens meer laten vallen zonder dat er hoofden mijn richting uitdraaien (zo van: 'ah, moet jij ons iets vertellen?').
Maar ik moet je teleurstellen: het Lief en ik denken nog lang niet aan kinderen en trouwen zit er voorlopig ook niet in. We zijn allebei met zoveel dingen bezig, daar hebben we echt geen behoefte aan op dit moment.
Voor wie toch op een aankondiging zat te wachten, heb ik echter goed nieuws. Het Lief en ik doen namelijk wél aan gezinsuitbreiding. Sinds kort zijn we trotse ouders geworden van de meest koddige pup!
Hier is ze dan: Florence!
Lieve groetjes en een likje van Flo,
Lyrinn
dinsdag 17 maart 2015
Die Schweiz, 2 jaar later
For my friends in Switzerland: thanks a lot for the wonderful weekend! I had a great time, it felt like I never left Zürich :-)
Weten jullie het nog? Twee jaar geleden vertrok ik naar Zwitserland op Erasmus. Het leek toen zo lang: drie maanden, maar er kwam veel te snel weer een einde aan. Zodra ik terug in België was, wou ik het liefst al meteen weer terugkeren.
Maar het heeft tot dit weekend geduurd voor dat gebeurde. Het was al een beetje aarzelend, ik vroeg me af of ze me daar nog zouden kennen. Of het allemaal wel zo leuk was als ik het mij herinnerde. Of ik het niet allemaal een beetje was gaan idealiseren, na al die tijd.
"Happiness is not a goal but a journey"
Weten jullie het nog? Twee jaar geleden vertrok ik naar Zwitserland op Erasmus. Het leek toen zo lang: drie maanden, maar er kwam veel te snel weer een einde aan. Zodra ik terug in België was, wou ik het liefst al meteen weer terugkeren.
Maar het heeft tot dit weekend geduurd voor dat gebeurde. Het was al een beetje aarzelend, ik vroeg me af of ze me daar nog zouden kennen. Of het allemaal wel zo leuk was als ik het mij herinnerde. Of ik het niet allemaal een beetje was gaan idealiseren, na al die tijd.
Niks is minder waar, ik heb van elke minuut genoten!! Het leek alsof er niks veranderd was en ik er vorige week nog gewoond had (alleen misschien het Operaplein: dat was twee jaar geleden een grote put in de grond en nu een plein vol stoelen en bankjes in de zon. Maar dit even geheel terzijde).
Het werd een blij weerzien met vrienden en oud-collega's. Ik nam voor iedereen Hollandsche stroopwafeltjes mee en at er nog eens de beste 'Bratwurst' ter wereld (nog precies zoals ik ze mij herinnerde). Ik deed er dingen die ik nog nooit gedaan had (had niet gedacht dat het kon), zoals een boottocht rond Zürichsee en een klim naar Uetliberg (niet geheel nieuw natuurlijk, maar wel langs een andere route dit keer), er lag zelfs nog sneeuw!
En weet je, het is daar in Zürich waar alles gestart is. Dat besefte ik nog maar eens toen ik opnieuw bij al die verschillende mensen zat, allemaal met een verschillende achtergrond. Mijn avontuur in Zürich was mijn eerste kleine stap in de grote wereld. Ik startte er mijn blog en durfde eindelijk mijn dromen achterna. Het is door dat avontuur dat ik de beslissing nam om naar Nederland te verhuizen, dat ik die stap durfde zetten.
Mijn tripje naar Zürich deed me ook opnieuw beseffen dat het dromen jagen toch weer wat naar de achtergrond is verdwenen. Wat het gaat worden, dat weet ik nog niet. Maar het is tijd voor wat nieuws, dat staat ineens weer als een paal boven water.
Jullie horen er nog van!
Lieve groetjes,
Lyrinn
Het werd een blij weerzien met vrienden en oud-collega's. Ik nam voor iedereen Hollandsche stroopwafeltjes mee en at er nog eens de beste 'Bratwurst' ter wereld (nog precies zoals ik ze mij herinnerde). Ik deed er dingen die ik nog nooit gedaan had (had niet gedacht dat het kon), zoals een boottocht rond Zürichsee en een klim naar Uetliberg (niet geheel nieuw natuurlijk, maar wel langs een andere route dit keer), er lag zelfs nog sneeuw!
En weet je, het is daar in Zürich waar alles gestart is. Dat besefte ik nog maar eens toen ik opnieuw bij al die verschillende mensen zat, allemaal met een verschillende achtergrond. Mijn avontuur in Zürich was mijn eerste kleine stap in de grote wereld. Ik startte er mijn blog en durfde eindelijk mijn dromen achterna. Het is door dat avontuur dat ik de beslissing nam om naar Nederland te verhuizen, dat ik die stap durfde zetten.
Mijn tripje naar Zürich deed me ook opnieuw beseffen dat het dromen jagen toch weer wat naar de achtergrond is verdwenen. Wat het gaat worden, dat weet ik nog niet. Maar het is tijd voor wat nieuws, dat staat ineens weer als een paal boven water.
Jullie horen er nog van!
Lieve groetjes,
Lyrinn
woensdag 4 februari 2015
De grote verhuis
"One person's weed is another person's wildflower"
(Susan Wittig Albert)
Het Lief en ik zijn verhuisd. Op één januari, een drukker moment kon haast niet. Tussen de kerstdrukte door, werd er ten huize Lyrinn dus ook ijverig ingepakt. De verhuisdozen stapelden zich op en ik vroeg me af waar we al die spullen vandaan bleven halen. Je houdt het niet voor mogelijk wat wij op één jaar tijd in die flat verzameld hebben!
Voor twee mensen die denken dat ze niet erg materialistisch zijn, zijn het Lief en ik er aardig in geslaagd onszelf te omringen met nutteloze hebbedingen. Het merendeel van de spullen zou ik waarschijnlijk niet missen. Van sommige spullen wist ik niet eens meer dat ik ze had, tot ik ze onder uit de kast opviste of in een verloren hoekje terugvond.
Alle overbodige spullen weggooien, dat vonden we erger dan het feit dat we ze voordien gekocht hadden. Dus hebben wij een grote doos vol kleren naar de armenhulp gebracht (althans, daar is het via-via toch terechtgekomen) en een andere doos met spullen aan de kringloopwinkel gegeven. Het is een prettig idee dat een deel van onze spullen toch nog een tweede leven krijgt, misschien zelfs een beter dan het eerste (want hier lag het toch maar in dat donker hoekje van de kast).
Met dat idee in ons achterhoofd, besloten Liefje en ik ook geen nieuwe spullen meer te kopen. We hebben wel een andere zetel (of 'bank' voor de Hollandse vrienden), die we van zolder bij mijn ouders hebben gehaald. We vonden er verder nog een prachtig houten dressoir en ook die pronkt nu in onze woonkamer. Ik ruilde mijn dessertbordjes van Ikea om voor een veel leukere reeks met poesjes en Franse tekst erop.
Wat oorspronkelijk bedoeld was om onze koopdrang wat terug te schroeven, bleek nog veel leuker dan verwacht. Ondertussen hebben we de smaak te pakken met al die tweedehandsjes in huis. Ik geef je hieronder maar liefst zes (en er zijn er vast nog veel meer) goede redenen om er ook mee te beginnen:
1. We hebben helemaal niks verkwist. Er zijn geen bomen gesneuveld (althans niet meer dan het geval was als de kast op zolder was blijven staan), geen verpakkingsmateriaal. Geen afval, helemaal niks.
2. Alles bij elkaar hebben die spullen ons weinig (of zelfs niks) gekost.
3. Het gevoel dat je krijgt bij iets 'toevallig' in handen krijgen of na lang zoeken, is duizend keer leuker dan gewoon iets gaan kopen in de winkel omdat je dat vanmorgen bedacht had.
4. Tweedehandsjes kan je zo lekker pimpen! Een nieuwe zetel koop je meteen in de stof die je leuk vindt en dat is dat. Mijn zetel heeft een motiefje waar ik niet erg gek op ben, maar dan maak ik toch gewoon een nieuwe overtrek. Heb ik meteen weer een leuk nieuw projectje waar ik al weken vol enthousiasme plannen voor maak in mijn hoofd.
5. Elk stuk in de woonkamer is uniek. Niemand die kan zeggen: "hé, ik heb die kast ook! Die komt van bij Ikea." En onze woonkamer mag op het eerste zicht dan wel een bij elkaar geraapt zootje lijken, je zal het in geen geval in een reclameblaadje zien staan!
6. Behalve dat elk stuk uniek is, hebben ze ook allemaal wat geschiedenis in huis binnengebracht. De poezenbordjes, de zetel van op zolder (ook mijn ouders hebben die op hun beurt van iemand anders gekregen), zelfs de kopjes in onze kast (en daar zitten geen twee dezelfde tussen) hebben hun eigen verhaal.
Hopelijk geniet je er even veel van als ik!
Groetjes vanuit de nieuwe flat,
Lyrinn
P.S.: de verhalen over de kopjes of eender welk meubel wil ik op verzoek gerust eens uit de doeken doen ;-)
dinsdag 14 oktober 2014
Een weekendje niks doen
"No time to rush"
In september deed ik niks anders dan koffers in- en uitpakken, bagage in- en uitchecken en allerlei vloeistoffen overgieten in kleine flesjes (vreselijk is dat, zo'n honderd-mililiter-limiet in de handbagage). Liefje en ik gingen een weekend op bezoek bij zijn ouders in Frankrijk, we logeerden het volgende weekend bij mijn ouders in België en tot slot deden we een korte citytrip naar Stockholm in Zweden.
Het waren stuk voor stuk heerlijke weekends: ik ontdekte tientallen bewonderenswaardige nieuwe plekjes en samen met het Lief legde ik lange, lange tochten af door de stad (Zweden) en in de bergen (Frankrijk). Ook het weerzien met familie en vrienden was telkens weer fantastisch.
Toch plofte ik na elk weekend uitgeput op de bank en hoopte dat de vuile was zichzelf in de machine zou stoppen (helaas pindakaas gebeurde dat nooit). Toen onze trip naar Stockholm erop zat en het Lief vroeg wat er voor het volgende weekend gepland stond, zei ik: "niks". Waarop hij antwoordde: "Mooi, laten we dat vooral zo houden."
Allebei moe gereisd, genoten wij het weekend daarop van de leegte in onze agenda. We sliepen uit en bleven tot lang na de middag in onze pyjama's rondlopen. Het Lief ging toen brood bakken en ik las in mijn boek maar liefst drie hoofdstukken achter elkaar uit. We fietsten wat rond in Amsterdam en maakten pizza met de huisgenoten. Gek hoe zo'n doodgewoon weekend plots heel bijzonder aanvoelde.
 |
| Chillen op het Museumplein |
Er zijn nog heel veel plekjes op de wereld die het Lief en ik graag willen zien. Maar in oktober hebben we daar helaas geen tijd voor (en in november geloof ik ook niet). Want dan hebben wij het veel te druk met NIKS doen.
Luie groetjes,
Lyrinn
dinsdag 23 september 2014
Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als... Part II
Hoera! Hoera! Precies één jaar in Amsterdam, dat moet worden gevierd. En wel met een gloednieuw lijstje met vreemde Nederlandse gebruiken.
Je weet dat je niet meer in België bent als...
... je niet langer naar de kinesist, maar naar de fysiotherapeut gaat.
... je vreemde blikken krijgt toegeworpen als je over je nieuwe kleedje spreekt. Dat heet voortaan een jurkje (en een kleedje ligt op de vloer).
... "goedemiddag" pas geldt vanaf 12.00 uur stipt. 11.57 uur is nog "goedemorgen".
... je plots 'prima' en 'keurig' gaat gebruiken en niet langer 'keigoed' of 'zalig'
... als oudere mensen gaan omrekenen in Gulden. Geen flauw idee wat die waard was hoor.
... een afspraak in de voormiddag niet langer plaats heeft tussen 9 en 12, maar tussen 12 en 3 (er waren heel wat misverstanden nodig voor ik dat beet had).
... je je niet langer in het station maar op het station bevindt.
... het doodnormaal is om je bankrekeningnummer uit het hoofd te kennen... en...
... mensen het lastig hebben met de overgang naar het Europese IBAN-nummer (hallo, in België gebruiken wij dat toch al jaren!?).
... je het voortaan over 'plastic' hebt in plaats van 'plastiek'.
... je ook andere woorden op z'n Engels gaat uitspreken (zoals plannen, recyclen en tram, om er maar enkele te noemen).
... je niet langer een "valies maakt" als je op vakantie vertrekt, maar een "koffer inpakt" (de collega's hadden echt geen flauw idee waarover ik het had).
... een uitdrukking zoals "mijn Frank is gevallen" geen steek meer houdt. Die Frank wordt al jaren niet meer gebruikt en in Nederland is het natuurlijk het alomtegenwoordige kwartje (zie Part I) dat moet vallen.
Met ups en downs maar ik heb het hier nog steeds heel goed naar mijn zin!
Amsterdamse groetjes,
Lyrinn
P.S.: lees ook deel 1 van "Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als..." voor nog meer grappige misverstanden.
Je weet dat je niet meer in België bent als...
... je niet langer naar de kinesist, maar naar de fysiotherapeut gaat.
... je vreemde blikken krijgt toegeworpen als je over je nieuwe kleedje spreekt. Dat heet voortaan een jurkje (en een kleedje ligt op de vloer).
... "goedemiddag" pas geldt vanaf 12.00 uur stipt. 11.57 uur is nog "goedemorgen".
... je plots 'prima' en 'keurig' gaat gebruiken en niet langer 'keigoed' of 'zalig'
... als oudere mensen gaan omrekenen in Gulden. Geen flauw idee wat die waard was hoor.
... een afspraak in de voormiddag niet langer plaats heeft tussen 9 en 12, maar tussen 12 en 3 (er waren heel wat misverstanden nodig voor ik dat beet had).
... je je niet langer in het station maar op het station bevindt.
... het doodnormaal is om je bankrekeningnummer uit het hoofd te kennen... en...
... mensen het lastig hebben met de overgang naar het Europese IBAN-nummer (hallo, in België gebruiken wij dat toch al jaren!?).
... je het voortaan over 'plastic' hebt in plaats van 'plastiek'.
... je ook andere woorden op z'n Engels gaat uitspreken (zoals plannen, recyclen en tram, om er maar enkele te noemen).
... je niet langer een "valies maakt" als je op vakantie vertrekt, maar een "koffer inpakt" (de collega's hadden echt geen flauw idee waarover ik het had).
... een uitdrukking zoals "mijn Frank is gevallen" geen steek meer houdt. Die Frank wordt al jaren niet meer gebruikt en in Nederland is het natuurlijk het alomtegenwoordige kwartje (zie Part I) dat moet vallen.
Met ups en downs maar ik heb het hier nog steeds heel goed naar mijn zin!
Amsterdamse groetjes,
Lyrinn
P.S.: lees ook deel 1 van "Je weet dat je niet meer in België, maar in Nederland bent als..." voor nog meer grappige misverstanden.
dinsdag 9 september 2014
De nieuwe huisgenoten
De Spaanse huisgenoot ging Amsterdam verlaten, dat stond al enkele maanden vast. En ook al waren het Lief en ik over het algemeen tevreden met hem (behalve dan als het op afwassen aankwam), stiekem verlangden we toch naar dat beetje meer opbergruimte, dat beetje minder afwas en net een beetje meer privacy. Dat beetje meer huur dat we daardoor zouden gaan betalen, was een opoffering die we best wouden maken.
Maar toen kwam de huisgenoot zijn vriend naar Amsterdam. Met een wel erg bescheiden salaris vond hij hier maar moeilijk een degelijke flat. Hij kon via via eventjes iets 'onderhuren' maar werd toen op staande voet op straat gezet door de huisbaas (die kennelijk niet akkoord ging met het onderverhuren van zijn woning). Opnieuw logeerde hij enkele dagen bij ons en toen leek het opeens nogal logisch wat we zouden gaan doen.
Zodoende hebben wij nu twee nieuwe flatgenoten. De 'oude' Spanjaard is intussen het huis uit en vertrok naar Duitsland, maar de 'nieuwe' Spanjaard bracht zijn vriendinnetje mee, die hier ondertussen ook een job gevonden heeft. De Spanjaard kan -net als zijn voorganger- nog wel wat leren op gebied van afwassen, maar de Spaanse doet het prima. En de Trufas* uit haar thuisstad Vitoria-Gasteiz (waar ik trouwens nog nooit eerder van gehoord had) mag ze nog wel vaker meebrengen.
En ondanks de grote drukte die hier nu heerst in ons veertig-vierkantemeter-flatje, zijn er nu vier gelukkige mensen die hun dromen proberen waar te maken in Amsterdam. En als Liefje en ik straks verhuizen naar een andere flat (want dat zit er binnen afzienbare tijd toch wel aan te komen), dan kunnen de Spaanse huisgenoten straks op hun beurt iemand anders gelukkig maken.
Groetjes vanop drie hoog!
Lyrinn
*Trufas zijn -en dat kon je waarschijnlijk zelf wel uit het woord afleiden- een soort ronde chocoladetruffels en volgens de huisgenote een echte specialiteit in dit stukje van Spanje.
Maar toen kwam de huisgenoot zijn vriend naar Amsterdam. Met een wel erg bescheiden salaris vond hij hier maar moeilijk een degelijke flat. Hij kon via via eventjes iets 'onderhuren' maar werd toen op staande voet op straat gezet door de huisbaas (die kennelijk niet akkoord ging met het onderverhuren van zijn woning). Opnieuw logeerde hij enkele dagen bij ons en toen leek het opeens nogal logisch wat we zouden gaan doen.
Zodoende hebben wij nu twee nieuwe flatgenoten. De 'oude' Spanjaard is intussen het huis uit en vertrok naar Duitsland, maar de 'nieuwe' Spanjaard bracht zijn vriendinnetje mee, die hier ondertussen ook een job gevonden heeft. De Spanjaard kan -net als zijn voorganger- nog wel wat leren op gebied van afwassen, maar de Spaanse doet het prima. En de Trufas* uit haar thuisstad Vitoria-Gasteiz (waar ik trouwens nog nooit eerder van gehoord had) mag ze nog wel vaker meebrengen.
En ondanks de grote drukte die hier nu heerst in ons veertig-vierkantemeter-flatje, zijn er nu vier gelukkige mensen die hun dromen proberen waar te maken in Amsterdam. En als Liefje en ik straks verhuizen naar een andere flat (want dat zit er binnen afzienbare tijd toch wel aan te komen), dan kunnen de Spaanse huisgenoten straks op hun beurt iemand anders gelukkig maken.
Groetjes vanop drie hoog!
Lyrinn
*Trufas zijn -en dat kon je waarschijnlijk zelf wel uit het woord afleiden- een soort ronde chocoladetruffels en volgens de huisgenote een echte specialiteit in dit stukje van Spanje.
dinsdag 2 september 2014
Een weekendje onderweg naar Frankrijk
"One's destination is never a place but a new way of seeing things"
(Henry Miller)
Vorige zaterdag waren het Lief en ik te vinden op Cabaret Vert, een eco-festival in Noord-Frankrijk. Vooral The Parov Stelar Band wouden we zien optreden en nog een paar andere kleine bands die we graag horen.
Charleville-Mézières (waar het festival dus plaats vond) is een piepkleine stad in wat je gerust the middle of nowhere mag noemen. Vanuit Amsterdam moesten we zo'n vierhonderd kilometer afleggen om daar te geraken. Zonder auto, enkel en alleen berustend op het openbaar vervoer en onze fietsen -die we voor de gezelligheid hadden meegenomen- beloofde dat een hele klus te worden.
Vrijdagavond legden we al een deel van de reis af en vertrokken we vanuit Amsterdam richting het ouderlijke huis in België.Van daaruit namen we zaterdagochtend de trein richting Dinant: de laatste halte in België. Daarna staken we de grens over per fiets om in Givet (= het eerste station in Frankrijk) opnieuw de trein op te stappen. Dit boemeltreintje bracht ons uiteindelijk tot in Charleville-Mézières, waar we het laatste stuk tot aan het festival opnieuw met de fiets aflegden.
Maar uiteindelijk hebben Liefje en ik wel een geweldig weekend achter de rug en dat was vooral dankzij die lange tocht die we aflegden. Toen we in Dinant toekwamen, regende het pijpenstelen en de moed om te fietsen, zakte ons meteen in de schoenen. Maar een vriendelijke buschauffeur van de TEC nam ons én onze fietsen mee op de bus. We reden door de gietende regen door schattige kleine dorpjes langs de Maas, waar de mensen nog vol enthousiasme 'bonjour' en 'bonne journée' roepen naar de buschauffeur.
Zondag op de terugweg was de zon weer paraat en fietsten we het stuk Givet-Dinant (zo'n twintig kilometer) dan toch maar volgens plan. Een prachtige rit was het, de hele weg langs het glinsterende water van de Maas. We passeerden bergtoppen (als je de heuvels in de Ardennen bergen kan noemen, natuurlijk. Maar ik ben vooral plat gewoon hee), zagen klimmers op de rotsen en stopten nog even aan een prachtig kasteel met een heus park als tuin (helaas niet veel tijd om lang te stoppen). In Antwerpen hadden we -bij wijze van verrassing- nog een korte drink met de ouders en die namen onze fietsen daarna weer mee naar dat tuinhuis in België toen wij de trein opstapten richting Amsterdam.
Allemaal kleine maar leuke ervaringen die we bij een rit met de auto hadden moeten missen. Dan hadden wij gewoon een hele tank gespendeerd aan een concert van een uur en daarna geconcludeerd dat het al die moeite niet waard was.
In plaats daarvan waren wij lekker een weekendje onderweg naar Frankrijk en hadden wij bij wijze van decadentie ontbijt in Frankrijk, lunch in België en avondmaal in Nederland. Beter kan gewoon niet.
Avontuurlijke groetjes,
Lyrinn
maandag 14 juli 2014
De kledingblunder
Een aantal jaar geleden kocht ik eens een leuk zomers rokje bij H&M. Ik ben nogal van de jeansbroeken en een leuk rokje vinden, dat is bij mij niet zo vanzelfsprekend. Daarom was ik erg blij met mijn aankoop. Nog groter was mijn enthousiasme omdat het rokje met een brede elastiek op de heupen was, dus passen (in de zomer zijn er van die eindeloze wachtrijen aan de paskamers...) was niet nodig.
Maar ik had pech, die kans bestond weldegelijk. Diezelfde dag als ik besloot met mijn rokje naar school te gaan, had een -nota bene- klasgenootje hetzelfde aan. Als top wel te verstaan. Nog nooit had ik zoiets genants meegemaakt.
Toen ik thuiskwam trok ik het kledingstuk aan en ik was tevreden met wat ik zag. Wel vroeg ik me verbaasd af wat die twee koorden aan de voorzijde daar hingen te doen. Toen mijn moeder het zag, barstte ze in lachen uit. "Dat is helemaal geen rok die je gekocht hebt, dat is een top. En die koorden zijn om rond je nek te binden." Mijn enthousiasme was gauw over.
Teleurgesteld heb ik die lap stof in de kleerkast opgeborgen, waar het minstens anderhalf jaar onaangeroerd bleef. Tot ik op een warme zomerdag weer eens niks had om aan te doen (het was te warm voor die goeie ouwe jeans) en besloot het er toch maar op te wagen. Natuurlijk had ik die keuze eerst zorgvuldig afgewogen en ik vond maar liefst twee goede argumenten:
Teleurgesteld heb ik die lap stof in de kleerkast opgeborgen, waar het minstens anderhalf jaar onaangeroerd bleef. Tot ik op een warme zomerdag weer eens niks had om aan te doen (het was te warm voor die goeie ouwe jeans) en besloot het er toch maar op te wagen. Natuurlijk had ik die keuze eerst zorgvuldig afgewogen en ik vond maar liefst twee goede argumenten:
- het betrof een kledingsstuk van anderhalf jaar en minstens zes collecties geleden, de kans dat iemand dit herkende als zijnde 'dat topje dat ik thuis ook heb liggen' was volgens mij vrij klein;
- ik had nog nooit iemand gezien met dat topje, dus de kans dat iemand dat -het voorgaande argument ook in acht nemende- die dag ook aan zou hebben, was echt wel bijzonder klein.
Maar ik had pech, die kans bestond weldegelijk. Diezelfde dag als ik besloot met mijn rokje naar school te gaan, had een -nota bene- klasgenootje hetzelfde aan. Als top wel te verstaan. Nog nooit had ik zoiets genants meegemaakt.
Tot zover mijn grootste kledingblunder ooit.
Gelukkig blijk ik niet de enige te zijn. In het sketch-programma 'Loslopend wild', dat al een hele tijd geleden op de Belgische televisie te zien was, zag ik toen dit bijzonder herkenbare fragment. En vorige week werd ik opnieuw aan mijn blunder herinnerd, toen ik een meisje zag langs lopen met een leuk truitje aan met zo'n diep nekdecolleté... Alleen droeg ze het achterstevoren, met het decolleté tot op haar navel.
Wees dus vooral niet gegeneerd als het jou op een dag ook overkomt!
Wees dus vooral niet gegeneerd als het jou op een dag ook overkomt!
Amsterdamse groetjes,
Lyrinn
zaterdag 5 juli 2014
Het Grote Fietsfeest !
Door al die voetbalgekte rond het WK, zou je het bijna over het hoofd zien. Maar vandaag is de honderdeneerste Tour de France van start gegaan! Hoeraaaaa!
Mijn kennis over wielrennen reikt niet erg ver, maar fan van de Tour de France ben ik absoluut. Zelfs op deze druilerige julidag in Amsterdam, roept de gedachte aan de tour een zomers sfeertje op. Die strakke fietspakjes en gespierde kuiten die glimmen van het zweet. Op de achtergrond flitsen kleine dorpjes en mooie bergtoppen voorbij. Af en toe verschijnt er eens een blote kont van een toeschouwer die interessant wil doen (alsof we daar met al die strakke renners in beeld nog op zitten te wachten).
De stem van Michel Wuyts maakt het plaatje compleet. Niet door zijn uitzonderlijk zwoele stem, maar gewoon omdat hij onlosmakelijk verbonden is met de Tour. Zijn stem klinkt al jaar en dag door menig huiskamer, elke zomervakantie opnieuw. En al is het dit jaar helaas gewoon werken geblazen voor mij (het studentenleven lijkt alweer zo ver weg), met Michel die door de flat schreeuwt, verhuist die zomerse sfeer gewoon mee naar Amsterdam.
Helaas lees ik al meteen op de Sporza website dat de stem die de zomer kan oproepen, out is door griep... Renaat Schotte is dan wel een waardige vervanger, ik ben toch wat teleurgesteld. Nog meer als blijkt dat, behalve dé klank van de tour, ook beeld er dit jaar niet inzit, aangezien de Sporza live stream is voorbehouden voor kijkers in België (en wat dan met kijkers UIT België, hé Sporza?).
Behalve als ik overschakel naar de Nederlandse live stream, zal ik dit jaar maar weinig gespierde kuiten te zien krijgen. Maar ik zit niet te wachten op een commentator die het de hele tijd over 'Bau en Lau'* gaat hebben, ik wil horen wat Jurgen van den Broeck doet. En of Tom Boonen nog eens een sprint pakt. Maar ik wil vooral de [r] van Cancellarrrra** horen rollen, zoals enkel Michel Wuyts dat kan. Al zit dat er vandaag en morgen helaas nog niet in.
Gelukkig is er nog Radio één voor toch wat Belgische klank!
Tour-getinte groetjes,
Lyrinn
*Bauke Mollema en Laurens ten Dam zijn de Hollandse Helden in de koers, komen hier ter sprake bij alles wat met de Tour te maken heeft.
**Uiteraard geen Belg, maar ik heb altijd al een boontje gehad voor Fabian 'Spartacus' Cancellara. Door de proloog die wegvalt dit jaar, zit er helaas niet meteen een gele trui in voor de Zwitser... Maar Fabian blijft mijn favoriet. Hij spreekt Schwiezerduutsch, hoe kan het ook anders :-)
Mijn kennis over wielrennen reikt niet erg ver, maar fan van de Tour de France ben ik absoluut. Zelfs op deze druilerige julidag in Amsterdam, roept de gedachte aan de tour een zomers sfeertje op. Die strakke fietspakjes en gespierde kuiten die glimmen van het zweet. Op de achtergrond flitsen kleine dorpjes en mooie bergtoppen voorbij. Af en toe verschijnt er eens een blote kont van een toeschouwer die interessant wil doen (alsof we daar met al die strakke renners in beeld nog op zitten te wachten).
De stem van Michel Wuyts maakt het plaatje compleet. Niet door zijn uitzonderlijk zwoele stem, maar gewoon omdat hij onlosmakelijk verbonden is met de Tour. Zijn stem klinkt al jaar en dag door menig huiskamer, elke zomervakantie opnieuw. En al is het dit jaar helaas gewoon werken geblazen voor mij (het studentenleven lijkt alweer zo ver weg), met Michel die door de flat schreeuwt, verhuist die zomerse sfeer gewoon mee naar Amsterdam.
Helaas lees ik al meteen op de Sporza website dat de stem die de zomer kan oproepen, out is door griep... Renaat Schotte is dan wel een waardige vervanger, ik ben toch wat teleurgesteld. Nog meer als blijkt dat, behalve dé klank van de tour, ook beeld er dit jaar niet inzit, aangezien de Sporza live stream is voorbehouden voor kijkers in België (en wat dan met kijkers UIT België, hé Sporza?).
Behalve als ik overschakel naar de Nederlandse live stream, zal ik dit jaar maar weinig gespierde kuiten te zien krijgen. Maar ik zit niet te wachten op een commentator die het de hele tijd over 'Bau en Lau'* gaat hebben, ik wil horen wat Jurgen van den Broeck doet. En of Tom Boonen nog eens een sprint pakt. Maar ik wil vooral de [r] van Cancellarrrra** horen rollen, zoals enkel Michel Wuyts dat kan. Al zit dat er vandaag en morgen helaas nog niet in.
Gelukkig is er nog Radio één voor toch wat Belgische klank!
Tour-getinte groetjes,
Lyrinn
*Bauke Mollema en Laurens ten Dam zijn de Hollandse Helden in de koers, komen hier ter sprake bij alles wat met de Tour te maken heeft.
**Uiteraard geen Belg, maar ik heb altijd al een boontje gehad voor Fabian 'Spartacus' Cancellara. Door de proloog die wegvalt dit jaar, zit er helaas niet meteen een gele trui in voor de Zwitser... Maar Fabian blijft mijn favoriet. Hij spreekt Schwiezerduutsch, hoe kan het ook anders :-)
zondag 29 juni 2014
Lyrinn vs. het boek: 2-0
Dames en heren, appels en peren,
Na mijn eerdere bericht over het hoge aantal boeken dat ik koop en het lage aantal boeken dat ik lees, ben ik toch op dreef geraakt (ik zei nog dat het blogberichtje me misschien wat zou motiveren!). Daarom kan ik u allen met blijdschap melden dat...
tromgeroffel graag...
... Ik ondertussen maar liefst TWEE boeken kon uitlezen!
Het eerste boek dat ik las, was Amsterdam (Russel Shorto). Over het algemeen ben ik geen grote fan van non-fictie boeken en historische beschrijvingen. Dit boek was echter superinteressant om te lezen! Als newbie in Amsterdam (hoe lang blijf je jezelf eigenlijk een newbie noemen? Na negen maanden kan ik me nog geen local noemen, zeker?) was een historische update over de stad wel welkom. Ik ontdekte heel wat leuke weetjes over Amsterdam en het ontstaan van sommige gebruiken hier. De eerstvolgende die me komt bezoeken, zal het geweten hebben. Die krijgt gegarandeerd een gegidste rondleiding door de stad!
Het tweede boek was van een totaal ander genre: Up & Down (Nina Siegal) en was zodanig spannend dat het op minder dan drie weken uit was! Dat was al in tijden niet gebeurd. In plaats van een Metro-krant 's ochtends op de trein, nam ik mijn boek erbij. En elke avond voor het slapengaan, las ik ook nog een halfuurtje. Op het einde was het zelfs zo spannend dat ik mezelf moest bedwingen om niet meteen enkele bladzijden verder te gaan lezen (dat is een trekje van mijn mama, geloof ik). Maar ik deed het toch maar niet.
Al dat lezen heeft me echt goed gedaan. Nu is er echter weer dat zwarte gat waar ik doorheen moet...
Natuurlijk heb ik nog genoeg boeken op de stapel liggen.
Leesgegroetjes,
Lyrinn
Na mijn eerdere bericht over het hoge aantal boeken dat ik koop en het lage aantal boeken dat ik lees, ben ik toch op dreef geraakt (ik zei nog dat het blogberichtje me misschien wat zou motiveren!). Daarom kan ik u allen met blijdschap melden dat...
tromgeroffel graag...
... Ik ondertussen maar liefst TWEE boeken kon uitlezen!
Het eerste boek dat ik las, was Amsterdam (Russel Shorto). Over het algemeen ben ik geen grote fan van non-fictie boeken en historische beschrijvingen. Dit boek was echter superinteressant om te lezen! Als newbie in Amsterdam (hoe lang blijf je jezelf eigenlijk een newbie noemen? Na negen maanden kan ik me nog geen local noemen, zeker?) was een historische update over de stad wel welkom. Ik ontdekte heel wat leuke weetjes over Amsterdam en het ontstaan van sommige gebruiken hier. De eerstvolgende die me komt bezoeken, zal het geweten hebben. Die krijgt gegarandeerd een gegidste rondleiding door de stad!
Het tweede boek was van een totaal ander genre: Up & Down (Nina Siegal) en was zodanig spannend dat het op minder dan drie weken uit was! Dat was al in tijden niet gebeurd. In plaats van een Metro-krant 's ochtends op de trein, nam ik mijn boek erbij. En elke avond voor het slapengaan, las ik ook nog een halfuurtje. Op het einde was het zelfs zo spannend dat ik mezelf moest bedwingen om niet meteen enkele bladzijden verder te gaan lezen (dat is een trekje van mijn mama, geloof ik). Maar ik deed het toch maar niet.
Al dat lezen heeft me echt goed gedaan. Nu is er echter weer dat zwarte gat waar ik doorheen moet...
Natuurlijk heb ik nog genoeg boeken op de stapel liggen.
Leesgegroetjes,
Lyrinn
dinsdag 17 juni 2014
De voorbije vijf maanden in Nederland
Zoals het een echte expat betaamt, zoek ik in het weekend leuke plekjes op in Amsterdam of daarbuiten. Hierbij een lijstje van de voorbije maanden in Nederland, inclusief /5-score.
Lichtfestival in Amsterdam (januari): overal verspreid over het centrum van Amsterdam worden verschillende kunstwerken met licht tentoongesteld, voornamelijk rond de Amstel. Mooi, mooi, mooi (maar zooo koud)! Score: ** (alles ligt ver uit elkaar dus het is vaak zoeken, tot slot ook puntenaftrek vanwege de kou)
Bezoek uit Zwitserland (februari): het lijkt eeuwen geleden dat ik deze twee grapjassen zag, maar dat maakt de sfeer er absoluut niet minder op (in tegendeel). Heerlijk om dat Schwiezerdüütsch weer eens live te horen! Helaas moet ik overdag werken, maar 's avonds en in het weekend is het feest compleet met die twee kampeerders in onze woonkamer. Score: ***** (voor het blije weerzien, pogingen in het Nederlands, lollige fotosessies en een hamburgerfeestje)
Anne Frank Huis (maart): na lang uitstellen komt het er in maart ein-de-lijk van! Kippenvel momenten, hoog oplopende emoties en nadien nog heeeeel lang over nagedacht. Meer dan de moeite waard. Score: **** (eigenlijk een vijf waard, maar puntenaftrek voor de trieste stemming die het veroorzaakte, ook nog lang daarna.)
Zandvoort met de tandem (maart): op een mooie zaterdag testen liefje en ik voor het eerst onze tweedehands tandem-racefiets uit! Een vijftigtal kilometer heen-en-terug naar zee. Score: ** (het was een drie waard, maar puntenaftrek vanwege het harde zadel en de driedagendurende pijn in het achterwerk die het veroorzaakte...)
Vlomarkt in de IJhallen (april): maandelijks wordt in de IJhallen in Amsterdam noord (dus we gaan er met de IJveer naartoe, je ziet me wachten op de tweede foto) een heuse vlomarkt gehouden. Gi-gan-tische oppervlakte op een fantastische locatie (= oude scheepsloods) met geweldige spulletjes. Doordat het zo geliefd is, zijn de prijzen helaas ook wat hoger dan een 'reguliere' rommelmarkt... Jammer! Score: *** (minpunt vanwege de prijzen, pluspunt vanwege de toplocatie)
Eerste Koningsdag (april): zoiets geweldig heb ik nog nooit meegemaakt! De echte Nederlanders verspreken zich nog makkelijk aangezien ze al jaren Koninginnedag vieren, maar als newbie heb ik daar natuurlijk weinig last van. De straten én de grachten kleuren oranje, overal worden spulletjes verkocht (van speelgoed over alcohol, tot zelfs lachgas!) en feestjes gebouwd. Het lijkt wel een groot oranje gekleurd festival dat de hele stad inneemt. Score: **** (bijna een vijf waard, maar vanwege de gigantische rommel die achterbleef in de straten en een kotsende dronkenman waarvan ik het beeld nadien maar moeilijk van mijn netvlies verwijderd kreeg, toch maar een vier)
World Press Photo Award (mei): in de Nieuwe Kerk op de Dam wordt deze jaarlijkse fotowedstrijd tentoongesteld. Ik krijg meteen een beetje heimwee naar Zwitserland, aangezien ik de vorige editie zag in het Landesmuseum in Zürich (die met de foto's van het busongeluk in Sierre, het staat me nog zo bij). Ook schaffen Liefje en ik beiden de Amsterdam museumkaart aan, zodat we vanaf nu in vrijwel alle A'damse musea vrije toegang krijgen. Dat smaakt naar meer museumplezier (Rijks, here we come) ! Score: ** (vanwege het lief met zijn fascinatie voor foto's, duurt het me net iets te lang en in zo'n grote kerk is het me wat te koud)
Groetjes uit Nederland,
Lyrinn
Lichtfestival in Amsterdam (januari): overal verspreid over het centrum van Amsterdam worden verschillende kunstwerken met licht tentoongesteld, voornamelijk rond de Amstel. Mooi, mooi, mooi (maar zooo koud)! Score: ** (alles ligt ver uit elkaar dus het is vaak zoeken, tot slot ook puntenaftrek vanwege de kou)
Bezoek uit Zwitserland (februari): het lijkt eeuwen geleden dat ik deze twee grapjassen zag, maar dat maakt de sfeer er absoluut niet minder op (in tegendeel). Heerlijk om dat Schwiezerdüütsch weer eens live te horen! Helaas moet ik overdag werken, maar 's avonds en in het weekend is het feest compleet met die twee kampeerders in onze woonkamer. Score: ***** (voor het blije weerzien, pogingen in het Nederlands, lollige fotosessies en een hamburgerfeestje)
Anne Frank Huis (maart): na lang uitstellen komt het er in maart ein-de-lijk van! Kippenvel momenten, hoog oplopende emoties en nadien nog heeeeel lang over nagedacht. Meer dan de moeite waard. Score: **** (eigenlijk een vijf waard, maar puntenaftrek voor de trieste stemming die het veroorzaakte, ook nog lang daarna.)
Zandvoort met de tandem (maart): op een mooie zaterdag testen liefje en ik voor het eerst onze tweedehands tandem-racefiets uit! Een vijftigtal kilometer heen-en-terug naar zee. Score: ** (het was een drie waard, maar puntenaftrek vanwege het harde zadel en de driedagendurende pijn in het achterwerk die het veroorzaakte...)
Vlomarkt in de IJhallen (april): maandelijks wordt in de IJhallen in Amsterdam noord (dus we gaan er met de IJveer naartoe, je ziet me wachten op de tweede foto) een heuse vlomarkt gehouden. Gi-gan-tische oppervlakte op een fantastische locatie (= oude scheepsloods) met geweldige spulletjes. Doordat het zo geliefd is, zijn de prijzen helaas ook wat hoger dan een 'reguliere' rommelmarkt... Jammer! Score: *** (minpunt vanwege de prijzen, pluspunt vanwege de toplocatie)
Eerste Koningsdag (april): zoiets geweldig heb ik nog nooit meegemaakt! De echte Nederlanders verspreken zich nog makkelijk aangezien ze al jaren Koninginnedag vieren, maar als newbie heb ik daar natuurlijk weinig last van. De straten én de grachten kleuren oranje, overal worden spulletjes verkocht (van speelgoed over alcohol, tot zelfs lachgas!) en feestjes gebouwd. Het lijkt wel een groot oranje gekleurd festival dat de hele stad inneemt. Score: **** (bijna een vijf waard, maar vanwege de gigantische rommel die achterbleef in de straten en een kotsende dronkenman waarvan ik het beeld nadien maar moeilijk van mijn netvlies verwijderd kreeg, toch maar een vier)
World Press Photo Award (mei): in de Nieuwe Kerk op de Dam wordt deze jaarlijkse fotowedstrijd tentoongesteld. Ik krijg meteen een beetje heimwee naar Zwitserland, aangezien ik de vorige editie zag in het Landesmuseum in Zürich (die met de foto's van het busongeluk in Sierre, het staat me nog zo bij). Ook schaffen Liefje en ik beiden de Amsterdam museumkaart aan, zodat we vanaf nu in vrijwel alle A'damse musea vrije toegang krijgen. Dat smaakt naar meer museumplezier (Rijks, here we come) ! Score: ** (vanwege het lief met zijn fascinatie voor foto's, duurt het me net iets te lang en in zo'n grote kerk is het me wat te koud)
Groetjes uit Nederland,
Lyrinn
Abonneren op:
Posts (Atom)