De metafoor van het chocoladekoekje

Onlangs kocht ik een klein boekje in een gadgetwinkel: "What would John do? - a cookbook with only one recipe." Alleen al de titel deed vermoeden dat het een bijzonder filosofisch boekje zou worden. En of het dat was!

Het boek -toevallig geschreven door een Nederlander- beschrijft het hele proces van koekjes bakken in acht hoofdstukken: van de voorbereiding tot het uiteindelijke opeten (ja, zelfs daar is een hoofdstuk aan gewijd). Op de achterflap claimt de schrijver dat het boek het recept bevat voor de allerlekkerste koekjes ter wereld.

Het lekkerste koekje en het hele bakproces er rondom, is niks anders dan een metafoor voor het leven: je stopt al het goede van jezelf in het deeg, bepaalt zelf de ingrediënten en omringt je bij het bakken het liefst met fijne mensen, vrienden en familie. Op sommige dingen heb je helemaal geen invloed en moet je -terwijl je wacht- de tijd zijn werk laten doen: precies wat er gebeurt wanneer de koekjes in de oven staan. Daarna kan je genieten van al dat lekkers (en dat smaakt natuurlijk steeds weer anders). Tot slot zijn er aan ieder koekje twee kanten, want na al dat bakken moet je de keuken schoonmaken en de rommel opruimen.

Bijna geheel onverwacht vind je op de allerlaatste pagina ook een écht recept -geheel vrij van metaforen- voor koekjes. Gezien het onlangs (nu ja, alweer lange tijd terug ondertussen) mijn verjaardag was, besloot ik mijn collega's dan maar te trakteren op John's cookies.

En John heeft helemaal gelijk: de koekjes zijn écht de lekkerste ter wereld! De collega's en de huisgenoten waren er dol op (het laatste koekje in de trommel werd net niet met een nummertje uitgeloot) en het nieuws verspreidde zich zo snel dat ik amper drie dagen later ook voor de familie in België koekjes stond te bakken.

Misschien is John gewoon echt de beste koekjesbakker ter wereld. Of misschien ligt het geheim wel net in de metafoor van het koekje? Want alleen wie het boek gelezen heeft, kan de koekjes met zoveel liefde en aandacht (voor het leven) bereiden.


Probeer het vooral zelf, want ik deel hieronder graag John's recept* voor de lekkerste koekjes ter wereld! 

Nodig:

- 200 gram roomboter
- 160 gram suiker
- 1 of 2 zakjes vanillesuiker
- 3 eieren
- 360 gram zelfrijzende bloem (en/of wat bakpoeder of droge gist)
- 100 gram (wat meer of minder naar eigen goesting) pure chocolade, in stukjes

Bereiding:

Maak de boter zacht (ik zet ze 20 seconden in de magnetron) en meng ze met de (vanille)suiker tot een smeuïge massa. Meng er daarna eerst de eieren en tot slot de bloem en gist onder.

Breek de chocolade in kleine stukjes en voeg deze als allerlaatste toe aan het deeg (hoe langer je het onder elkaar mengt, hoe bruiner het deeg er gaat uitzien).

Bekleed een bakplaat met bakpapier (zodat de koekjes niet gaan kleven) en schep er met behulp van twee koffielepels (of soeplepels voor de erg hongerigen) bergjes van het deeg op.

Zet de bakplaat in een voorverwarmde oven van zo'n 175 graden Celsius. Over de baktijd wil ik geen uitspraken doen aangezien ik een alles behalve standaardoven heb. In een standaardoven zou tien minuten wel volstaan, geloof ik.

*Het betreft Lyrinn's versie, want die van John is American-style (lees: 375 graden Fahrenheit en cups in plaats van grammetjes)
** foto's zijn maanden later toegevoegd toen ik de koekjes weer eens besloot te bakken.

Het post-it boek

 "If it makes just one person smile, it has all been worthwhile"

Het was voor zijn drieëntwintigste verjaardag dat ik het lief zijn cadeautjes vol met post-its plakte. Zomaar, omdat ik dat grappig vond. Sindsdien gebruiken we ze overal: een lief briefje in de lunchbox, een succes-briefje bij een belangrijke presentatie, soms ook gewoon als boodschappenlijstje (je zou nog vergeten waarvoor de post-it oorspronkelijk bedoeld is). Voor een buitenstaander is het waarschijnlijk nogal melig, maar voor mij is het altijd een verrassing als er plots weer eentje bij de boterhammetjes opduikt.

Na al die maanden van post-its, wist ik echter niet meer goed wat ik ermee aan moest. Zo'n lief kattebelletje, dat gooi je toch niet zomaar weg? Je kan er wel twee op je bureau kwijt en nog eens drie in je portefeuille, maar daar houdt het ook wel op. Tijd dus voor mijn creatief brein om in actie te schieten.

In eerste instantie maakte ik er een soort collage van op onze slaapkamermuur. Maar dat zag er nogal rommelig uit en leek echt nergens op.

Dus werd het een post-it boekje. Ik had ooit eens een mooi foto-album met handgeschept papier gekregen en dat was exact wat ik nodig had !

Uiteindelijk maakte ik kleine tekeningetjes en notities naast de post-its, zodat het hele album plots een leuk verhaaltje werd:

Post-it! - the book edition

A story of Ben & Lii in post-its

En er zijn nog lege bladzijden genoeg, dus het post-it verhaal gaat gewoon door.


Lieve groetjes,
Lyrinn

Bijna jarig

Driewerf hoera! Het is bijna mijn verjaardag! Als ik het zelf al even zou durven vergeten (wat uiteraard niet gebeurt, maar toch), dan zijn er voldoende tekenen die me hieraan herinneren. Vooreerst zijn er de sms’jes van mijn vriendinnen zoals: “heb volgende week vrijgehouden voor je verjaardag. Wanneer vieren we?”. Of de woorden van het lief: “have to work on your birthday present, you will love it!” (alsof ik nog niet nieuwsgierig genoeg ben).

Ook de mama herinnert mij eraan: “wat wil je volgende week eten?”. Traditiegetrouw mag de jarige de dagschotel kiezen (en ja, zelfs als je drieëntwintig wordt, mag dat nog steeds!). De papa begint al met kleine traktaties en zegt dan, telkens wanneer ik wil betalen: “laat maar zitten, deze is voor je verjaardag”.

Dan zijn er ook nog de felicitaties van Yves Rocher en de Videotheek in de bus, die me respectievelijk een toiletzakje en een gratis DVD-ontleenbeurt aanbieden (hoera!).

Tot slot was ik best verrast toen vanmorgen bleek dat ook de verkoopster in de boekwinkel mijn verjaardag niet vergeten is. Ik trakteerde mezelf alweer op twee boeken, toen ze vroeg: “is het voor een cadeautje?”

“Jazeker” antwoordde ik, waarop de verkoopster de boeken inpakte met een mooie rode strik er rond. Heeft er ooit iemand gezegd dat je voor jezelf geen verjaardagscadeautjes mag kopen?

Veel liefs,

Lyrinn