Nederland vs. België

"I don't know where I am going from here, but I promise it won't be boring"

(David Bowie)

Nee, het is nog geen tijd voor een nieuw lijstje België vs. Nederland. Niet dat de verschillen uitgeput geraken, hoor: ik kan echt nog jarenlang doorgaan. Maar dit keer dus geen lijstje. Integendeel: ik ga weer eens de filosofische tour op!

Het komt door het volgende: een tijdje terug maakte ik een uitstapje naar (en in) België en toen ik ergens een drankje wou afrekenen, haalde ik vanzelfsprekend mijn bankkaart boven. De dame aan de kassa maakte mij er echter attent op dat ik enkel contant kon afrekenen. Een klein probleem want: ik heb echt nooit contant geld bij me (me van mijn handtas beroven heeft dus weinig zin, het is maar dat je het weet). Gelukkig kon mijn gezelschap me uit de nood helpen, maar het punt is: ik was stomverbaasd! Hoe kan het dat je in de eenentwintigste eeuw niet overal elektronisch kan betalen? Dat kan dus, in België. Het is zelfs heel normaal: mijn Belgisch gezelschap vond het helemaal niet zo vreemd dat er contant moest worden afgerekend.

Ik besefte toen dat ik de 'Belgische normen' stilaan wat heb ingeruild voor de Nederlandse en dat Nederland steeds meer mijn thuis is geworden. Het voelt steeds natuurlijker om woorden als 'biertje' en 'pinpas' te gebruiken en ik vind één kaartje voor trein-tram-bus 'hartstikke' handig. Mijn accent is een beetje minder Vlaams en ik durf al eens sneller te zeggen waar het op staat.

Dat betekent ook dat ik me in België niet langer ´gewoon een Belg´ voel. Ik vind het gek dat ik niet overal kan pinnen of dat we de rekening niet mogen splitsen op restaurant. Ik word lastig als mensen wat te lang rond de pot blijven draaien en ga met mijn ogen rollen als weer eens blijkt dat de Belgen nog steeds niet over dat eeuwige taaldebat heen zijn (geheel terzijde trouwens, voor wie wat Frans spreekt: ik kan maar NIET over dit filmpje heen. Kan je als land serieus zo'n beleid voeren?).

Ondanks dat, ben ik natuurlijk geen echte Nederlander. Hier blijf ik toch gewoon 'die Belg'. Mijn Vlaamse accent verraadt me nog steeds direct, ik ben net dat tikkeltje meer terughoudend en ik wen vast nooit aan dat tutoyeren-gedoe (daar heb ik het later nog wel eens over).

Het lijkt erop dat ik in beide landen niet meer helemaal in het plaatje pas. En nu had ik nooit in mijn leven het doel om "in een plaatje te passen", soms voelt die tweestrijd toch ook wat vreemd. Het zet me vaak aan het denken: nu hebben het Lief en ik meer dan genoeg redenen die ons in Nederland houden. Maar wat als die redenen straks eens ophouden? Wat als het Lief straks z'n doctoraat haalt, of als ik eens klaar ben met studeren, wat doen we dan? Gaan we dan weer naar België? Of blijven we hier plakken omdat we het hier naar onze zin hebben? Emigreren we naar Frankrijk? Of doen we nog eens gek en zoeken we gewoon weer een nieuwe bestemming op?

Hoe dan ook, de kans dat het ingewikkelder wordt dan 'die Fransman en die Belgische die in Nederland wonen', is groot.

Avontuurlijke groeten,

Lyrinn

Proberen, repeteren en studeren: een update

"The first step to getting away is deciding you're no longer willing to stay where you are"

(Unknown) 

Onlangs ging ik even dag zeggen tegen mijn oud-collega's: ik moest in de buurt zijn dus ik besloot even langs te gaan. Het was fijn om ze terug te zien. Even horen hoe het met ze ging, wat er in hun leven is veranderd, wie mijn plaats heeft ingenomen etc. Na nog geen vijf minuten kwam de vraag: "heb je geen spijt dat je weg bent?" Ik moest natuurlijk niet lang nadenken, het antwoord was een volmondig "nee". Maar ik was wel verbaasd want: in al die tijd, had ik daar zelfs nog geen minuut over nagedacht.

Ik werd er een beetje filosofisch van (wees gewaarschuwd): ik kan nauwelijks geloven hoe anders mijn leven er nu uitziet. Nog geen jaar geleden zat ik op dat kantoor weg te kwijnen in een klein achterafhokje zonder enig vooruitzicht. Het is zooooo ongelooflijk moeilijk geweest om mij los te maken van die job. De twijfels (puur rationeel gezien had ik een job waar veel van mijn oud-klasgenoten maar wat blij mee zouden zijn), het gebrek aan een alternatief op dat moment, het maakte me bijna ongelukkiger dan de job zelf.

Ondertussen werk ik driedubbel zo hard (vandaar de titel van dit bericht): ik ga naar school, werk twee dagen per week en in de tijd die overblijft, zit ik thuis huiswerk te maken, examens voor te bereiden en papers te schrijven. Maar ik heb er nog geen minuut spijt van gehad.  De master is zwaar, maar het is zo interessant en precies waar ik al die tijd naar op zoek was. Ik heb meer energie dan ik ooit heb gehad. En daarnaast heb ik nog de job, die me gelukkig een heel andere kant van het kantoorbestaan laat zien: het hoeft echt niet zo deprimerend te zijn als in mijn achterafhokje het geval was.

Waar het op neerkomt: ik ben zo ongelooflijk blij en trots dat ik de beslissing genomen heb! Soms eens je verstand uitzetten en denken aan wat je echt gelukkig maakt: ik kan het iedereen aanraden! Je hebt echt meer keuze dan je denkt. Het vraagt alleen een beetje moed (en als je dat niet hebt, een goed lief die van tijd tot tijd zijn schouder eens uitleent om op uit te huilen). Ach, Lyrinn. Wat filosofisch allemaal! (Je was nochtans gewaarschuwd).

Energieke groeten en wat (veel te late) herfst-sfeerbeelden*,

Lyrinn

*binnenkort ook wel wat Kerst-/winterplaatjes, beloofd!

Crisis

"Happiness is not a goal, but a journey."

Ik zou nog even een update geven over de lange radiostilte op mijn blog. De voorbije maanden waren heftig en daardoor bleef ook de inspiratie wat achterwege. Dat is zeker wat ze bedoelen met een "writer's block".

Wat er zoal gebeurd is de voorbije maanden:

- ik gaf mijn job op. In mei al. Een goedbetaalde, voltijdse, langdurige baan, wel te verstaan. En ik had nog geen alternatief. Call me crazy, I know. Maar ik had zo mijn redenen en ik MOEST er gewoon weg.

- ik ging op zoek naar een nieuwe job maar vond die na twee lange werkloze maanden nog steeds niet. Ik kwam tot de conclusie dat ik in Nederland niet kan doen wat ik graag wil doen. Ik wist dat eigenlijk altijd al, maar de dag waarop ik daadwerkelijk die conclusie maakte, kwam met een klap aan.

- meanwhile, schreef ik me in voor een Master programma aan de Universiteit van Amsterdam. Daarna zat ik maandenlang te wachten op de toelating. Ik moest eerst aan heel wat eisen voldoen en slechts drie weken geleden was ik ineens "geaccepteerd". Ik sprong bijna een gat in de lucht van opluchting.

- na vijf jaar studeren en met al twee bachelordiploma's op zak, zit ik in september nog maar eens op de schoolbanken. Call me crazy (again), maar dat idee ligt al erg lang op tafel. Als ik nadenk over de toekomst en wat ik professioneel ooit wil bereiken, kom ik telkens tot dezelfde conclusie: ik heb een masterdiploma nodig. En dat ga ik nu (proberen te) behalen.

- Ik verloor in de tussentijd een beetje mijn zelfvertrouwen. Al dat vruchteloos solliciteren, die maanden van onzekerheid over de studies, een inkomen, het gat in mijn CV (wat deed jij wel van mei tot nu???). Ik durfde amper uitspreken dat ik werkloos was, zelfs bij vrienden en familie wou ik het liefst onzichtbaar worden bij de vraag "en wat doe jij tegenwoordig?". Net vijfentwintig jaar en werkloos. Ik werd er zo moedeloos van.

- En toen vond ik een nieuwe job (nog maar pas, dit nieuws is echt heet van de naald)! Totaal niet gerelateerd aan mijn studies en ook veel minder betaald. Maar het is precies wat ik zocht: flexibel (moet ook wel, want ik ga weer studeren), dichtbij huis en bij een bedrijf waar teamspirit voorop staat.

Alles valt dus stilaan weer op zijn plooi. Ik ben nog maar pas begonnen met de job en de opleiding moet nog starten, dus ik weet nog niet goed hoe alles zal lopen. Maar in ieder geval breekt de zon weer wat door de wolken.

En om op de vraag te antwoorden (wat ik van mei tot nu toe gedaan heb): ik ging op vakantie, genoot van de zon op mijn snoet, verwende de kleine Whippet, ging aan het tekenen, stak de bank en de kast in een nieuw kleedje, voorzag de tuinbank van fleurige kussens, maakte een zomertrui en naaide voor het eerst een jurk in elkaar. Ik heb me zeker niet verveeld (maar als je werkloos bent, voelt het niet als vakantie).

Je ziet alle projecten nog wel eens op dit blog verschijnen.

Zonnige (zowel letterlijk als figuurlijk) groetjes,

Lyrinn

De metafoor van het chocoladekoekje

Onlangs kocht ik een klein boekje in een gadgetwinkel: "What would John do? - a cookbook with only one recipe." Alleen al de titel deed vermoeden dat het een bijzonder filosofisch boekje zou worden. En of het dat was!

Het boek -toevallig geschreven door een Nederlander- beschrijft het hele proces van koekjes bakken in acht hoofdstukken: van de voorbereiding tot het uiteindelijke opeten (ja, zelfs daar is een hoofdstuk aan gewijd). Op de achterflap claimt de schrijver dat het boek het recept bevat voor de allerlekkerste koekjes ter wereld.

Het lekkerste koekje en het hele bakproces er rondom, is niks anders dan een metafoor voor het leven: je stopt al het goede van jezelf in het deeg, bepaalt zelf de ingrediënten en omringt je bij het bakken het liefst met fijne mensen, vrienden en familie. Op sommige dingen heb je helemaal geen invloed en moet je -terwijl je wacht- de tijd zijn werk laten doen: precies wat er gebeurt wanneer de koekjes in de oven staan. Daarna kan je genieten van al dat lekkers (en dat smaakt natuurlijk steeds weer anders). Tot slot zijn er aan ieder koekje twee kanten, want na al dat bakken moet je de keuken schoonmaken en de rommel opruimen.

Bijna geheel onverwacht vind je op de allerlaatste pagina ook een écht recept -geheel vrij van metaforen- voor koekjes. Gezien het onlangs (nu ja, alweer lange tijd terug ondertussen) mijn verjaardag was, besloot ik mijn collega's dan maar te trakteren op John's cookies.

En John heeft helemaal gelijk: de koekjes zijn écht de lekkerste ter wereld! De collega's en de huisgenoten waren er dol op (het laatste koekje in de trommel werd net niet met een nummertje uitgeloot) en het nieuws verspreidde zich zo snel dat ik amper drie dagen later ook voor de familie in België koekjes stond te bakken.

Misschien is John gewoon echt de beste koekjesbakker ter wereld. Of misschien ligt het geheim wel net in de metafoor van het koekje? Want alleen wie het boek gelezen heeft, kan de koekjes met zoveel liefde en aandacht (voor het leven) bereiden.


Probeer het vooral zelf, want ik deel hieronder graag John's recept* voor de lekkerste koekjes ter wereld! 

Nodig:

- 200 gram roomboter
- 160 gram suiker
- 1 of 2 zakjes vanillesuiker
- 3 eieren
- 360 gram zelfrijzende bloem (en/of wat bakpoeder of droge gist)
- 100 gram (wat meer of minder naar eigen goesting) pure chocolade, in stukjes

Bereiding:

Maak de boter zacht (ik zet ze 20 seconden in de magnetron) en meng ze met de (vanille)suiker tot een smeuïge massa. Meng er daarna eerst de eieren en tot slot de bloem en gist onder.

Breek de chocolade in kleine stukjes en voeg deze als allerlaatste toe aan het deeg (hoe langer je het onder elkaar mengt, hoe bruiner het deeg er gaat uitzien).

Bekleed een bakplaat met bakpapier (zodat de koekjes niet gaan kleven) en schep er met behulp van twee koffielepels (of soeplepels voor de erg hongerigen) bergjes van het deeg op.

Zet de bakplaat in een voorverwarmde oven van zo'n 175 graden Celsius. Over de baktijd wil ik geen uitspraken doen aangezien ik een alles behalve standaardoven heb. In een standaardoven zou tien minuten wel volstaan, geloof ik.

*Het betreft Lyrinn's versie, want die van John is American-style (lees: 375 graden Fahrenheit en cups in plaats van grammetjes)
** foto's zijn maanden later toegevoegd toen ik de koekjes weer eens besloot te bakken.

Een gloednieuwe start

"A goal without a plan is just a wish"

Het oude jaar is voorgoed afgesloten en 2014 is met luide knallen ingezet (zie daarvoor mijn vorige blogpost). Dit is dan ook hét moment om te filosoferen over het verleden, de toekomst en het heden (dat zijn toch zo schone woorden hé).

2014 knallend ingezet !

Tweeduizend dertien was op zijn minst gezegd een heftig jaar. Met mijn drieëntwintig jaren mag het dan wel wat vroeg zijn voor een 'midlifecrisis', ik maakte toch zowat een 'earlylifecrisis' door. Ik ben namelijk altijd al een dromer geweest, met grootste plannen voor de toekomst. Het was zo ongeveer toen ik in Zwitserland mijn stage deed, dat ik besefte dat het daarbij ook ophield. Dromen bleven dromen en die grootste plannen speelden zich vooral af in mijn hoofd. Maar dromen worden niet van vandaag op morgen verwezenlijkt. Het drong tot mij door dat, om pakweg binnen tien jaar te bereiken wat ik wil, ik nu aan mijn droom moet beginnen timmeren.

Zwitserland, waar het allemaal begon...

In deze crisistijd was het dan ook geen gemakkelijke beslissing om 'nee' te zeggen wanneer mij in mei een goedbetaalde, voltijdse job zomaar op een schoteltje werd aangeboden. Maar toezeggen zou mij in mijn thuishaven houden en opnieuw zou ik mijn dromen op de lange baan schuiven. Want nog moeilijker dan 'nee' zeggen, is nadien opstappen wanneer alles van een leien dakje loopt. Nu was ik zo vrij als een vogeltje om te vliegen naar waar ik wou. En ik wou naar Nederland, zoveel was zeker.

Dat vliegen bleef echter niet lang duren, ik belandde al snel weer met mijn twee voeten op de grond. Hard was het. Hoe trots ik ook was op mijn twee diploma's en een grote onderscheiding, ik kwam er geen stap verder mee. Na drie maanden solliciteren zonder succes, had mijn zelfbeeld dan ook behoorlijk wat klappen gekregen.

Lyrinn op weg naar... haar dromen

Ze mogen hier dan wel dezelfde taal spreken, een geldig bewijs in België is daarmee nog niet geldig in Nederland. Wanneer ik hier eindelijk uitzicht had op en job, kon ik niet aan de slag zonder een Nederlands certificaat. En hoe teleurstellend en frustrerend het ook was, ik kroop opnieuw achter de boeken en legde examens af.

Amsterdam vanop de grachten

Het behalen van dat certificaat, was op zijn zachtst gezegd een mijlpaal. Je kan je amper voorstellen hoe gelukkig ik was toen ik dat simpel velletje papier uit een grote enveloppe tevoorschijn haalde. Fysiek verhuizen- hoe zwaar mijn valiezen deze zomer ook waren- is simpel: je neemt alles mee en laat beide gemeentes weten dat je op een ander adres woont. Dit papiertje echter, betekende veel meer. Het heeft me bloed (in mindere mate), zweet en tranen (vooral dat laatste) gekost, maar nu staat het zwart op wit dat ik geregistreerd en gecertificeerd mijn job mag uitvoeren in Nederland.

Apetrots ben ik nu, met mijn -ondertussen meerdere- velletjes papier, want mijn arbeidscontract is ondertekend. Net als de tientallen bijhorende formulieren van zorgverzekering tot loonheffing. De voorbije weken waren een aaneenschakeling van administratieve formaliteiten. Maar dat deert niet, het nieuwe jaar kon niet beter worden ingezet dan met het vinden van een job.

Liefje en ik, thuis in Amsterdam

Zoals ik al zei: tweeduizend dertien was een heftig jaar. En een rollercoaster aan emoties. Verhuizen naar het buitenland was geen eenvoudige opdracht, maar dromen verwezenlijken verloopt nu eenmaal met vallen en opstaan. Ik ben eraan begonnen en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad.

Voor tweeduizend veertien wens ik je dan ook de moed toe om jouw dromen te verwezenlijken !

Lyrinn

Happy I-land

Hoi !

Zoals ik reeds had aangekondigd was de laatste stopplaats voor mijn lange reis deze zomer Ierland. Een eiland met een wispelturig klimaat waar zelfs het Belgische weer niet aan kan tippen. Die veezijdigheid zit hem echter niet enkel in het weer: hoge clifs, oude kerken, magnifieke bergen, gezellige dorpjes, vriendelijke buschauffeurs, schattige cafeetjes, bruine kroegen, ... We hebben het er allemaal gezien!

Musician playing fiddle during an amazing Pub Crawl

Maar naast deze opsomming, was reizen door Ierland ook om een heel andere reden een avontuur. Voor het eerst sliep ik (net als mijn reisgenote) op de bank bij mensen die ik nog nooit eerder ontmoet had. Anders gezegd: we deden aan 'couchsurfing'.

Onze hosts uit Venezuela waren dan wel geen echte locals, ze verruimden opnieuw een beetje mijn blik op dit stukje van de wereld. Ze leerden ons een handjevol Spaans, wij hen wat Nederlands. Over het Couchsurfen zelf, kan ik nog uren vertellen. Ik kwam dan ook tot de conclusie dat dit minstens een nieuw blogbericht waard is. Daarom: nu verder met Ierland!

Na ons avontuur in Dublin, ruilden we de stad in voor het platteland en de bank voor een houten hut. We gingen aan het werk op een biologisch boerderijtje/B&B in ruil voor een zacht bed en lekker eten. Tussendoor was er tijd voor lange wandelingen, bezoekjes aan dé pub (het dorpje telde er maar één), een yogasessie en natuurlijk lange babbels met leuke, nieuwe mensen!

Dat is meteen ook hetgene wat me het meeste is bijgebleven van deze reis: al die compleet verschillende mensen! Iedereen met zijn eigen verhaal en eigen redenen om daar te zijn. Alleen al daarvoor bewonder ik hen. Zo ontmoette ik er een dame van begin 60, die -zonder een woord Engels te spreken- besloot om naar Ierland te komen om er te werken voor kost-en-inwoon. Op die manier probeert ze haar Engels bij te schaven zodat ze nadien haar grote droom -het helpen van straatkinderen in Zuid-Amerika- kan verwezelijken.

Ik besluit dan ook dat het nooit te laat is om je dromen te verwezenlijken. En nog belangrijker: als het niet meteen lukt, is dat geen ramp. Het is met kleine stapjes en soms met omwegen (neem maar het voorbeeld van een reis naar Ierland om uiteindelijk in Zuid-Amerika te belanden) dat je je doel kan bereiken!

Mijn excuses voor dit ietwat filosofisch berichtje, maar voor mij was dit avontuur alvast stof tot nadenken. Ik ben weer een stukje wijzer en misschien zelfs een stukje dichter bij mijn eigen dromen.

Groetjes en tot de volgende

Lyrinn

Around the world

De voorbije maand was ik behoorlijk druk bezig met reizen van hot naar her. Vandaar ook mijn afwezigheid op dit blog. Reizen heeft echter een heel andere betekenis gekregen het voorbije halfjaar. Vroeger ging ik op kamp, waar we vooral geïnteresseerd waren in zon, zee, strand. Een discotheek was onontbeerlijk en lokale bars werden meestal een beetje overrompeld door het plotse bezoek van vijftien puberale Belgen die de boel op stelten kwamen zetten en de voorraad bier plunderden.

Leeghoofdige puber als we toen ook waren, het is een beetje raar als ik daar nu op terug kijk. Reizen is niet gewoon 'in een ander land zijn' en daar dan net hetzelfde doen als in België. Het is vooral veel nieuws ontdekken, en dat is precies wat ik de laatste tijd gedaan heb!

Eerst 'ontdekte' ik begin juli Frankrijk. Dat klinkt misschien een beetje raar, aangezien ik altijd al graag naar Frankrijk gereisd heb. Niet de eerste keer dus. Maar deze keer wel met een Fransman aan mijn zijde, die mij als local wat rondgidste door de bergen en daarna door de stad. Niks geen zwembad, hotel of strand. Ik heb dat ook absoluut niet gemist. Wel heb ik plekjes gezien waar geen toeristen komen. En verhalen gehoord die maar weinig mensen kennen. En kaas gegeten zoals het een echte Fransman betaamt natuurlijk.

Daarna ging ik op ontdekking in eigen streek. Opnieuw met de Fransman aan mijn zijde, fietste ik langs plekjes waar ik al honderd keer eerder geweest was. Toch was het deze keer met heel andere ogen. Het stadhuis waar ik jarenlang elke ochtend voorbij reed op weg naar school, bijvoorbeeld. De Fransman blijft er even naar staan kijken en besluit een foto te maken. Hij is onder de indruk van de schoonheid van het gebouw. En hij heeft gelijk, alleen heb ik nog nooit de tijd genomen om dit op te merken. Daarna fietsen we door de bossen, met een ondergaande zon op de achtergrond. Het is een perfect plaatje, maar opnieuw had ik het niet opgemerkt als de Fransman er mij niet op had gewezen.

Ik heb de voorbije maanden dan ook begrepen dat reizen vooral ontdekken is. Doen wat je nog nooit eerder deed, zien wat je nog niet gezien hebt en proeven wat je nog nooit proefde.

Maar ik deed nog een veel belangrijkere ontdekking deze zomer: je hoeft namelijk helemaal niet ver te reizen om nieuwe plekjes te ontdekken en mooie dingen te zien . Er valt zoveel te ontdekken achter de hoek. Of in dat ene straatje waar je altijd al voorbij reed, maar nooit eerder insloeg. "Geef je ogen de volle kost", zeggen ze wel eens bij ons thuis. En nu begrijp ik de volle betekenis ervan: je staat ervan verstelt wat je ziet als je met andere ogen om je heen kijkt en alles in je opneemt. Doe dus vooral eens zot!

Als je die 'doodgewone' kerktoren eens met andere ogen bekijkt ...

Na deze wondermooie ontdekking, hield ik nog halt in Ierland, meteen ook de laatste stopplaats voor al mijn gereis deze zomer. Maar dat is stof genoeg voor een nieuw blogbericht. Tot de volgende dus!

Zoen, Lyrinn

Ps: zoals jullie ondertussen wel al begrepen hebben, zijn alle foto's opnieuw te danken aan Benoît Nicolet.

Een filosofisch momentje

Dus. Drie maanden geleden kwam ik hier toe, helemaal alleen. Het was zaterdag en ik was vastbesloten om die avond nog de stad in te trekken en wat leuks te doen. Nog nooit eerder was ik helemaal alleen een bar binnengestapt en toen deed ik het, met een bang hartje, maar ik deed het. Er was uiteindelijk niet veel aan: ik dronk mijn eerste Zwitserse pintje en had een korte gesprekje met de barman en met een vreemde man die graag naast mij wou komen zitten aan de toog^^

Zonsondergang op 'mijn' dakterras  ©Benoit Nicolet

Nu, zo'n drie maanden later zit ik hier met mijn luie kont op een trapje, opnieuw met een Feldschlösschen naast me. Het bange hartje is weg en ik geniet van een geweldig street-jazz-concertje op 'Rosenhof': een pleintje met een perfecte akoestiek voor zo'n jazzband :)

Een hartje in mijn koffie @Hiltl :)

Tussen die eerste en nu de -waarschijnlijk laatste- keer ben ik hier eigenlijk nooit alleen in een bar geweest. Maar toch is dit een geweldige afsluiter: ik eindig zoals ik hier ben begonnen en dat levert een soort filosofisch momentje met mezelf op, zeg maar.

Nergens beter filosoferen dan op de schommel

Deze drie maanden, ondanks dat dit eigenlijk veel te kort was, hebben mijn leven veranderd, dat weet ik nu al. Ik ben niet meer dezelfde persoon die België verliet met drie zware valiezen. Ik ken mijzelf beter. Ik heb dingen gedaan die ik in België nooit gedaan zou hebben. Op drie maanden tijd heb ik meer plekjes ontdekt en mensen leren kennen in een wildvreemde stad dan in Gent, waar ik bijna vijf jaar gestudeerd heb. Elke dag was een nieuw avontuur en ik heb hier van elk moment genoten.

Na dit filosofisch momentje met mezelf, is het natuurlijk tijd om nog eens alle remmen los te gooien en een afscheidsfeestje te houden met iedereen die ik hier heb leren kennen. Ik word een beetje triest als ik eraan denk dat ik sommigen van hen misschien nooit meer zie, maar je weet maar nooit... Het bier staat fris en de Chäschüechli zitten klaar in het vriesvak. Laat dat feestje dus maar komen!

We love Ben & Jerry's (free cone day)

Everybody loves Ben & Jerry's !

See y'all back in Belgium, folks!

Liebe Grüsse

Lyrinn

En we gaan nog niet naar huis

Het laatste verslag is geschreven, de case studies zijn ingediend en de administratieve formulieren ondertekend.... Wanneer mijn officieel laatste dag in USZ is aangebroken, word ik nog maar eens met mijn neus op de feiten gedrukt: het einde nadert hier met rasse schreden!

©Benoit Nicolet

Eigenlijk wil ik helemaal nog niet naar huis keren... Er staan nog te veel leuke dingen op mijn to-do-lijstje. Appenzell bijvoorbeeld (beroemd voor het lekkere bier, de heerlijke kaas en de shots) en de hoofdstad Bern en een plons in Zürichsee en ...

©Benoit Nicolet

Dat laatste zal er waarschijnlijk niet meer inzitten aangezien het weer het hier nogal laat afweten... Af en toe eens een zonnige dag maar ze zijn op één hand te tellen. Ik had toch gedacht dat Zwitserland, met zijn binnenlands klimaat en verschuild voor de wind dankzij de talloze bergen, beter weer zou geven. Wat een teleurstelling!

Luzern   ©Benoit Nicolet

Nu de stage er op zit, spendeer ik het grootste deel van de tijd toch maar aan het studeren voor dat eindexamen dat steeds dichterbij komt. Toch ga ik -en nu mag je me gerust gek verklaren- nog zo goed als elke middag terug naar USZ. Ik heb er nog steeds mijn eigen bureau waar het prettig werken is en aangezien ik er onbeperkt toegang heb tot de medische databases en patiëntendossiers, is dit de ideale locatie om wat aan mijn 'zijprojectje' te werken (waar ik eigenlijk absoluut geen tijd voor heb, maar ja...).

Breakfast with a view :)

Natuurlijk is het ook gewoon veel leuker om tussen het werken door nog eens een babbeltje te slaan met mijn toffe collega's, ik zou immers wegkwijnen van de eenzaamheid als ik hier dagenlang op mijn kamertje in Plattenstrasse zat te studeren (er zou van studeren zelfs niet eens veel meer in huis komen).

Mjammm, Butterzopf met Ovomaltine (I admit: I'm addicted)

Tussendoor probeer ik natuurlijk ook nog wat leuke feestjes mee te pikken (zoals een geweldige Pub Crawl met Zwitsers, Australiërs, Canadezen, ...) en nog wat te zien van de stad.

Luzern   ©Benoit Nicolet

Deze week ontmoette ik ook een leuke -en niet doorsnee- Japanner (lees: zeer groot en géén professionele camera rond zijn nek) die op doortocht in Europa is. Dat leverde een interessant gesprek over talen en culturen op, zelfs zo interessant dat we beiden de tijd uit het oog verloren en hij daardoor zijn volgende afspraak miste. Even wel een awkward momentje wanneer hij vraagt welke chocolade nu eigenlijk het beste is: Belgische of Zwitserse? (in Japan is Léonidas blijkbaar alom bekend). Wat moet je daar nu, als Belg wonende in Zwitserland, op antwoorden? Ondanks dat ik hem het antwoord moest schuldig blijven, heb ik hem aangeraden om Léonidas te laten voor wat het is en op zoek te gaan naar de volgens mij échte Belgische chocolade: Guylian en Coté d'Or.

En stilaan begint alles er dus op te wijzen dat ik weldra naar huis ga... De koffie is bijna op en ik twijfel of ik nog nieuwe moet kopen... De afspraak om mijn kamer 'uit te checken' is vastgelegd... Het ticket voor de terugreis geboekt... Een afscheidsfeestje met al de geweldige mensen die ik hier ontmoet heb, staat ook genoteerd. Maar ik weet niet of ik me moet verheugen op een feestje, of triest moet zijn omdat het de laatste keer zal zijn dat ik hen zie voor vertrek...

Maar hé, voor jullie iets verkeerd denken: ik ga ook wel een beetje heel blij zijn om iedereen terug te zien natuurlijk :)

Liebe Grüsse und bis bald !

Lyrinn