Roadtrip voorbij de poolcirkel

"Travel is the only thing you buy, that makes you richer."

(unknown)

Precies een maand geleden maakten het Lief en ik een geweldige roadtrip door het noorden van Zweden. Tien redenen waarom de reis zo bijzonder was.

1. 1500 kilometer in 6 dagen.
We huurden een kleine auto (achteraf gezien had een Jeep wel handig geweest, met al die grindweggetjes) op de luchthaven en trokken ermee door het noordelijke deel van het land. Bijzonder omdat we er minutenlang konden rijden zonder ook maar iemand tegen te komen. We hielden geen logboek bij, maar het record ligt rond de 40 minuten zonder een andere auto te zien.

2. Altijd en overal rendieren.
Veertig minuten zonder auto's om ons heen, maar alleen waren we nooit. De eerste keer dat we rendieren langs de rand van de weg zagen, waren we dolenthousiast. Het bleef nadien natuurlijk even bijzonder, maar je gaat er toch wat aan wennen als dat zo vaak voorkomt. Soms (vooral naar de avond toe, wanneer ze actiever worden) rennen ze gewoon met z'n allen de weg op en kan je er minutenlang achter rijden.

3. Elanden.
Elanden zijn veel schuwer dan rendieren en dus laten zij zich niet zo makkelijk op de weg zien. Echter, via via kwamen we terecht bij een elandenboerderij. Bijzonder omdat we ze konden aaien (alsof het paarden waren) en omdat we voorzien werden van tekst en uitleg door een gepassioneerde 'Elanden-boer'.

4. Muggen.
Net zoals ik nog nooit zoveel rendieren zag in mijn leven, heb ik ook nog nooit zoveel muggen bij elkaar gezien. Niet echt iets om enthousiast over te worden, maar bijzonder is zo'n muggenplaag wel. Na zeven uur 's avonds kan je je in het noorden van Zweden niet meer naar buiten begeven zonder ondergedompeld te zijn in muggenzalf. De huizen en tuinen zijn er overal voorzien van muggennetten. Maar helaas mochten al die zalf en muggennetten niet baten: ik ben de tel kwijtgeraakt bij 40 beten... 

5. Het Zweeds.
Met een interesse voor taal, was ik natuurlijk gefascineerd door het Zweeds. Bijzonder omdat het zo verstaanbaar klinkt en tegelijkertijd ook weer niet. Af en toe klinkt er eens een woord doorheen waarvan je denkt: hee, dat begrijp ik! "Smaklig måltid" bijvoorbeeld als we aan tafel gingen. Maar het leidt ook wel eens tot misverstanden. Zo heeft "Grattis" niks met 'gratis' te maken, maar betekent het 'gefeliciteerd'... De vreemde klemtonen en de zingende toon die ze gebruiken, maken het uiteindelijk een grappig (en toch wel onverstaanbaar) taaltje om naar te luisteren.

6. Steppe en prachtige landschappen.
Nergens meer uitgestrekte natuur te vinden dan in een land dat tien keer groter is dan België, maar 3 miljoen minder inwoners heeft (11 miljoen Belgen vs. 8 miljoen Zweden). We trokken onze wandelschoenen aan en trokken door de bergen. Eindeloze dennenbossen, drassige paden en kabbelende beekjes, zo rustgevend! Bijzonder wordt het als die dennenbomen plots verdwijnen en er enkel nog met mos begroeide stenen overblijven. Vanwege de extreme temperatuurschommelingen op zulke hoogte, is er nog weinig groen te vinden. Je krijgt bijna bewondering voor de planten die het daar wel overleven.

7. Complete stilte.
Nog nooit had ik voorheen zo'n "echte" stilte ervaren als in Zweden. Bij het wandelen, of aan de rand van een meer is er helemaal geen geluid. Af en toe hoor je een vogel zingen, of het water dat door de wind beweegt. Niks is zo bijzonder als de stilte.

8. De zon die nooit onder gaat.
We waren in Zweden in de week van Midzomer, de langste nacht van het jaar. De hele week dat wij er waren ging de zon nooit onder (en dat duurt eigenlijk zelfs een week of drie). Het is een bijzondere ervaring: het besef van tijd is een beetje weg omdat het altijd licht is ("Wat, is het al 12uur?!"). Maar het is ook best handig dat het niet donker wordt: om 11uur 's avonds nog even de top van een berg beklimmen? Waarom ook niet (onderstaande foto is trouwens op die bergtop gemaakt).

9. De blokhut.
We sliepen twee nachten in de blokhut van vrienden. Bijzonder hoe alle huizen daar zijn opgetrokken in dennenhout (althans voor ons, het staat er daar vol van dus niet zo abnormaal). De meeste huizen zijn klein maar vaak telt een eigendom wel vier of vijf kleinere verblijven, waaronder dus ook vaak een gastenverblijf in de vorm van een blokhut in de tuin. De geur van dennenhout, een kleine houtkachel en een stapelbed binnenin: het voelde zo bijzonder aan! En de gastvrijheid van onze gastvrouwen was nog het meest bijzondere van dit alles. We zijn hen ontzettend dankbaar!

10. De beste Midsommar bruiloft ooit.
De voornaamste reden voor onze trip naar Zweden: de bruiloft van onze Zweedse vrienden! En bijzonder was het absoluut, omdat het de hele nacht licht bleef en omdat het eten zo lekker was. Bijzonder omdat het de perfecte locatie was en omdat het weer niet beter had kunnen zijn. Bijzonder om het prachtig koppel dat zo intens gelukkig was die dag. En bijzonder om hun geweldige vrienden en familie die we ontmoetten en hun gastvrijheid!

Iemand nog meer redenen nodig om er zelf heen te gaan?

Reizende groetjes,

Lyrinn

Een weekendje onderweg naar Frankrijk

"One's destination is never a place but a new way of seeing things"

(Henry Miller)

Vorige zaterdag waren het Lief en ik te vinden op Cabaret Vert, een eco-festival in Noord-Frankrijk. Vooral The Parov Stelar Band wouden we zien optreden en nog een paar andere kleine bands die we graag horen.

Charleville-Mézières (waar het festival dus plaats vond) is een piepkleine stad in wat je gerust the middle of nowhere mag noemen. Vanuit Amsterdam moesten we zo'n vierhonderd kilometer afleggen om daar te geraken. Zonder auto, enkel en alleen berustend op het openbaar vervoer en onze fietsen -die we voor de gezelligheid hadden meegenomen- beloofde dat een hele klus te worden.

Vrijdagavond legden we al een deel van de reis af en vertrokken we vanuit Amsterdam richting het ouderlijke huis in België.Van daaruit namen we zaterdagochtend de trein richting Dinant: de laatste halte in België. Daarna staken we de grens over per fiets om in Givet (= het eerste station in Frankrijk) opnieuw de trein op te stappen. Dit boemeltreintje bracht ons uiteindelijk tot in Charleville-Mézières, waar we het laatste stuk tot aan het festival opnieuw met de fiets aflegden.

Uiteindelijk kostte het ons acht uur heen en tien uur terug (want dan reden we in één stuk door naar Amsterdam). Parov Stelar gaf een keigoed concert, maar die andere bands waren een teleurstelling. Om een hamburger te pakken te krijgen, moesten we zowaar een uur aanschuiven (wie haalt het in zijn hoofd om maar één hamburgerkraam te plaatsen op een festival!!?) en de kaboutermutsen die werden uitgedeeld aan het kraam van Brasserie d'Achouffe, waren allemaal de deur uit toen wij daar stonden. Het mag duidelijk zijn dat het festival -hoe goed Parov Stelar ook hun best deed- absoluut niet de moeite waard bleek om er zo'n lange reis voor te maken.

Maar uiteindelijk hebben Liefje en ik wel een geweldig weekend achter de rug en dat was vooral dankzij die lange tocht die we aflegden. Toen we in Dinant toekwamen, regende het pijpenstelen en de moed om te fietsen, zakte ons meteen in de schoenen. Maar een vriendelijke buschauffeur van de TEC nam ons én onze fietsen mee op de bus. We reden door de gietende regen door schattige kleine dorpjes langs de Maas, waar de mensen nog vol enthousiasme 'bonjour' en 'bonne journée' roepen naar de buschauffeur.

Wachtend op de trein in Givet (die trouwens maar eens in de twee uur langsrijdt), fietsten we nog wat door het dorp en aten onze boterhammetjes op aan de Maas. Op de trein praatte we met een sympathieke oude Fransman en in Charleville-Mézières vonden we iemand die mijn fietszadel wou verhogen (want dat bleek na al die jaren in het tuinhuis van mijn ouders, niet meer op de juiste hoogte te staan).

Zondag op de terugweg was de zon weer paraat en fietsten we het stuk Givet-Dinant (zo'n twintig kilometer) dan toch maar volgens plan. Een prachtige rit was het, de hele weg langs het glinsterende water van de Maas. We passeerden bergtoppen (als je de heuvels in de Ardennen bergen kan noemen, natuurlijk. Maar ik ben vooral plat gewoon hee), zagen klimmers op de rotsen en stopten nog even aan een prachtig kasteel met een heus park als tuin (helaas niet veel tijd om lang te stoppen). In Antwerpen hadden we -bij wijze van verrassing- nog een korte drink met de ouders en die namen onze fietsen daarna weer mee naar dat tuinhuis in België toen wij de trein opstapten richting Amsterdam.

Allemaal kleine maar leuke ervaringen die we bij een rit met de auto hadden moeten missen. Dan hadden wij gewoon een hele tank gespendeerd aan een concert van een uur en daarna geconcludeerd dat het al die moeite niet waard was.

In plaats daarvan waren wij lekker een weekendje onderweg naar Frankrijk en hadden wij bij wijze van decadentie ontbijt in Frankrijk, lunch in België en avondmaal in Nederland. Beter kan gewoon niet.


Avontuurlijke groetjes,

Lyrinn

Het Grote Fietsfeest !

Door al die voetbalgekte rond het WK, zou je het bijna over het hoofd zien. Maar vandaag is de honderdeneerste Tour de France van start gegaan! Hoeraaaaa!

Mijn kennis over wielrennen reikt niet erg ver, maar fan van de Tour de France ben ik absoluut. Zelfs op deze druilerige julidag in Amsterdam, roept de gedachte aan de tour een zomers sfeertje op. Die strakke fietspakjes en gespierde kuiten die glimmen van het zweet. Op de achtergrond flitsen kleine dorpjes en mooie bergtoppen voorbij. Af en toe verschijnt er eens een blote kont van een toeschouwer die interessant wil doen (alsof we daar met al die strakke renners in beeld nog op zitten te wachten).

De stem van Michel Wuyts maakt het plaatje compleet. Niet door zijn uitzonderlijk zwoele stem, maar gewoon omdat hij onlosmakelijk verbonden is met de Tour. Zijn stem klinkt al jaar en dag door menig huiskamer, elke zomervakantie opnieuw. En al is het dit jaar helaas gewoon werken geblazen voor mij (het studentenleven lijkt alweer zo ver weg), met Michel die door de flat schreeuwt, verhuist die zomerse sfeer gewoon mee naar Amsterdam.

Helaas lees ik al meteen op de Sporza website dat de stem die de zomer kan oproepen, out is door griep... Renaat Schotte is dan wel een waardige vervanger, ik ben toch wat teleurgesteld. Nog meer als blijkt dat, behalve dé klank van de tour, ook beeld er dit jaar niet inzit, aangezien de Sporza live stream is voorbehouden voor kijkers in België (en wat dan met kijkers UIT België, hé Sporza?).

Behalve als ik overschakel naar de Nederlandse live stream, zal ik dit jaar maar weinig gespierde kuiten te zien krijgen. Maar ik zit niet te wachten op een commentator die het de hele tijd over 'Bau en Lau'* gaat hebben, ik wil horen wat Jurgen van den Broeck doet. En of Tom Boonen nog eens een sprint pakt. Maar ik wil vooral de [r] van Cancellarrrra** horen rollen, zoals enkel Michel Wuyts dat kan. Al zit dat er vandaag en morgen helaas nog niet in.

Gelukkig is er nog Radio één voor toch wat Belgische klank!

Tour-getinte groetjes,

Lyrinn


*Bauke Mollema en Laurens ten Dam zijn de Hollandse Helden in de koers, komen hier ter sprake bij alles wat met de Tour te maken heeft.

**Uiteraard geen Belg, maar ik heb altijd al een boontje gehad voor Fabian 'Spartacus' Cancellara. Door de proloog die wegvalt dit jaar, zit er helaas niet meteen een gele trui in voor de Zwitser... Maar Fabian blijft mijn favoriet. Hij spreekt Schwiezerduutsch, hoe kan het ook anders :-)

Around the world

De voorbije maand was ik behoorlijk druk bezig met reizen van hot naar her. Vandaar ook mijn afwezigheid op dit blog. Reizen heeft echter een heel andere betekenis gekregen het voorbije halfjaar. Vroeger ging ik op kamp, waar we vooral geïnteresseerd waren in zon, zee, strand. Een discotheek was onontbeerlijk en lokale bars werden meestal een beetje overrompeld door het plotse bezoek van vijftien puberale Belgen die de boel op stelten kwamen zetten en de voorraad bier plunderden.

Leeghoofdige puber als we toen ook waren, het is een beetje raar als ik daar nu op terug kijk. Reizen is niet gewoon 'in een ander land zijn' en daar dan net hetzelfde doen als in België. Het is vooral veel nieuws ontdekken, en dat is precies wat ik de laatste tijd gedaan heb!

Eerst 'ontdekte' ik begin juli Frankrijk. Dat klinkt misschien een beetje raar, aangezien ik altijd al graag naar Frankrijk gereisd heb. Niet de eerste keer dus. Maar deze keer wel met een Fransman aan mijn zijde, die mij als local wat rondgidste door de bergen en daarna door de stad. Niks geen zwembad, hotel of strand. Ik heb dat ook absoluut niet gemist. Wel heb ik plekjes gezien waar geen toeristen komen. En verhalen gehoord die maar weinig mensen kennen. En kaas gegeten zoals het een echte Fransman betaamt natuurlijk.

Daarna ging ik op ontdekking in eigen streek. Opnieuw met de Fransman aan mijn zijde, fietste ik langs plekjes waar ik al honderd keer eerder geweest was. Toch was het deze keer met heel andere ogen. Het stadhuis waar ik jarenlang elke ochtend voorbij reed op weg naar school, bijvoorbeeld. De Fransman blijft er even naar staan kijken en besluit een foto te maken. Hij is onder de indruk van de schoonheid van het gebouw. En hij heeft gelijk, alleen heb ik nog nooit de tijd genomen om dit op te merken. Daarna fietsen we door de bossen, met een ondergaande zon op de achtergrond. Het is een perfect plaatje, maar opnieuw had ik het niet opgemerkt als de Fransman er mij niet op had gewezen.

Ik heb de voorbije maanden dan ook begrepen dat reizen vooral ontdekken is. Doen wat je nog nooit eerder deed, zien wat je nog niet gezien hebt en proeven wat je nog nooit proefde.

Maar ik deed nog een veel belangrijkere ontdekking deze zomer: je hoeft namelijk helemaal niet ver te reizen om nieuwe plekjes te ontdekken en mooie dingen te zien . Er valt zoveel te ontdekken achter de hoek. Of in dat ene straatje waar je altijd al voorbij reed, maar nooit eerder insloeg. "Geef je ogen de volle kost", zeggen ze wel eens bij ons thuis. En nu begrijp ik de volle betekenis ervan: je staat ervan verstelt wat je ziet als je met andere ogen om je heen kijkt en alles in je opneemt. Doe dus vooral eens zot!

Als je die 'doodgewone' kerktoren eens met andere ogen bekijkt ...

Na deze wondermooie ontdekking, hield ik nog halt in Ierland, meteen ook de laatste stopplaats voor al mijn gereis deze zomer. Maar dat is stof genoeg voor een nieuw blogbericht. Tot de volgende dus!

Zoen, Lyrinn

Ps: zoals jullie ondertussen wel al begrepen hebben, zijn alle foto's opnieuw te danken aan Benoît Nicolet.

Life is music

Hoi!

Hier ben ik weer, net terug van Rock Werchter. Dit jaar was de zesde keer kamperen op een festival en toch werden er opnieuw menig wenkbrauwen gefronst toen ik meedeelde dat ik ook dit jaar een festivalletje zou meepikken.

Ik geef toe dat het op het eerste zicht niet meteen mijn ding lijkt, aangezien ik iemand ben die zelden het huis verlaat zonder mascara en een tikkeltje nerveus wordt wanneer er geen haardroger in de buurt is. Dus is het tijd om voor eens en voor altijd duidelijk te maken waarom ik dan toch zo graag naar festivals ga.

Eerst en vooral hangt er een geweldige sfeer op zo'n festival en lijkt alles er te kunnen. Een kanariegele legging met knalgroene botienen eronder, een strak roze Powerrangerkostuum, een pinguinpak, ... Outfits waarvoor je je wenkbrauwen fronst als je ze op straat ziet, maar op een festival leidt het tot high fives en spontaan geknuffel met vreemden.

De sfeer alleen is natuurlijk niet de reden waarom ik zo graag naar festivals ga. Als muziekliefhebber (en ik vind best dat ik mezelf zo mag noemen) word ik gewoon zo ontzettend blij bij de gedachte aan meer dan zeventig liveoptredens in enkele dagen tijd.

Dat slapen op een harde ondergrond, het koken in openlucht (in een gamel die meestal nog restanten bevat van de maaltijd daags voordien), de spinnen die ongegeneerd je tent binnenkruipen en het gebrek aan elektriciteit en doorspoelknop op het toilet, zijn slechts een kleine opoffering in vergelijking met dat waanzinnige moment waarop je favoriete artiest de eerste noten van je favoriete nummer speelt. Het is een moment waarop je adem even stokt en je hartslag een seconde later komt. Ik zou het voor geen geld willen missen!

En toegegeven: af en toe eens uit een ongewassen gamel eten, met vuile voeten in je slaapzak kruipen of gewoon alles op een hoopje in de tent gooien, is zelfs voor een ordelijke meid als ik, best wel eens leuk!

Lieve groet

Lyrinn

Ferien in der Schweiz !

Alweer met een beetje vertraging maar hier toch weer een korte update aus der Schweiz. De voorbije week was het weer werken geblazen, maar daarvoor had ik een weekje 'Ferien' met bezoekjes en nieuwe ontdekkingen.

Hello Internationality® !

Doordat ik het voorbije weekend bezoek had van mijn Belgische vriendinnen (meer daarover in het volgende bericht), heb ik hier een beetje achterstand opgelopen. Daarom vertel ik eerst iets over het vorige weekend: Pasen! Hier in Zwitserland beschouwen ze Goede Vrijdag ook als een officiële verlofdag, waardoor ik een extra lang weekend had. Voldoende tijd om leuke dingen te doen dus!