Een weekendje onderweg naar Frankrijk

"One's destination is never a place but a new way of seeing things"

(Henry Miller)

Vorige zaterdag waren het Lief en ik te vinden op Cabaret Vert, een eco-festival in Noord-Frankrijk. Vooral The Parov Stelar Band wouden we zien optreden en nog een paar andere kleine bands die we graag horen.

Charleville-Mézières (waar het festival dus plaats vond) is een piepkleine stad in wat je gerust the middle of nowhere mag noemen. Vanuit Amsterdam moesten we zo'n vierhonderd kilometer afleggen om daar te geraken. Zonder auto, enkel en alleen berustend op het openbaar vervoer en onze fietsen -die we voor de gezelligheid hadden meegenomen- beloofde dat een hele klus te worden.

Vrijdagavond legden we al een deel van de reis af en vertrokken we vanuit Amsterdam richting het ouderlijke huis in België.Van daaruit namen we zaterdagochtend de trein richting Dinant: de laatste halte in België. Daarna staken we de grens over per fiets om in Givet (= het eerste station in Frankrijk) opnieuw de trein op te stappen. Dit boemeltreintje bracht ons uiteindelijk tot in Charleville-Mézières, waar we het laatste stuk tot aan het festival opnieuw met de fiets aflegden.

Uiteindelijk kostte het ons acht uur heen en tien uur terug (want dan reden we in één stuk door naar Amsterdam). Parov Stelar gaf een keigoed concert, maar die andere bands waren een teleurstelling. Om een hamburger te pakken te krijgen, moesten we zowaar een uur aanschuiven (wie haalt het in zijn hoofd om maar één hamburgerkraam te plaatsen op een festival!!?) en de kaboutermutsen die werden uitgedeeld aan het kraam van Brasserie d'Achouffe, waren allemaal de deur uit toen wij daar stonden. Het mag duidelijk zijn dat het festival -hoe goed Parov Stelar ook hun best deed- absoluut niet de moeite waard bleek om er zo'n lange reis voor te maken.

Maar uiteindelijk hebben Liefje en ik wel een geweldig weekend achter de rug en dat was vooral dankzij die lange tocht die we aflegden. Toen we in Dinant toekwamen, regende het pijpenstelen en de moed om te fietsen, zakte ons meteen in de schoenen. Maar een vriendelijke buschauffeur van de TEC nam ons én onze fietsen mee op de bus. We reden door de gietende regen door schattige kleine dorpjes langs de Maas, waar de mensen nog vol enthousiasme 'bonjour' en 'bonne journée' roepen naar de buschauffeur.

Wachtend op de trein in Givet (die trouwens maar eens in de twee uur langsrijdt), fietsten we nog wat door het dorp en aten onze boterhammetjes op aan de Maas. Op de trein praatte we met een sympathieke oude Fransman en in Charleville-Mézières vonden we iemand die mijn fietszadel wou verhogen (want dat bleek na al die jaren in het tuinhuis van mijn ouders, niet meer op de juiste hoogte te staan).

Zondag op de terugweg was de zon weer paraat en fietsten we het stuk Givet-Dinant (zo'n twintig kilometer) dan toch maar volgens plan. Een prachtige rit was het, de hele weg langs het glinsterende water van de Maas. We passeerden bergtoppen (als je de heuvels in de Ardennen bergen kan noemen, natuurlijk. Maar ik ben vooral plat gewoon hee), zagen klimmers op de rotsen en stopten nog even aan een prachtig kasteel met een heus park als tuin (helaas niet veel tijd om lang te stoppen). In Antwerpen hadden we -bij wijze van verrassing- nog een korte drink met de ouders en die namen onze fietsen daarna weer mee naar dat tuinhuis in België toen wij de trein opstapten richting Amsterdam.

Allemaal kleine maar leuke ervaringen die we bij een rit met de auto hadden moeten missen. Dan hadden wij gewoon een hele tank gespendeerd aan een concert van een uur en daarna geconcludeerd dat het al die moeite niet waard was.

In plaats daarvan waren wij lekker een weekendje onderweg naar Frankrijk en hadden wij bij wijze van decadentie ontbijt in Frankrijk, lunch in België en avondmaal in Nederland. Beter kan gewoon niet.


Avontuurlijke groetjes,

Lyrinn

Een kadertje vol herinneringen

In één van mijn blogposts kon je al lezen dat ik een heuse festivalliefhebber ben. Toen ik achttien was, was het helemaal 'cool' om al die goeie ouwe festivalbandjes aan te houden tot ze zo versleten waren dat ze vanzelf van je pols afvielen. Hoe groter de verzameling aan je pols, hoe cooler je was.

Met de jaren ben ik echter wijzer geworden (dat maak ik mezelf althans wijs) en dus blijven die bandjes heus niet zo lang meer aan. Ik hoop dan ook dat je nog steeds bereid bent om mijn hand te schudden, nu ik weer een proper meisje ben :-)

Echter, nostalgisch als ik ben, kan ik die stoffen dingen niet zomaar in de vuilbak gooien. Elk bandje herinnert me aan een andere zomer met gekke verhalen en lieve vrienden. Natuurlijk bezit ik een schoendoos vol prulletjes die absoluut niet weggegooid mogen worden, maar dat is toch een beetje triest. Wie kijkt er immers nog veel in die doos?

Ik zag al wel andere creatievelingen die alle bandjes op hun pennenzak hadden genaaid. Of die aan hun sleutels hingen. Maar geen van beide was helemaal mijn ding. Dus bedacht ik een andere manier om die festivalherinneringen wat meer daglicht te gunnen. Je kon verder op mijn blog ook al lezen dat ik een liefde heb voor gouden kadertjes. En dus ging ik daarmee aan de slag.

Behalve festivalbandjes, kan je zeker nog tal van andere herinneringen in zo'n kadertje kwijt. Andere creatievelingen, post dus gerust jullie eigen creaties hieronder !

 De foto's spreken voor zich, maar hier toch een korte beschrijving:

Nodig: schaar, nietjesmachine, karton op maat van het kadertje (tip: ik hou steeds de achterzijde van notitieblokken bij, komt altijd van pas), kadertje naar keuze (momenteel hebben ze bij Action geweldig leuke, lieve en vooral spotgoedkope kadertjes).

Als je aan de slag gaat met andere spullen dan bandjes, kan second- of houtlijm ook handig zijn (afhankelijk van het materiaal gebruik je beter de ene of de andere, dat moet je even checken).

Werkwijze: ik knipte de bandjes op maat van het kartonnetje (iets langer voor de zekerheid), waarbij ik rekening hield met de tekst en waar ik die -in de mate van het mogelijke- hebben wil. De nietjes plaatste ik zo dicht mogelijk tegen de rand van het karton, zodat ze onder de rand van het kadertje verdwijnen. Aangezien het kadertje nog niet vol is, plakte ik er een stukje vrolijk craftpaper (rood met witte bolletjes, hoe kan het ook anders) onder, zodat het karton zelf niet meer zichtbaar is. Zo is het toch al 'klaar' om op te hangen.

Ik schat dat ik nog een tweetal festivalbandjes nodig heb om het kadertje te vervolledigen. Ik weet dus wat me te doen staat volgende zomer :-)

Ziezo, een nageltje in de muur en het is klaar !

Veel knutselplezier en nog een fijne dag,

Lyrinn

Life is music

Hoi!

Hier ben ik weer, net terug van Rock Werchter. Dit jaar was de zesde keer kamperen op een festival en toch werden er opnieuw menig wenkbrauwen gefronst toen ik meedeelde dat ik ook dit jaar een festivalletje zou meepikken.

Ik geef toe dat het op het eerste zicht niet meteen mijn ding lijkt, aangezien ik iemand ben die zelden het huis verlaat zonder mascara en een tikkeltje nerveus wordt wanneer er geen haardroger in de buurt is. Dus is het tijd om voor eens en voor altijd duidelijk te maken waarom ik dan toch zo graag naar festivals ga.

Eerst en vooral hangt er een geweldige sfeer op zo'n festival en lijkt alles er te kunnen. Een kanariegele legging met knalgroene botienen eronder, een strak roze Powerrangerkostuum, een pinguinpak, ... Outfits waarvoor je je wenkbrauwen fronst als je ze op straat ziet, maar op een festival leidt het tot high fives en spontaan geknuffel met vreemden.

De sfeer alleen is natuurlijk niet de reden waarom ik zo graag naar festivals ga. Als muziekliefhebber (en ik vind best dat ik mezelf zo mag noemen) word ik gewoon zo ontzettend blij bij de gedachte aan meer dan zeventig liveoptredens in enkele dagen tijd.

Dat slapen op een harde ondergrond, het koken in openlucht (in een gamel die meestal nog restanten bevat van de maaltijd daags voordien), de spinnen die ongegeneerd je tent binnenkruipen en het gebrek aan elektriciteit en doorspoelknop op het toilet, zijn slechts een kleine opoffering in vergelijking met dat waanzinnige moment waarop je favoriete artiest de eerste noten van je favoriete nummer speelt. Het is een moment waarop je adem even stokt en je hartslag een seconde later komt. Ik zou het voor geen geld willen missen!

En toegegeven: af en toe eens uit een ongewassen gamel eten, met vuile voeten in je slaapzak kruipen of gewoon alles op een hoopje in de tent gooien, is zelfs voor een ordelijke meid als ik, best wel eens leuk!

Lieve groet

Lyrinn

The black hole

Hallo zusammen !

Ziezo, ik ben weer in België. Ik heb ondertussen al examens gemaakt. En het leven hier gaat weer gewoon door zoals voordien, alsof ik nooit ben weg geweest. Toch zijn er een paar dingen veranderd na drie maanden Zwitserland. Spaghetti bijvoorbeeld, eet ik niet langer met een mes maar met een lepel. En er is een kilo'tje bijgekomen (waar ik trouwens best wel trots op ben: slechts één kilo na drie maanden met voornamelijk kaas en Ovomaltine Crunchy Cream op het menu). Ook kan ik nu zelf de was doen, iets waar ik zo'n drie maanden geleden, nog net niet in paniek, de mama voor moest opbellen.

a lot of Ovomaltine, like I said...

Maar verder ook was serieuzer: sinds de thuiskomst, loop ik eerlijk gezegd wel een beetje verloren. Het bed hier is nog even comfortabel als voordien, maar ik weet niet zeker of ik mij nog wel zo thuis voel in de kamer waarin het zich bevindt. En het is toch weer even wennen om op voorhand te melden of ik al dan niet thuis eet die avond. Ook de plannen die ik voordien had, zijn een beetje aan het wankelen gegaan. Afstuderen en werk zoeken (en liefst ook snel vinden) en verder zou alles min of meer bij het oude blijven. Nu ben ik helemaal niet meer zo zeker of het dat is wat ik wil. Inderdaad: ik denk dat het zwarte-gat-fenomeen is ingetreden.

Een duik in Zürichsee,
bij 17°C buitentemperatuur
(zoals te zien aan mijn gezicht)

Momenteel voel ik er meer voor om nog wat verder van het avontuur te proeven. Straks ben ik (hopelijk, de punten zijn nog niet gekend!) afgestudeerd en ik heb ook geen job meer die me hier houdt. Er is met andere woorden geen beter moment als dit om voor iets nieuws te kiezen. Ik heb al wel een vaag idee waar 'het avontuur' mij naartoe zal brengen, maar eerst staat er nog een geweldige zomer op het programma, die ik het voorbije weekend alvast heb ingezet met een leuk festivalletje.

Zomer goed ingezet met een geweldige show van
the Arctic Monkeys

Het komt er op neer dat ik nog lang niet uitverteld ben hier. Al wie mijn krabbels uit Zwitserland graag heeft gelezen, mag dus nog een vervolg verwachten.

Aandenken aan mijn Zwitserse vriendjes en vriendinnetjes :)

En gauw nog dit, voor al wie zich afvraagt waarom mijn 'huidige locatie' op Facebook nog steeds op Zürich staat: ik doe lekker nog even voort met doen alsof ik daar ben :)

Groetjes en tot de volgende,

Lyrinn

Sächsilüüte

Grüezi !

De voorbije week had ik het enorm druk met stage maar vooral ook met genieten van ‘der schönen Frühlingsbeginn’. Inderdaad, het mooie weer deed zijn intrede hier in Zwitserland: 25°C en volle zon! Zo kwam het dat ik elke avond na een drukke dag in USZ, met laptop en papieren onder de arm, naar het meer trok om er het onaangename (stageverslagen) aan het aangename (zonnetje) te koppelen.