Flo, de kleine Whippet

"The most powerful anti-depressant in the world has four paws and a wagging tail."

U had het natuurlijk al opgemerkt, maar op dit blog heerst sinds enige tijd een radiostilte... Er is heel wat veranderd sinds de laatste post en daar heb ik het heus nog wel over in een volgend bericht. Vandaag echter even over die puppy die het Lief en ik onlangs in huis haalden.

Koningsdag (ze loopt heus niet elke dag rond met een hoed)

Toegegeven: de eerste weken met een puppy in huis waren bijzonder lastig. Het kostte ons kilometers keukenpapier en eindeloze tripjes naar buiten om het beestje waterdicht te krijgen. En het gepiep en gejank deden mij zelf bijna huilen (zou ze echt zo ongelukkig zijn met ons??). Ik vroeg me meerdere keren af of een vrouw die voor het eerst een kind krijgt zich ook zo voelt (en in dat geval ben ik blij dat ik nog niet aan kinderen denk).

Bon, we hebben de eerste weken overleefd en ik weet nu zeker dat datgene over die vrouw met kind ook op kleine hondjes van toepassing is. Het Lief en ik zijn ondertussen tot over onze oren verliefd op de kleine Whippet (en ook nog op elkaar hoor, maak u niet ongerust) en ik voel me vaak meer een hondenmoeder dan een baasje.

Het verwend nest ligt s' morgens bij mij op bed en overal waar het kan, gaat ze mee naartoe. Daarom heeft ze een eigen mandje voor op de fiets en een speciaal mandje voor op de trein. Ik vind het heerlijk om door de bossen te wandelen met de Whippet aan mijn zijde en word instant blij als ze haar kopje op mijn schouder legt. En als voorbijgangers "ooooh" roepen of glimlachen bij het zien van mijn schattige Whippet, dan gloeit mijn hondenmoederhart van trots.

Samen ziek zijn op de bank

En als u daar, beste lezer, toevallig geen hondenfanaat bent, dan verklaart u mij nu zeker voor gek. Maar zeg nu zelf: smelt stiekem ook uw hart niet bij het zien van deze kleine couch potato?

Hondsdolle groetjes,

Lyrinn

Over baby's en het huwelijk

(of wat er van je verwacht wordt als je 24 bent)

Ouder worden, dat doe je eigenlijk heel onbewust (understatement van het jaar; je hebt natuurlijk niet echt te kiezen). Ik bedoel maar dat je leven steeds verandert, zonder dat je daar bij stilstaat. Je verliest interesse in dingen die je altijd zo leuk vond en merkt dat er andere interesses voor in de plaats zijn gekomen.

En andere interesses, dat niet alleen. Plots zijn er erg veel leeftijdsgenoten met trouwplannen. Of baby's! Het is schering en inslag, mijn Facebook staat vol met dat soort aankondigingen. Het lijkt er op dat trouwen en baby's bij het leven van de midden-twintiger horen.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat mijn eigen omgeving dingen van me gaat verwachten. Op familiefeestjes wordt er sterk in de gaten gehouden welke aperitief ik kies (wanneer ik kom aanzetten met een glaasje cava én een hapje carpaccio, zijn de speculaties natuurlijk snel de kop ingedrukt) en ik kan het woord 'baby' of 'trouwen' nergens meer laten vallen zonder dat er hoofden mijn richting uitdraaien (zo van: 'ah, moet jij ons iets vertellen?').

Maar ik moet je teleurstellen: het Lief en ik denken nog lang niet aan kinderen en trouwen zit er voorlopig ook niet in. We zijn allebei met zoveel dingen bezig, daar hebben we echt geen behoefte aan op dit moment.

Voor wie toch op een aankondiging zat te wachten, heb ik echter goed nieuws. Het Lief en ik doen namelijk wél aan gezinsuitbreiding. Sinds kort zijn we trotse ouders geworden van de meest koddige pup!

Hier is ze dan: Florence!

Een baby kan dus nog wel wat jaren wachten, het Lief en ik hebben voorlopig onze handen vol :-)

Lieve groetjes en een likje van Flo,

Lyrinn