Nederland vs. België

"I don't know where I am going from here, but I promise it won't be boring"

(David Bowie)

Nee, het is nog geen tijd voor een nieuw lijstje België vs. Nederland. Niet dat de verschillen uitgeput geraken, hoor: ik kan echt nog jarenlang doorgaan. Maar dit keer dus geen lijstje. Integendeel: ik ga weer eens de filosofische tour op!

Het komt door het volgende: een tijdje terug maakte ik een uitstapje naar (en in) België en toen ik ergens een drankje wou afrekenen, haalde ik vanzelfsprekend mijn bankkaart boven. De dame aan de kassa maakte mij er echter attent op dat ik enkel contant kon afrekenen. Een klein probleem want: ik heb echt nooit contant geld bij me (me van mijn handtas beroven heeft dus weinig zin, het is maar dat je het weet). Gelukkig kon mijn gezelschap me uit de nood helpen, maar het punt is: ik was stomverbaasd! Hoe kan het dat je in de eenentwintigste eeuw niet overal elektronisch kan betalen? Dat kan dus, in België. Het is zelfs heel normaal: mijn Belgisch gezelschap vond het helemaal niet zo vreemd dat er contant moest worden afgerekend.

Ik besefte toen dat ik de 'Belgische normen' stilaan wat heb ingeruild voor de Nederlandse en dat Nederland steeds meer mijn thuis is geworden. Het voelt steeds natuurlijker om woorden als 'biertje' en 'pinpas' te gebruiken en ik vind één kaartje voor trein-tram-bus 'hartstikke' handig. Mijn accent is een beetje minder Vlaams en ik durf al eens sneller te zeggen waar het op staat.

Dat betekent ook dat ik me in België niet langer ´gewoon een Belg´ voel. Ik vind het gek dat ik niet overal kan pinnen of dat we de rekening niet mogen splitsen op restaurant. Ik word lastig als mensen wat te lang rond de pot blijven draaien en ga met mijn ogen rollen als weer eens blijkt dat de Belgen nog steeds niet over dat eeuwige taaldebat heen zijn (geheel terzijde trouwens, voor wie wat Frans spreekt: ik kan maar NIET over dit filmpje heen. Kan je als land serieus zo'n beleid voeren?).

Ondanks dat, ben ik natuurlijk geen echte Nederlander. Hier blijf ik toch gewoon 'die Belg'. Mijn Vlaamse accent verraadt me nog steeds direct, ik ben net dat tikkeltje meer terughoudend en ik wen vast nooit aan dat tutoyeren-gedoe (daar heb ik het later nog wel eens over).

Het lijkt erop dat ik in beide landen niet meer helemaal in het plaatje pas. En nu had ik nooit in mijn leven het doel om "in een plaatje te passen", soms voelt die tweestrijd toch ook wat vreemd. Het zet me vaak aan het denken: nu hebben het Lief en ik meer dan genoeg redenen die ons in Nederland houden. Maar wat als die redenen straks eens ophouden? Wat als het Lief straks z'n doctoraat haalt, of als ik eens klaar ben met studeren, wat doen we dan? Gaan we dan weer naar België? Of blijven we hier plakken omdat we het hier naar onze zin hebben? Emigreren we naar Frankrijk? Of doen we nog eens gek en zoeken we gewoon weer een nieuwe bestemming op?

Hoe dan ook, de kans dat het ingewikkelder wordt dan 'die Fransman en die Belgische die in Nederland wonen', is groot.

Avontuurlijke groeten,

Lyrinn

Roadtrip voorbij de poolcirkel

"Travel is the only thing you buy, that makes you richer."

(unknown)

Precies een maand geleden maakten het Lief en ik een geweldige roadtrip door het noorden van Zweden. Tien redenen waarom de reis zo bijzonder was.

1. 1500 kilometer in 6 dagen.
We huurden een kleine auto (achteraf gezien had een Jeep wel handig geweest, met al die grindweggetjes) op de luchthaven en trokken ermee door het noordelijke deel van het land. Bijzonder omdat we er minutenlang konden rijden zonder ook maar iemand tegen te komen. We hielden geen logboek bij, maar het record ligt rond de 40 minuten zonder een andere auto te zien.

2. Altijd en overal rendieren.
Veertig minuten zonder auto's om ons heen, maar alleen waren we nooit. De eerste keer dat we rendieren langs de rand van de weg zagen, waren we dolenthousiast. Het bleef nadien natuurlijk even bijzonder, maar je gaat er toch wat aan wennen als dat zo vaak voorkomt. Soms (vooral naar de avond toe, wanneer ze actiever worden) rennen ze gewoon met z'n allen de weg op en kan je er minutenlang achter rijden.

3. Elanden.
Elanden zijn veel schuwer dan rendieren en dus laten zij zich niet zo makkelijk op de weg zien. Echter, via via kwamen we terecht bij een elandenboerderij. Bijzonder omdat we ze konden aaien (alsof het paarden waren) en omdat we voorzien werden van tekst en uitleg door een gepassioneerde 'Elanden-boer'.

4. Muggen.
Net zoals ik nog nooit zoveel rendieren zag in mijn leven, heb ik ook nog nooit zoveel muggen bij elkaar gezien. Niet echt iets om enthousiast over te worden, maar bijzonder is zo'n muggenplaag wel. Na zeven uur 's avonds kan je je in het noorden van Zweden niet meer naar buiten begeven zonder ondergedompeld te zijn in muggenzalf. De huizen en tuinen zijn er overal voorzien van muggennetten. Maar helaas mochten al die zalf en muggennetten niet baten: ik ben de tel kwijtgeraakt bij 40 beten... 

5. Het Zweeds.
Met een interesse voor taal, was ik natuurlijk gefascineerd door het Zweeds. Bijzonder omdat het zo verstaanbaar klinkt en tegelijkertijd ook weer niet. Af en toe klinkt er eens een woord doorheen waarvan je denkt: hee, dat begrijp ik! "Smaklig måltid" bijvoorbeeld als we aan tafel gingen. Maar het leidt ook wel eens tot misverstanden. Zo heeft "Grattis" niks met 'gratis' te maken, maar betekent het 'gefeliciteerd'... De vreemde klemtonen en de zingende toon die ze gebruiken, maken het uiteindelijk een grappig (en toch wel onverstaanbaar) taaltje om naar te luisteren.

6. Steppe en prachtige landschappen.
Nergens meer uitgestrekte natuur te vinden dan in een land dat tien keer groter is dan België, maar 3 miljoen minder inwoners heeft (11 miljoen Belgen vs. 8 miljoen Zweden). We trokken onze wandelschoenen aan en trokken door de bergen. Eindeloze dennenbossen, drassige paden en kabbelende beekjes, zo rustgevend! Bijzonder wordt het als die dennenbomen plots verdwijnen en er enkel nog met mos begroeide stenen overblijven. Vanwege de extreme temperatuurschommelingen op zulke hoogte, is er nog weinig groen te vinden. Je krijgt bijna bewondering voor de planten die het daar wel overleven.

7. Complete stilte.
Nog nooit had ik voorheen zo'n "echte" stilte ervaren als in Zweden. Bij het wandelen, of aan de rand van een meer is er helemaal geen geluid. Af en toe hoor je een vogel zingen, of het water dat door de wind beweegt. Niks is zo bijzonder als de stilte.

8. De zon die nooit onder gaat.
We waren in Zweden in de week van Midzomer, de langste nacht van het jaar. De hele week dat wij er waren ging de zon nooit onder (en dat duurt eigenlijk zelfs een week of drie). Het is een bijzondere ervaring: het besef van tijd is een beetje weg omdat het altijd licht is ("Wat, is het al 12uur?!"). Maar het is ook best handig dat het niet donker wordt: om 11uur 's avonds nog even de top van een berg beklimmen? Waarom ook niet (onderstaande foto is trouwens op die bergtop gemaakt).

9. De blokhut.
We sliepen twee nachten in de blokhut van vrienden. Bijzonder hoe alle huizen daar zijn opgetrokken in dennenhout (althans voor ons, het staat er daar vol van dus niet zo abnormaal). De meeste huizen zijn klein maar vaak telt een eigendom wel vier of vijf kleinere verblijven, waaronder dus ook vaak een gastenverblijf in de vorm van een blokhut in de tuin. De geur van dennenhout, een kleine houtkachel en een stapelbed binnenin: het voelde zo bijzonder aan! En de gastvrijheid van onze gastvrouwen was nog het meest bijzondere van dit alles. We zijn hen ontzettend dankbaar!

10. De beste Midsommar bruiloft ooit.
De voornaamste reden voor onze trip naar Zweden: de bruiloft van onze Zweedse vrienden! En bijzonder was het absoluut, omdat het de hele nacht licht bleef en omdat het eten zo lekker was. Bijzonder omdat het de perfecte locatie was en omdat het weer niet beter had kunnen zijn. Bijzonder om het prachtig koppel dat zo intens gelukkig was die dag. En bijzonder om hun geweldige vrienden en familie die we ontmoetten en hun gastvrijheid!

Iemand nog meer redenen nodig om er zelf heen te gaan?

Reizende groetjes,

Lyrinn

Die Schweiz, 2 jaar later

For my friends in Switzerland: thanks a lot for the wonderful weekend! I had a great time, it felt like I never left Zürich :-)

"Happiness is not a goal but a journey"

Weten jullie het nog? Twee jaar geleden vertrok ik naar Zwitserland op Erasmus. Het leek toen zo lang: drie maanden, maar er kwam veel te snel weer een einde aan. Zodra ik terug in België was, wou ik het liefst al meteen weer terugkeren.

Maar het heeft tot dit weekend geduurd voor dat gebeurde. Het was al een beetje aarzelend, ik vroeg me af of ze me daar nog zouden kennen. Of het allemaal wel zo leuk was als ik het mij herinnerde. Of ik het niet allemaal een beetje was gaan idealiseren, na al die tijd.

Niks is minder waar, ik heb van elke minuut genoten!! Het leek alsof er niks veranderd was en ik er vorige week nog gewoond had (alleen misschien het Operaplein: dat was twee jaar geleden een grote put in de grond en nu een plein vol stoelen en bankjes in de zon. Maar dit even geheel terzijde).

Het werd een blij weerzien met vrienden en oud-collega's. Ik nam voor iedereen Hollandsche stroopwafeltjes mee en at er nog eens de beste 'Bratwurst' ter wereld (nog precies zoals ik ze mij herinnerde). Ik deed er dingen die ik nog nooit gedaan had (had niet gedacht dat het kon), zoals een boottocht rond Zürichsee en een klim naar Uetliberg (niet geheel nieuw natuurlijk, maar wel langs een andere route dit keer), er lag zelfs nog sneeuw!

En weet je, het is daar in Zürich waar alles gestart is. Dat besefte ik nog maar eens toen ik opnieuw bij al die verschillende mensen zat, allemaal met een verschillende achtergrond. Mijn avontuur in Zürich was mijn eerste kleine stap in de grote wereld. Ik startte er mijn blog en durfde eindelijk mijn dromen achterna. Het is door dat avontuur dat ik de beslissing nam om naar Nederland te verhuizen, dat ik die stap durfde zetten.

Mijn tripje naar Zürich deed me ook opnieuw beseffen dat het dromen jagen toch weer wat naar de achtergrond is verdwenen. Wat het gaat worden, dat weet ik nog niet. Maar het is tijd voor wat nieuws, dat staat ineens weer als een paal boven water.

Jullie horen er nog van!

Lieve groetjes,

Lyrinn

Een weekendje niks doen

"No time to rush"

In september deed ik niks anders dan koffers in- en uitpakken, bagage in- en uitchecken en allerlei vloeistoffen overgieten in kleine flesjes (vreselijk is dat, zo'n honderd-mililiter-limiet in de handbagage). Liefje en ik gingen een weekend op bezoek bij zijn ouders in Frankrijk, we logeerden het volgende weekend bij mijn ouders in België en tot slot deden we een korte citytrip naar Stockholm in Zweden.

 
Het waren stuk voor stuk heerlijke weekends: ik ontdekte tientallen bewonderenswaardige nieuwe plekjes en samen met het Lief legde ik lange, lange tochten af door de stad (Zweden) en in de bergen (Frankrijk). Ook het weerzien met familie en vrienden was telkens weer fantastisch.

Toch plofte ik na elk weekend uitgeput op de bank en hoopte dat de vuile was zichzelf in de machine zou stoppen (helaas pindakaas gebeurde dat nooit). Toen onze trip naar Stockholm erop zat en het Lief vroeg wat er voor het volgende weekend gepland stond, zei ik: "niks". Waarop hij antwoordde: "Mooi, laten we dat vooral zo houden."

Allebei moe gereisd, genoten wij het weekend daarop van de leegte in onze agenda. We sliepen uit en bleven tot lang na de middag in onze pyjama's rondlopen. Het Lief ging toen brood bakken en ik las in mijn boek maar liefst drie hoofdstukken achter elkaar uit. We fietsten wat rond in Amsterdam en maakten pizza met de huisgenoten. Gek hoe zo'n doodgewoon weekend plots heel bijzonder aanvoelde.

Chillen op het Museumplein

Er zijn nog heel veel plekjes op de wereld die het Lief en ik graag willen zien. Maar in oktober hebben we daar helaas geen tijd voor (en in november geloof ik ook niet). Want dan hebben wij het veel te druk met NIKS doen.


Luie groetjes,

Lyrinn

Een weekendje onderweg naar Frankrijk

"One's destination is never a place but a new way of seeing things"

(Henry Miller)

Vorige zaterdag waren het Lief en ik te vinden op Cabaret Vert, een eco-festival in Noord-Frankrijk. Vooral The Parov Stelar Band wouden we zien optreden en nog een paar andere kleine bands die we graag horen.

Charleville-Mézières (waar het festival dus plaats vond) is een piepkleine stad in wat je gerust the middle of nowhere mag noemen. Vanuit Amsterdam moesten we zo'n vierhonderd kilometer afleggen om daar te geraken. Zonder auto, enkel en alleen berustend op het openbaar vervoer en onze fietsen -die we voor de gezelligheid hadden meegenomen- beloofde dat een hele klus te worden.

Vrijdagavond legden we al een deel van de reis af en vertrokken we vanuit Amsterdam richting het ouderlijke huis in België.Van daaruit namen we zaterdagochtend de trein richting Dinant: de laatste halte in België. Daarna staken we de grens over per fiets om in Givet (= het eerste station in Frankrijk) opnieuw de trein op te stappen. Dit boemeltreintje bracht ons uiteindelijk tot in Charleville-Mézières, waar we het laatste stuk tot aan het festival opnieuw met de fiets aflegden.

Uiteindelijk kostte het ons acht uur heen en tien uur terug (want dan reden we in één stuk door naar Amsterdam). Parov Stelar gaf een keigoed concert, maar die andere bands waren een teleurstelling. Om een hamburger te pakken te krijgen, moesten we zowaar een uur aanschuiven (wie haalt het in zijn hoofd om maar één hamburgerkraam te plaatsen op een festival!!?) en de kaboutermutsen die werden uitgedeeld aan het kraam van Brasserie d'Achouffe, waren allemaal de deur uit toen wij daar stonden. Het mag duidelijk zijn dat het festival -hoe goed Parov Stelar ook hun best deed- absoluut niet de moeite waard bleek om er zo'n lange reis voor te maken.

Maar uiteindelijk hebben Liefje en ik wel een geweldig weekend achter de rug en dat was vooral dankzij die lange tocht die we aflegden. Toen we in Dinant toekwamen, regende het pijpenstelen en de moed om te fietsen, zakte ons meteen in de schoenen. Maar een vriendelijke buschauffeur van de TEC nam ons én onze fietsen mee op de bus. We reden door de gietende regen door schattige kleine dorpjes langs de Maas, waar de mensen nog vol enthousiasme 'bonjour' en 'bonne journée' roepen naar de buschauffeur.

Wachtend op de trein in Givet (die trouwens maar eens in de twee uur langsrijdt), fietsten we nog wat door het dorp en aten onze boterhammetjes op aan de Maas. Op de trein praatte we met een sympathieke oude Fransman en in Charleville-Mézières vonden we iemand die mijn fietszadel wou verhogen (want dat bleek na al die jaren in het tuinhuis van mijn ouders, niet meer op de juiste hoogte te staan).

Zondag op de terugweg was de zon weer paraat en fietsten we het stuk Givet-Dinant (zo'n twintig kilometer) dan toch maar volgens plan. Een prachtige rit was het, de hele weg langs het glinsterende water van de Maas. We passeerden bergtoppen (als je de heuvels in de Ardennen bergen kan noemen, natuurlijk. Maar ik ben vooral plat gewoon hee), zagen klimmers op de rotsen en stopten nog even aan een prachtig kasteel met een heus park als tuin (helaas niet veel tijd om lang te stoppen). In Antwerpen hadden we -bij wijze van verrassing- nog een korte drink met de ouders en die namen onze fietsen daarna weer mee naar dat tuinhuis in België toen wij de trein opstapten richting Amsterdam.

Allemaal kleine maar leuke ervaringen die we bij een rit met de auto hadden moeten missen. Dan hadden wij gewoon een hele tank gespendeerd aan een concert van een uur en daarna geconcludeerd dat het al die moeite niet waard was.

In plaats daarvan waren wij lekker een weekendje onderweg naar Frankrijk en hadden wij bij wijze van decadentie ontbijt in Frankrijk, lunch in België en avondmaal in Nederland. Beter kan gewoon niet.


Avontuurlijke groetjes,

Lyrinn