Lofzang van de stoffen zakdoek

Ken je dat, een stoffen zakdoek? Dat is zo'n katoenen lapje van ongeveer 20 bij 20 centimeter. Meestal met bloemetjes of ruitjes erop en vaak ook een gekarteld randje eraan. Ik kreeg eens een stapel van een stuk of vijftig van mijn grootouders toen ik alleen ging wonen. En het Lief kreeg zijn eigen stapeltje toen we gingen samenwonen (die waren 30 bij 30 en hadden natuurlijk geen bloemetjes of gekarteld randje, kwestie van het wat mannelijk te houden). Ik fronste mijn wenkbrauwen en vroeg me af wat ik met al die zakdoeken moest aanvangen.

Mijn ouders hadden er ook altijd in huis. Er is in hun huis een keukenlade (weliswaar de kleinste van alle lades, maar toch), compleet voorbehouden voor de zakdoeken. Ik heb altijd gelachen met mijn mama, die te pas en te onpas zakdoeken tevoorschijn toverde. In elke mouw en elke jaszak kan je wel een exemplaar vinden en je komt ze ook wel eens tegen op de bank en op andere plaatsen doorheen hun huis. Ik vond dat vroeger echt heel vies: dan ga je eens de kippen voeren in de jas van mama en vind je daar een verfrommeld vodje als je je handen in de zakken steekt... Bah!

Maar nu snap ik het. Ondertussen zweren het Lief en ik bij onze stoffen zakdoeken: ik die met bloemetjes, hij de stoerdere exemplaren met ruitjes. Ik moet bekennen dat je ook in mijn jaszakken of handtas altijd wel een exemplaar treft (om nog maar te zwijgen van hun voorbehouden plek in de keukenlade). En ik ben zo blij dat ik ze heb! Want mijn neus die loopt zo vaak. Bijvoorbeeld als ik iets warm eet of drink, of iets met veel peper naar binnen werk (en ik gebruik nogal veel peper). En in dit barre weer is het nog veel erger: als ik buiten kom, gaat mijn neus lopen. Of als ik op de fiets zit, daar gaat die neus van mij weer. Bizar, zou je denken. Maar dat is het eigenlijk niet.

Hoe ik dat weet? Omdat ik overal mensen tegenkom met hetzelfde probleem. Ze fietsen ook naar het station en zitten bij mij op de trein. Ik kom ze wel eens tegen op café of in de rij bij de kassa. Ze gaan ook naar de universiteit en zitten zelfs bij mij op werk. Maar omdat niemand nog een stoffen zakdoek bij zich heeft (de mensen van tegenwoordig hé!), moeten ze allemaal heel hard hun neus optrekken om van het probleem af te komen. Ik vind het zo vreselijk vies en onbeleefd (en ongezond, dat eigenlijk ook nog). Geef mij dan maar dat vodje in mijn jaszak.

Of als je het niet met me eens bent: koop dan alsjeblieft papieren zakdoekjes.

In naam van je collega's, vrienden, klasgenoten, medereizigers en iedereen om je heen, dank ik je hartelijk!

Groetjes,
Lyrinn

Een gebreide wintertrui voor de zomer...

(oftewel: alweer zo'n langdurig project)

Alleen al door naar de labels te kijken, zie je dat het helemaal niet het juiste moment is voor deze post. 'Breien' en 'winter' zie je daar staan. Breien, dat kan misschien nog (er zijn heus wel leuke, lichte gebreide blousejes in katoen e.d. voor bij mooi weer). Maar winter? Dat is echt wel het laatste waar je op dit moment aan wil denken.

Maar bij mij durven projecten wel eens vaker lang duren. Zo ook dus deze gebreide wintertrui. Als ik het me goed herinner, begon ik er aan in de winter van 2013. Ik woonde toen nog niet zo lang in Amsterdam en de trui was mijn voornaamste bezigheid in die tijd.

Gisteren, ruim anderhalf jaar later, stopte ik de laatste draden weg (hoe leuk breien ook is, ik heb echt een rothekel aan de afwerking. Draden wegstoppen, brrr...) en dus is de trui EIN-DE-LIJK een feit! Ik had gehoopt dat ik hem nog aan kon op een druilerige dag in maart of april, maar ook daar is het nu echt wel te laat voor.

Ik zou een poging willen wagen om het patroon te delen maar dat slaat echt nergens op. Ik vond geen bestaand patroon dat helemaal naar mijn zin was, dus verzon ik het gewoon zelf. Daardoor moest ik mezelf en het breiwerk in allerlei bochten wringen om het tot een iet of wat goed en symmetrisch geheel te krijgen. Met elk onderdeel (mouwen, voor- én achterpand) ben ik minstens twee keer opnieuw begonnen, dat heeft vast ook een groot deel van de vertraging veroorzaakt...

Geen patroon dus, maar ik kan jullie de volgende twee tips meegeven:

- Volg ALTIJD een patroon, zelf als je eigenwijs bent, zoals ik.

- Begin best twee seizoenen eerder dan het seizoen waarin je het breiwerk wil gaan dragen. Om te vermijden dat-ie nadien nog voor lange tijd in de kast moet blijven liggen.


Warme groetjes en veel breiplezier uit Nederland,

Lyrinn

Nog een kleine noot: tijdens het schrijven van dit bericht heb ik de trui toch maar even aangedaan (het is zo jammer dat ik hem nog voor zo lang moet laten liggen, weet je). Mijn god, wat is het hier warm zeg!

Daar is de lente, daar is de zon

"No winter lasts forever, no spring skips its turn."

(Hall Borland)

Driewerf hoera!! De temperatuur doet anders vermoeden, maar het einde van de winter is écht in zicht. De dagen worden langer: het is 's morgens al licht als ik naar het werk vertrek en sinds vorige week ben ik zelfs weer thuis voor het donker!

Ook in onze flat is het te zien: in de achtertuin schieten de eerste krokussen al uit de grond en de voorjaarsbollen (die de hele winter in een bakje op het terras lagen te wachten) krijgen scheuten. Tijd dus om de potgrond boven te halen!

 Met zon, water en een beetje geduld hebben we binnenkort mooie bloemetjes bij de voordeur!

Zonnige groetjes uit Nederland,

Lyrinn

De grote verhuis

"One person's weed is another person's wildflower"

(Susan Wittig Albert)

Het Lief en ik zijn verhuisd. Op één januari, een drukker moment kon haast niet. Tussen de kerstdrukte door, werd er ten huize Lyrinn dus ook ijverig ingepakt. De verhuisdozen stapelden zich op en ik vroeg me af waar we al die spullen vandaan bleven halen. Je houdt het niet voor mogelijk wat wij op één jaar tijd in die flat verzameld hebben!

Voor twee mensen die denken dat ze niet erg materialistisch zijn, zijn het Lief en ik er aardig in geslaagd onszelf te omringen met nutteloze hebbedingen. Het merendeel van de spullen zou ik waarschijnlijk niet missen. Van sommige spullen wist ik niet eens meer dat ik ze had, tot ik ze onder uit de kast opviste of in een verloren hoekje terugvond.

Alle overbodige spullen weggooien, dat vonden we erger dan het feit dat we ze voordien gekocht hadden. Dus hebben wij een grote doos vol kleren naar de armenhulp gebracht (althans, daar is het via-via toch terechtgekomen) en een andere doos met spullen aan de kringloopwinkel gegeven. Het is een prettig idee dat een deel van onze spullen toch nog een tweede leven krijgt, misschien zelfs een beter dan het eerste (want hier lag het toch maar in dat donker hoekje van de kast).

Met dat idee in ons achterhoofd, besloten Liefje en ik ook geen nieuwe spullen meer te kopen. We hebben wel een andere zetel (of 'bank' voor de Hollandse vrienden), die we van zolder bij mijn ouders hebben gehaald. We vonden er verder nog een prachtig houten dressoir en ook die pronkt nu in onze woonkamer. Ik ruilde mijn dessertbordjes van Ikea om voor een veel leukere reeks met poesjes en Franse tekst erop.

Wat oorspronkelijk bedoeld was om onze koopdrang wat terug te schroeven, bleek nog veel leuker dan verwacht. Ondertussen hebben we de smaak te pakken met al die tweedehandsjes in huis. Ik geef je hieronder maar liefst zes (en er zijn er vast nog veel meer) goede redenen om er ook mee te beginnen:

1. We hebben helemaal niks verkwist. Er zijn geen bomen gesneuveld (althans niet meer dan het geval was als de kast op zolder was blijven staan), geen verpakkingsmateriaal. Geen afval, helemaal niks.

2. Alles bij elkaar hebben die spullen ons weinig (of zelfs niks) gekost.

3. Het gevoel dat je krijgt bij iets 'toevallig' in handen krijgen of na lang zoeken, is duizend keer leuker dan gewoon iets gaan kopen in de winkel omdat je dat vanmorgen bedacht had.

4. Tweedehandsjes kan je zo lekker pimpen! Een nieuwe zetel koop je meteen in de stof die je leuk vindt en dat is dat. Mijn zetel heeft een motiefje waar ik niet erg gek op ben, maar dan maak ik toch gewoon een nieuwe overtrek. Heb ik meteen weer een leuk nieuw projectje waar ik al weken vol enthousiasme plannen voor maak in mijn hoofd.

5. Elk stuk in de woonkamer is uniek. Niemand die kan zeggen: "hé, ik heb die kast ook! Die komt van bij Ikea." En onze woonkamer mag op het eerste zicht dan wel een bij elkaar geraapt zootje lijken, je zal het in geen geval in een reclameblaadje zien staan!

6. Behalve dat elk stuk uniek is, hebben ze ook allemaal wat geschiedenis in huis binnengebracht. De poezenbordjes, de zetel van op zolder (ook mijn ouders hebben die op hun beurt van iemand anders gekregen), zelfs de kopjes in onze kast (en daar zitten geen twee dezelfde tussen) hebben hun eigen verhaal.


Hopelijk geniet je er even veel van als ik!


Groetjes vanuit de nieuwe flat,

Lyrinn


P.S.: de verhalen over de kopjes of eender welk meubel wil ik op verzoek gerust eens uit de doeken doen ;-)

Het proeflapje

(Bijna) elke woensdagavond ga ik breien in een gezellige bar in het Amsterdamse. De huisgenoten (lees: mannen) vinden dat nogal gek, maar ik vind het geweldig. In mijn familie en vriendenkring zijn namelijk niet zoveel breisters, en dus krijg ik -al brei ik een draak van een breiwerk- altijd veel oh's en ah's te horen. Want ja, als je niet kan breien, lijkt zelfs zo'n kleine draak best ingewikkeld.

Maar eerlijk, die breiwerkjes van mij stellen weinig voor bij wat de dames op woensdagavond uit hun naalden toveren. En dat maakt het nu net zo leuk voor mij. Ik krijg heel wat tips mee en zie dat het altijd nog wel een beetje beter of ingewikkelder kan. En waar ik voordien geen flauw benul had van garens en brei-attributen, tegenwoordig ben ik al wat beter mee in het brei-vakjargon. Een heel nieuwe wereld ging (en gaat nog steeds) voor me open, er bestaat zelfs een Facebook voor breiers*.

Begin januari startten de dames met een gezamenlijk breiproject. Iedereen volgt daarbij hetzelfde patroon, maar kiest wel zelf het garen, project (een sjaal, tas, kussen, ...) en de kleuren uit. Het patroon werd de "Princess Franklin Plaid Collar"**, waarbij je vijf verschillende kleuren gebruikt en daarna afwerkt door er draden doorheen te weven.

In eerste instantie twijfelde ik om aan het project mee te doen. Ik wist helemaal niet wat ik zou gaan breien en bovendien had ik nog een trui af te werken (een wintertrui waarvoor de tijd toch wel erg begint te dringen, weet je wel). Maar toen ik op woensdagavond het zoveelste prachtige proeflapje zag passeren, was ik zo enthousiast geworden dat ik al mijn bezwaren overboord gooide en besloot aan het groepsproject mee te doen. Die trui kon nog wel even wachten.

voor het weven

Het waren echt die proeflapjes die me over de streep trokken, en dat heeft alles te maken met het verrassingseffect van dit patroon. Wat ik er zo geweldig aan vind:

1. Door de verschillende kleuren en het weven van de draden, ziet het breiwerk er zo ingewikkeld en moeilijk uit, maar dat is het helemaal niet! Tricot breien, tellen tot acht en weven met naald en draad. Meer techniek is niet vereist.

2. Vijf verschillende kleuren combineren, dat is een lastige taak. Ik zag heel wat gewaagde kleurencombinaties passeren en op het eerste zicht leek me dat niks. Maar de Princess Franklin is hét patroon bij uitstek om verschillende kleuren te combineren. Zelfs de meest uiteenlopende kleuren, waarvan je dacht ze nooit of te nimmer in één en hetzelfde breiwerk te gebruiken, komen op het einde samen in een prachtige lap!

3. Doordat je na het breien nog draden door het werk moet weven, zie je pas op het allerlaatste moment wat het nou echt is geworden. Eerst zien al die bizarre kleuren door elkaar in ongelijke stroken, er maar niks uit (kijk maar naar mijn 'voor'-lapje). Maar als die draden er eenmaal doorgeweven zijn, dan wordt zelfs het meest bonte lapje plots een pareltje. Spannend tot op het allerlaatste moment dus!

na het weven

Al was ik er na het zien van al die mooie proeflapjes, van overtuigd dat alle kleurencombinaties oké waren, zelf vijf kleuren samenstellen was geen eenvoudige opgave! Het was mijn mama die me op het geweldige idee bracht om zulke typische Schotse kleuren te kiezen. Zo werd het rood, zwart, groen en wit, met een accent van geel (wat trouwens nog niet in het proeflapje te zien is, want dat garen kreeg ik pas later toegezonden). Ik begon meteen aan mijn proeflapje en ik was zo blij met het resultaat dat ik er zeker drie dagen mee heb rondgelopen.

Dan kwam nog het grootste probleem: wat zou ik er nu eigenlijk van gaan maken? Na lang piekeren is het een Schotse plaid/sjaal geworden. En dus ben ik nu, zo'n zes weken nadat mijn proeflapje klaar was, eindelijk in actie geschoten. Ik denk dat de dames van woensdagavond al lang klaar zijn, maar dat deert niet. Want -te oordelen aan mijn proeflapje- ik weet nu al dat mijn plaid helemaal geweldig gaat worden :-)

Ik doe nog even verder, wie zin heeft mag altijd meedoen!

Lyrinn


*Ravelry, oftewel Facebook voor breisters. De website staat -nadat je een profiel hebt aangemaakt- boordevol patronen, tips en activiteiten voor urenlang tijdverdrijf. Veel plezier :-)

** Het patroon "Princess Franklin Plaid Collar" (Engelstalig) kan je ook hier (via Ravelry) downloaden.