Crisis

"Happiness is not a goal, but a journey."

Ik zou nog even een update geven over de lange radiostilte op mijn blog. De voorbije maanden waren heftig en daardoor bleef ook de inspiratie wat achterwege. Dat is zeker wat ze bedoelen met een "writer's block".

Wat er zoal gebeurd is de voorbije maanden:

- ik gaf mijn job op. In mei al. Een goedbetaalde, voltijdse, langdurige baan, wel te verstaan. En ik had nog geen alternatief. Call me crazy, I know. Maar ik had zo mijn redenen en ik MOEST er gewoon weg.

- ik ging op zoek naar een nieuwe job maar vond die na twee lange werkloze maanden nog steeds niet. Ik kwam tot de conclusie dat ik in Nederland niet kan doen wat ik graag wil doen. Ik wist dat eigenlijk altijd al, maar de dag waarop ik daadwerkelijk die conclusie maakte, kwam met een klap aan.

- meanwhile, schreef ik me in voor een Master programma aan de Universiteit van Amsterdam. Daarna zat ik maandenlang te wachten op de toelating. Ik moest eerst aan heel wat eisen voldoen en slechts drie weken geleden was ik ineens "geaccepteerd". Ik sprong bijna een gat in de lucht van opluchting.

- na vijf jaar studeren en met al twee bachelordiploma's op zak, zit ik in september nog maar eens op de schoolbanken. Call me crazy (again), maar dat idee ligt al erg lang op tafel. Als ik nadenk over de toekomst en wat ik professioneel ooit wil bereiken, kom ik telkens tot dezelfde conclusie: ik heb een masterdiploma nodig. En dat ga ik nu (proberen te) behalen.

- Ik verloor in de tussentijd een beetje mijn zelfvertrouwen. Al dat vruchteloos solliciteren, die maanden van onzekerheid over de studies, een inkomen, het gat in mijn CV (wat deed jij wel van mei tot nu???). Ik durfde amper uitspreken dat ik werkloos was, zelfs bij vrienden en familie wou ik het liefst onzichtbaar worden bij de vraag "en wat doe jij tegenwoordig?". Net vijfentwintig jaar en werkloos. Ik werd er zo moedeloos van.

- En toen vond ik een nieuwe job (nog maar pas, dit nieuws is echt heet van de naald)! Totaal niet gerelateerd aan mijn studies en ook veel minder betaald. Maar het is precies wat ik zocht: flexibel (moet ook wel, want ik ga weer studeren), dichtbij huis en bij een bedrijf waar teamspirit voorop staat.

Alles valt dus stilaan weer op zijn plooi. Ik ben nog maar pas begonnen met de job en de opleiding moet nog starten, dus ik weet nog niet goed hoe alles zal lopen. Maar in ieder geval breekt de zon weer wat door de wolken.

En om op de vraag te antwoorden (wat ik van mei tot nu toe gedaan heb): ik ging op vakantie, genoot van de zon op mijn snoet, verwende de kleine Whippet, ging aan het tekenen, stak de bank en de kast in een nieuw kleedje, voorzag de tuinbank van fleurige kussens, maakte een zomertrui en naaide voor het eerst een jurk in elkaar. Ik heb me zeker niet verveeld (maar als je werkloos bent, voelt het niet als vakantie).

Je ziet alle projecten nog wel eens op dit blog verschijnen.

Zonnige (zowel letterlijk als figuurlijk) groetjes,

Lyrinn

Roadtrip voorbij de poolcirkel

"Travel is the only thing you buy, that makes you richer."

(unknown)

Precies een maand geleden maakten het Lief en ik een geweldige roadtrip door het noorden van Zweden. Tien redenen waarom de reis zo bijzonder was.

1. 1500 kilometer in 6 dagen.
We huurden een kleine auto (achteraf gezien had een Jeep wel handig geweest, met al die grindweggetjes) op de luchthaven en trokken ermee door het noordelijke deel van het land. Bijzonder omdat we er minutenlang konden rijden zonder ook maar iemand tegen te komen. We hielden geen logboek bij, maar het record ligt rond de 40 minuten zonder een andere auto te zien.

2. Altijd en overal rendieren.
Veertig minuten zonder auto's om ons heen, maar alleen waren we nooit. De eerste keer dat we rendieren langs de rand van de weg zagen, waren we dolenthousiast. Het bleef nadien natuurlijk even bijzonder, maar je gaat er toch wat aan wennen als dat zo vaak voorkomt. Soms (vooral naar de avond toe, wanneer ze actiever worden) rennen ze gewoon met z'n allen de weg op en kan je er minutenlang achter rijden.

3. Elanden.
Elanden zijn veel schuwer dan rendieren en dus laten zij zich niet zo makkelijk op de weg zien. Echter, via via kwamen we terecht bij een elandenboerderij. Bijzonder omdat we ze konden aaien (alsof het paarden waren) en omdat we voorzien werden van tekst en uitleg door een gepassioneerde 'Elanden-boer'.

4. Muggen.
Net zoals ik nog nooit zoveel rendieren zag in mijn leven, heb ik ook nog nooit zoveel muggen bij elkaar gezien. Niet echt iets om enthousiast over te worden, maar bijzonder is zo'n muggenplaag wel. Na zeven uur 's avonds kan je je in het noorden van Zweden niet meer naar buiten begeven zonder ondergedompeld te zijn in muggenzalf. De huizen en tuinen zijn er overal voorzien van muggennetten. Maar helaas mochten al die zalf en muggennetten niet baten: ik ben de tel kwijtgeraakt bij 40 beten... 

5. Het Zweeds.
Met een interesse voor taal, was ik natuurlijk gefascineerd door het Zweeds. Bijzonder omdat het zo verstaanbaar klinkt en tegelijkertijd ook weer niet. Af en toe klinkt er eens een woord doorheen waarvan je denkt: hee, dat begrijp ik! "Smaklig måltid" bijvoorbeeld als we aan tafel gingen. Maar het leidt ook wel eens tot misverstanden. Zo heeft "Grattis" niks met 'gratis' te maken, maar betekent het 'gefeliciteerd'... De vreemde klemtonen en de zingende toon die ze gebruiken, maken het uiteindelijk een grappig (en toch wel onverstaanbaar) taaltje om naar te luisteren.

6. Steppe en prachtige landschappen.
Nergens meer uitgestrekte natuur te vinden dan in een land dat tien keer groter is dan België, maar 3 miljoen minder inwoners heeft (11 miljoen Belgen vs. 8 miljoen Zweden). We trokken onze wandelschoenen aan en trokken door de bergen. Eindeloze dennenbossen, drassige paden en kabbelende beekjes, zo rustgevend! Bijzonder wordt het als die dennenbomen plots verdwijnen en er enkel nog met mos begroeide stenen overblijven. Vanwege de extreme temperatuurschommelingen op zulke hoogte, is er nog weinig groen te vinden. Je krijgt bijna bewondering voor de planten die het daar wel overleven.

7. Complete stilte.
Nog nooit had ik voorheen zo'n "echte" stilte ervaren als in Zweden. Bij het wandelen, of aan de rand van een meer is er helemaal geen geluid. Af en toe hoor je een vogel zingen, of het water dat door de wind beweegt. Niks is zo bijzonder als de stilte.

8. De zon die nooit onder gaat.
We waren in Zweden in de week van Midzomer, de langste nacht van het jaar. De hele week dat wij er waren ging de zon nooit onder (en dat duurt eigenlijk zelfs een week of drie). Het is een bijzondere ervaring: het besef van tijd is een beetje weg omdat het altijd licht is ("Wat, is het al 12uur?!"). Maar het is ook best handig dat het niet donker wordt: om 11uur 's avonds nog even de top van een berg beklimmen? Waarom ook niet (onderstaande foto is trouwens op die bergtop gemaakt).

9. De blokhut.
We sliepen twee nachten in de blokhut van vrienden. Bijzonder hoe alle huizen daar zijn opgetrokken in dennenhout (althans voor ons, het staat er daar vol van dus niet zo abnormaal). De meeste huizen zijn klein maar vaak telt een eigendom wel vier of vijf kleinere verblijven, waaronder dus ook vaak een gastenverblijf in de vorm van een blokhut in de tuin. De geur van dennenhout, een kleine houtkachel en een stapelbed binnenin: het voelde zo bijzonder aan! En de gastvrijheid van onze gastvrouwen was nog het meest bijzondere van dit alles. We zijn hen ontzettend dankbaar!

10. De beste Midsommar bruiloft ooit.
De voornaamste reden voor onze trip naar Zweden: de bruiloft van onze Zweedse vrienden! En bijzonder was het absoluut, omdat het de hele nacht licht bleef en omdat het eten zo lekker was. Bijzonder omdat het de perfecte locatie was en omdat het weer niet beter had kunnen zijn. Bijzonder om het prachtig koppel dat zo intens gelukkig was die dag. En bijzonder om hun geweldige vrienden en familie die we ontmoetten en hun gastvrijheid!

Iemand nog meer redenen nodig om er zelf heen te gaan?

Reizende groetjes,

Lyrinn

Een gebreide wintertrui voor de zomer...

(oftewel: alweer zo'n langdurig project)

Alleen al door naar de labels te kijken, zie je dat het helemaal niet het juiste moment is voor deze post. 'Breien' en 'winter' zie je daar staan. Breien, dat kan misschien nog (er zijn heus wel leuke, lichte gebreide blousejes in katoen e.d. voor bij mooi weer). Maar winter? Dat is echt wel het laatste waar je op dit moment aan wil denken.

Maar bij mij durven projecten wel eens vaker lang duren. Zo ook dus deze gebreide wintertrui. Als ik het me goed herinner, begon ik er aan in de winter van 2013. Ik woonde toen nog niet zo lang in Amsterdam en de trui was mijn voornaamste bezigheid in die tijd.

Gisteren, ruim anderhalf jaar later, stopte ik de laatste draden weg (hoe leuk breien ook is, ik heb echt een rothekel aan de afwerking. Draden wegstoppen, brrr...) en dus is de trui EIN-DE-LIJK een feit! Ik had gehoopt dat ik hem nog aan kon op een druilerige dag in maart of april, maar ook daar is het nu echt wel te laat voor.

Ik zou een poging willen wagen om het patroon te delen maar dat slaat echt nergens op. Ik vond geen bestaand patroon dat helemaal naar mijn zin was, dus verzon ik het gewoon zelf. Daardoor moest ik mezelf en het breiwerk in allerlei bochten wringen om het tot een iet of wat goed en symmetrisch geheel te krijgen. Met elk onderdeel (mouwen, voor- én achterpand) ben ik minstens twee keer opnieuw begonnen, dat heeft vast ook een groot deel van de vertraging veroorzaakt...

Geen patroon dus, maar ik kan jullie de volgende twee tips meegeven:

- Volg ALTIJD een patroon, zelf als je eigenwijs bent, zoals ik.

- Begin best twee seizoenen eerder dan het seizoen waarin je het breiwerk wil gaan dragen. Om te vermijden dat-ie nadien nog voor lange tijd in de kast moet blijven liggen.


Warme groetjes en veel breiplezier uit Nederland,

Lyrinn

Nog een kleine noot: tijdens het schrijven van dit bericht heb ik de trui toch maar even aangedaan (het is zo jammer dat ik hem nog voor zo lang moet laten liggen, weet je). Mijn god, wat is het hier warm zeg!

Daar is de lente, daar is de zon

"No winter lasts forever, no spring skips its turn."

(Hall Borland)

Driewerf hoera!! De temperatuur doet anders vermoeden, maar het einde van de winter is écht in zicht. De dagen worden langer: het is 's morgens al licht als ik naar het werk vertrek en sinds vorige week ben ik zelfs weer thuis voor het donker!

Ook in onze flat is het te zien: in de achtertuin schieten de eerste krokussen al uit de grond en de voorjaarsbollen (die de hele winter in een bakje op het terras lagen te wachten) krijgen scheuten. Tijd dus om de potgrond boven te halen!

 Met zon, water en een beetje geduld hebben we binnenkort mooie bloemetjes bij de voordeur!

Zonnige groetjes uit Nederland,

Lyrinn