Een volkomen nutteloze kubuspuzzel

Bij mijn ouders ligt al jaren zo'n leuk kubus-dingetje. Zoiets als de Rubix Cube maar dan zonder enig doel (er is geen oplossing, het draait gewoon eindeloos door). Nu heb je vast geen idee waar ik het over heb. Maar beter dan dit kan ik het eigenlijk niet uitleggen. Kijk vooral naar de foto's.

Het punt is: het is leuk! Je kan er eindeloos aan draaien, in knijpen, ... terwijl je een gesprek voert of andere (meer zinvolle) dingen aan het doen bent. Dus ik wou er ook eentje maken.

Ik koos zes fleurige stofjes en ging aan het knippen en strijken. Dat voorbereidingswerk bleek langer te duren dan het uiteindelijke naaiwerk zelf... Maar goed, het resultaat mag er zijn: een fleurige kubuspuzzel (want ik kwam er inmiddels achter dat het zo heet) ligt ondertussen in mijn kast.

In mijn kast, ja. Want OP de kast, dan gaat die lieve Whippet ermee aan de haal. En ik zit heus niet elke dag met dat ding in mijn handen te draaien. Veel meer dan dat, kan je er dus echt niet mee doen. Dan maar een plekje in de kast.

Wie ik benieuwd heb gemaakt, kan op deze website de werkbeschrijving vinden. Geen professionele naai-skills vereist. Is er nog iemand op zoek naar een nutteloos DIY-verjaardagscadeau? Zoek niet langer!

Alweer creatieve groetjes,

Lyrinn

De kick-ass DIY-jurk

"Believe you can and you will"

(Unknown)

Ik had in mijn hele leven nog nooit een jurk gemaakt. En ik wou dat al heel lang eens doen, maar het was er nog nooit eerder van gekomen. En dan stond er plots een bruiloft voor de deur. En ik dacht: laat ik eens zot doen!

Dus ging ik jurken Googlen en op zoek naar gratis patronen. Ik vond heel wat interessante websites en blogs, maar niks was precies wat ik zocht (zoals gewoonlijk ben ik nogal kieskeurig). Dus ik maakte er een mixje van.

Het bovenstuk haalde ik van deze Zuid-Afrikaanse website (ik wist trouwens niet dat mijn Zuid-Afrikaans zo goed was).

De rok tekende ik zelf uit op basis van mijn eigen maten en deze tutorial. (in het Engels, dat kon ik gelukkig al).

Ik maakte eerste een 'proefjurk' uit een oud laken om zeker te zijn dat de maat goed was, alvorens de schaar te zetten in het leuke stofje dat ik kocht. Hier en daar deed ik nog wat kleine aanpassingen, zoals verbreden van de armsgaten (misschien moet ik toch maar eens wat spiermassa gaan ontwikkelen in mijn bovenarmen?) en verlengen van het bovenstuk (zodat de tailleband op de perfecte plaats zou komen te zitten).

Toen zette ik een tailleband tussen het Zuid-Afrikaanse bovenstuk en de Amerikaanse rok et voila: ineens had ik een kick-ass jurk, helemaal zelf gemaakt!

En iedereen maar beweren dat zoiets niet lukt als je nog nooit eerder kleding hebt genaaid... De bruiloft en mijn jurk waren geweldig (dat is vast ook te zien op de lol-foto met de mama)!

Creatieve groetjes,

Lyrinn

Een gebreide wintertrui voor de zomer...

(oftewel: alweer zo'n langdurig project)

Alleen al door naar de labels te kijken, zie je dat het helemaal niet het juiste moment is voor deze post. 'Breien' en 'winter' zie je daar staan. Breien, dat kan misschien nog (er zijn heus wel leuke, lichte gebreide blousejes in katoen e.d. voor bij mooi weer). Maar winter? Dat is echt wel het laatste waar je op dit moment aan wil denken.

Maar bij mij durven projecten wel eens vaker lang duren. Zo ook dus deze gebreide wintertrui. Als ik het me goed herinner, begon ik er aan in de winter van 2013. Ik woonde toen nog niet zo lang in Amsterdam en de trui was mijn voornaamste bezigheid in die tijd.

Gisteren, ruim anderhalf jaar later, stopte ik de laatste draden weg (hoe leuk breien ook is, ik heb echt een rothekel aan de afwerking. Draden wegstoppen, brrr...) en dus is de trui EIN-DE-LIJK een feit! Ik had gehoopt dat ik hem nog aan kon op een druilerige dag in maart of april, maar ook daar is het nu echt wel te laat voor.

Ik zou een poging willen wagen om het patroon te delen maar dat slaat echt nergens op. Ik vond geen bestaand patroon dat helemaal naar mijn zin was, dus verzon ik het gewoon zelf. Daardoor moest ik mezelf en het breiwerk in allerlei bochten wringen om het tot een iet of wat goed en symmetrisch geheel te krijgen. Met elk onderdeel (mouwen, voor- én achterpand) ben ik minstens twee keer opnieuw begonnen, dat heeft vast ook een groot deel van de vertraging veroorzaakt...

Geen patroon dus, maar ik kan jullie de volgende twee tips meegeven:

- Volg ALTIJD een patroon, zelf als je eigenwijs bent, zoals ik.

- Begin best twee seizoenen eerder dan het seizoen waarin je het breiwerk wil gaan dragen. Om te vermijden dat-ie nadien nog voor lange tijd in de kast moet blijven liggen.


Warme groetjes en veel breiplezier uit Nederland,

Lyrinn

Nog een kleine noot: tijdens het schrijven van dit bericht heb ik de trui toch maar even aangedaan (het is zo jammer dat ik hem nog voor zo lang moet laten liggen, weet je). Mijn god, wat is het hier warm zeg!

Maak je eigen foto(dag)boek

"For every photograph taken, there is one less moment forgotten"

Vroeger, in de tijd van de filmrolletjes, had je van die leuke fotoboekjes waar je doorheen kon bladeren. Ik vond laatst nog eentje terug, met foto's vanop 'bosklassen' in de lagere school (wat een tijd, haha) en met hele fotoshoots van pubervriendinnen :-)

Ondertussen in het digitale tijdperk is het aantal foto's verviervoudigd, maar hoeveel ervan belanden nog in zo'n fotoboekje? Belanden er bij jou überhaupt nog wel in een boekje?

Het vraagt best wat tijd, wilskracht zelfs, om die foto's op papier te krijgen. Maar het resultaat is al die moeite meer dan waard. Want zeg nu zelf: doorheen een computermapje bladeren is lang niet zo leuk als door een fotoboek.

Mijn beste plaatjes (lees: die van het Lief, want zelf maak ik de meest waardeloze foto's) belanden in een groot album, als een collage. Ik knip foto's uit, kleef er tickets en bonnetjes bij en heb daarna een heus foto-dagboek. Elke reis en leuke activiteit belandt in zo'n boekje.

Althans, dat is het idee. Er kruipt heel wat tijd in het maken van zo'n album dus ik hink enkele jaren achterop... In deze post zie je bijvoorbeeld foto's van het Zürich-album, terwijl mijn Erasmus er al een kleine twee jaar op zit. Binnenkort vul ik de lege bladzijden uit dit album aan met plaatjes van mijn reünie-bezoekje van de afgelopen maand.

Tips voor wie zelf aan de slag wil:

- Check op het internet waar je je foto's het goedkoopste kan laten uitprinten. Bepaalde webshops (zoals foto.com) sturen de foto's per post naar je op, maar soms kan het goedkoper uitdraaien om ze zelf op te pikken (bijvoorbeeld bij Hema en Kruidvat). Vaak worden de foto's goedkoper naarmate je er meer bestelt of zijn er geen verzendkosten boven een bepaald bedrag. Vergelijken is hier de boodschap!

- Bij o.a. Kruidvat (soms) en Hema (vrijwel altijd) kan je grote lege foto-albums kopen. Staat de kleur of het motief je niet aan (ik kocht ooit eens drie albums met tijgerprint tijdens een solden actie...), dan kan je ze later nog kaften zoals je bij schoolboeken doet. Leuk is een stratenplan van de reisbestemming (zoals je hier op de foto het plattegrond van Zürich kan zien), of een landkaart (als er meerdere trips in een album staan). Achteraf een laagje laminaatfolie zorgt voor een stevig en tijd-resistent resultaat :-)

- houd restaurantbonnetjes, bierviltjes, trein-, tram-, en buskaartjes, folders, museumgidsen, stratenplannen, etc. bij. Leuke aanvulling voor tussen de foto's of als cover voor op de buitenkant (zie de tip hierboven).

- maak notities, trek pijltjes, noteer datums en namen van alles wat op je foto's terug te vinden is. Leuk (en handig als je, zoals ik, nogal vergeetachtig bent) als je de albums jaren later nog eens doorbladert.

- houd niet alle foto's in het standaard 2/3 formaat, maar durf in je foto's te knippen. Zo kan je ze op, onder, boven elkaar kleven en krijg je een leuk collage-effect.

- foto's uitknippen doe ik  meestal rond gezichten etc. Lukt dit niet, probeer dan ook eens foto's rond uit te knippen. Hiervoor gebruik je best een (groot) glas en een potlood, daarna knip je uit op de potloodlijn. Een passer kan natuurlijk ook (die zijn daarvoor gemaakt), maar denk eraan dat dit een gaatje in de foto achterlaat!

- foto's vastkleven kan het beste met dubbelzijdige kleefband. Er zijn ook speciale fotoklevers op een rolletje te koop, handig is dat je deze niet meer hoeft te verknippen. Je vindt deze in tal van winkels, vaak in de afdeling stationary/kantoor artikelen.

Veel plezier ermee!

Groetjes,
Lyrinn

Paas-moestuintje(s)

Het is bijna zover: tijd om paaseieren te rapen! Jawel, u leest dat goed, zelfs op mijn leeftijd doe ik nog dolenthousiast mee aan dit ritueel. Ik plan na dit weekend enkele kilo's Belgishe chocolade eieren mee te sleuren naar Nederland.

Om alvast in de stemming te komen, ging ik aan de slag met de mini-moestuintjes van Albert Heijn. In plaats van de bijgeleverde kartonnen potjes te gebruiken, besloot ik ze in een eierschaaltje te zaaien. Natuurlijk zijn die erg klein, maar zodra de zaadjes echt gaan kiemen, moeten ze toch uitgedund en verpot worden. Ideaal dus om hun eerste levensweken -vlak voor de Paastijd- in een eierschaaltje door te brengen.

Wie ook aan de slag wil:

- je kan de eierschalen uitblazen, maar het werkt even goed als je zachtjes met een lepel op het ei klopt. Zo kan je enkele stukjes schaal weg pellen en kun je de eieren zelf nog gebruiken, bijvoorbeeld om een lekkere taart mee te bakken. Dat is wat ik deed (kriekjesvla, njam njam).

- pel nog wat stukjes van de eierschaal weg tot er zo'n 3/4 overblijft. Dit kun je nu gebruiken als bloempotje.

- snijd het deksel van een eierdoosje. Hier kan je de eierschaaltjes in zetten, staat leuk op de tafel met Pasen! Naargelang het aantal plantjes je gaat planten, neem je uiteraard een grotere of kleinere doos :)

- doe wat aarde of potgrond in de eierschaaltjes tot zo'n centimeter van de rand af, leg de zaadjes hierop en dek af met een nieuw laagje aarde tot het schaaltje helemaal gevuld is (deze hoef je niet meer aan te drukken).

- geef de plantjes-in-spé dagelijks wat water en wacht geduldig af wat er gebeurd. Langer dan twee weken na het kiemen, kan je ze best verhuizen naar een groter potje (dat is althans wat ik plan te doen). Komt mooi uit, want dan is Pasen alweer voorbij!

- heb je geen mini-moestuintjes van Albert Heijn? Geen getreur! Radijszaadjes, basilicum of viooltjes doen het zeker even goed, de eerste weken.

Veel plezier en fijne Pasen!

Lyrinn


P.S.: op de foto's zijn het er nog maar twee, maar ondertussen zijn er al zes plantjes (waarvan twee ontkiemt).

De gebreide spencer, aka het gebreeën debardeurke

"Knit fast, die warm"

Mijn schattig neefje heeft een dikke buik (zoals alle peuters natuurlijk). Die buik was het eerste wat kwam piepen toen hij uit zijn spencer* groeide. Op verzoek van zijn overgrootmoeder moest er om die reden een nieuw en groter exemplaar gebreid worden. Liefst een exacte replica van de oorspronkelijke spencer. Wol en breinaalden kreeg ik er gratis bij, als ik het breien maar op mij zou nemen.

Aan de slag ging ik: op basis van de kleine spencer telde ik het patroon uit voor een grotere versie. Ik deed wat kleine aanpassingen want ik ben een grote fan van gebreide kabels (en zoals je ziet, had de oorspronkelijke versie er geen).

Een expert in breipatronen ben ik allerminst, maar voor wie het graag zelf probeert (absoluut niet moeilijk), geef ik hieronder graag de werkbeschrijving mee. Bij vragen, fouten, onduidelijkheden of suggesties: ik hoor ze graag. En stuur me gerust een foto van het resultaat!

Veel breiplezier en lieve groet,

Tati (kort voor tante Lyrinn)

*Noot voor de Vlaamse lezers: een spencer is het mooi Nederlandse woord voor een 'debardeurke'.

***

Werkbeschrijving

Ik breidde met garen 'Boston Style', kleur 'Partie' (19% wol) met breinaald 6.5mm. Proeflapje 10x10cm: 12st op 18nld.

Voorpand bestaat uit 46 steken waarvan 5nld in boordsteek (2r, 2av). In het midden breidde ik 2 kabels die naar elkaar toe lopen (door steeds afwisselend voor en achter het werk te houden). Patroon gaat als volgt: 16st r, 2st av, 4st r, 2st av, 4st r, 2st av, 16st r. Dit steeds herhalen (hou er rekening mee dat je in de achterkant van het werk het patroon omdraait) en telkens in de 5e nld kabel breien (eerste kabel telkens voor het werk, tweede kabel steeds achter het werk. Doordat je steeds afwisselend in voor- en achterzijde de kabel breit, krijg je een doorlopende lus).

Armsgaten: op 20cm hoogte het armsgat breien door 1st minderen aan beide zijden (2r, 2 samenbreien, 38st in normale patroon, 2st minderen door overhalen, 2r). Dit herhalen voor 4 opeenvolgende naalden (zowel in voor- als achterzijde) zodat je eindigt met 38st op de nld.

Halsopening: op 25cm hoogte (meteen na de minderingen) het breiwerk in 2 verdelen door halfweg (na 19st) het werk om te keren en terug te breien (de overige 19st laat je op de naald staan of zet je gemakkelijkheidshalve even op een hulpnaald). Het patroon van de kabel blijf je gewoon doorbreien (d.w.z. steeds kabel in 5e nld) zodat je een speciale boord krijgt. Vanaf dit punt minder je om de 2 naalden (d.w.z. steeds aan de voorzijde) 1st door de laatste 2 rechte steken (net voor de kabel) samen te breien. Dit herhaal je tot er in totaal 12st over zijn. Vanaf hier nog 8nld doorbreien en dan breiwerk afzetten.

Herhaal dit voor het tweede stuk (de overige 19st op de hulpnaald) maar hier doe je de minderingen door 1st overhalen, ook weer net voor de kabel-boord.

Achterpand bestaat uit 42st (het voorpand trekt wat samen door het kabelpatroon, vandaar maakte ik het achterpand iets kleiner), ook weer 5 naalden in boordsteek (2r, 2av). Daarna het gehele werk in tricot breien. Op 20cm hoogte armsgaten breien zoals bij het voorpand. Je eindigt nu met 34st. Doorbreien tot het werk dezelfde hoogte heeft als het voorpand. Breiwerk afzetten en voor- en achterpand aan elkaar naaien. Bovenzijde mouwen dichtnaaien en draden wegstoppen.

***

Het langverwachte lappendeken

Toen ik een jaar of zestien was, hoorde ik voor het eerst van een "Charm Quilt". De mama (tevens fervent Quiltster) en ik kwamen het tegen in een Patchwork-tijdschrift. Het is een lappendeken (of quilt) van 999 lapjes, gemaakt met 998 verschillende stofjes. Slechts twee lapjes zijn uit dezelfde stof.

Er zijn een aantal varianten op de oorsprong van de Charm Quilt. Zo is er bijvoorbeeld de versie waarin een meisje 999 knopen moet verzamelen tegen haar huwelijk. Dit doet ze door aan alle mannen die ze ontmoet, een knoop van hun hemd te vragen (om van een sterke openingszin te spreken). Tegen de tijd dat ze de 999 knopen bij elkaar heeft verzameld, mag het arme schaap trouwen. Het is me wel een raadsel wat ze met die knopen doet, want er een quilt van maken, lijkt me niet evident.

De versie die ik echter het leukste vind, is die van de moeder die een quilt met 999 lapjes maakt uit oude kleding. Wanneer er een van de kinderen ziek is, mag die onder de Charm Quilt liggen en -verveeld als je weleens kan zijn als je ziek bent- op zoek gaan naar dat ene dubbele lapje.

Nu zag ik me op zestienjarige leeftijd eerder zelf onder dat lappendeken liggen dan een potentieel ziek kind, maar het plan was in ieder geval gemaakt: ik ging zo'n quilt maken. Ik doorzocht de -uitgebreide- collectie stofjes van de mama en ging aan de slag met de schaar. Nadien ging ik (opnieuw met moeder's hulp uiteraard) voor het eerst achter de naaimachine zitten en begon aan een werk van lange adem.

Dat laatste is zacht uitgedrukt want pas nu, op vierentwintigjarige leeftijd, is de Charm Quilt eindelijk een feit. Het project lag jarenlang stil (ik geloof dat ik tegen die tijd een lapje of vierhonderd verzameld had) en ik pikte het weer op toen ik het toevallig tegenkwam in een kartonnen doos op zolder.

Toen zat ik echter met een praktisch probleem want de lapjes van 5x5cm waren berekend op een eenpersoonsdeken. Maar dat zou voor het Lief nogal nadelig blijken en dus moesten er maar meer dan 999 lapjes komen (na vierhonderd lapjes kon ik toch moeilijk helemaal opnieuw beginnen met grotere lapjes te verzamelen).

Vandaag ligt er een verbasterde Charm Quilt in mijn kast. Verbasterd, want hij telt 1400 lapjes in plaats van de gebruikelijke 999. Er zit ook meer dan één verschillend lapje stof in (jaren later bleek het nogal een opgave om nogmaals in moeder's voorraad te knippen zonder daar dezelfde lapjes uit te halen), maar dat vind ik alleen maar een voordeel. Ik zou immers na eenmaal ziek te zijn, weten waar dat dubbele lapje zit. Nu kan het spelletje wel een aantal jaren duren (ik weet namelijk ook niet hoevéél dubbele lapjes er zijn).

En je leest het goed: de quilt ligt inderdaad in de kast. Want hij is te groot voor op mijn bed en na al die jaren van noeste arbeid, vind ik het triest als hij deels op de grond moet hangen. Het Lief moet dus eerst maar eens een hoger bed gaan bouwen. Al kan dat nog wel eens tot ons dertigste duren, als hij dat op mijn tempo doet.

Lieve groetjes uit Amsterdam,

Lyrinn

P.S.: het is duidelijk dat ik veel dank verschuldigd ben aan de mama voor het openstellen van al haar stofjes, alsook de hulp en advies bij het stikken. En ook grote dank aan grootmoeder voor de Finishing Touch (zij was het die uiteindelijk de boord heeft omgenaaid, want naast de naaimachine stellen mijn naaiskills niks voor).

De metafoor van het chocoladekoekje

Onlangs kocht ik een klein boekje in een gadgetwinkel: "What would John do? - a cookbook with only one recipe." Alleen al de titel deed vermoeden dat het een bijzonder filosofisch boekje zou worden. En of het dat was!

Het boek -toevallig geschreven door een Nederlander- beschrijft het hele proces van koekjes bakken in acht hoofdstukken: van de voorbereiding tot het uiteindelijke opeten (ja, zelfs daar is een hoofdstuk aan gewijd). Op de achterflap claimt de schrijver dat het boek het recept bevat voor de allerlekkerste koekjes ter wereld.

Het lekkerste koekje en het hele bakproces er rondom, is niks anders dan een metafoor voor het leven: je stopt al het goede van jezelf in het deeg, bepaalt zelf de ingrediënten en omringt je bij het bakken het liefst met fijne mensen, vrienden en familie. Op sommige dingen heb je helemaal geen invloed en moet je -terwijl je wacht- de tijd zijn werk laten doen: precies wat er gebeurt wanneer de koekjes in de oven staan. Daarna kan je genieten van al dat lekkers (en dat smaakt natuurlijk steeds weer anders). Tot slot zijn er aan ieder koekje twee kanten, want na al dat bakken moet je de keuken schoonmaken en de rommel opruimen.

Bijna geheel onverwacht vind je op de allerlaatste pagina ook een écht recept -geheel vrij van metaforen- voor koekjes. Gezien het onlangs (nu ja, alweer lange tijd terug ondertussen) mijn verjaardag was, besloot ik mijn collega's dan maar te trakteren op John's cookies.

En John heeft helemaal gelijk: de koekjes zijn écht de lekkerste ter wereld! De collega's en de huisgenoten waren er dol op (het laatste koekje in de trommel werd net niet met een nummertje uitgeloot) en het nieuws verspreidde zich zo snel dat ik amper drie dagen later ook voor de familie in België koekjes stond te bakken.

Misschien is John gewoon echt de beste koekjesbakker ter wereld. Of misschien ligt het geheim wel net in de metafoor van het koekje? Want alleen wie het boek gelezen heeft, kan de koekjes met zoveel liefde en aandacht (voor het leven) bereiden.


Probeer het vooral zelf, want ik deel hieronder graag John's recept* voor de lekkerste koekjes ter wereld! 

Nodig:

- 200 gram roomboter
- 160 gram suiker
- 1 of 2 zakjes vanillesuiker
- 3 eieren
- 360 gram zelfrijzende bloem (en/of wat bakpoeder of droge gist)
- 100 gram (wat meer of minder naar eigen goesting) pure chocolade, in stukjes

Bereiding:

Maak de boter zacht (ik zet ze 20 seconden in de magnetron) en meng ze met de (vanille)suiker tot een smeuïge massa. Meng er daarna eerst de eieren en tot slot de bloem en gist onder.

Breek de chocolade in kleine stukjes en voeg deze als allerlaatste toe aan het deeg (hoe langer je het onder elkaar mengt, hoe bruiner het deeg er gaat uitzien).

Bekleed een bakplaat met bakpapier (zodat de koekjes niet gaan kleven) en schep er met behulp van twee koffielepels (of soeplepels voor de erg hongerigen) bergjes van het deeg op.

Zet de bakplaat in een voorverwarmde oven van zo'n 175 graden Celsius. Over de baktijd wil ik geen uitspraken doen aangezien ik een alles behalve standaardoven heb. In een standaardoven zou tien minuten wel volstaan, geloof ik.

*Het betreft Lyrinn's versie, want die van John is American-style (lees: 375 graden Fahrenheit en cups in plaats van grammetjes)
** foto's zijn maanden later toegevoegd toen ik de koekjes weer eens besloot te bakken.

Het post-it boek

 "If it makes just one person smile, it has all been worthwhile"

Het was voor zijn drieëntwintigste verjaardag dat ik het lief zijn cadeautjes vol met post-its plakte. Zomaar, omdat ik dat grappig vond. Sindsdien gebruiken we ze overal: een lief briefje in de lunchbox, een succes-briefje bij een belangrijke presentatie, soms ook gewoon als boodschappenlijstje (je zou nog vergeten waarvoor de post-it oorspronkelijk bedoeld is). Voor een buitenstaander is het waarschijnlijk nogal melig, maar voor mij is het altijd een verrassing als er plots weer eentje bij de boterhammetjes opduikt.

Na al die maanden van post-its, wist ik echter niet meer goed wat ik ermee aan moest. Zo'n lief kattebelletje, dat gooi je toch niet zomaar weg? Je kan er wel twee op je bureau kwijt en nog eens drie in je portefeuille, maar daar houdt het ook wel op. Tijd dus voor mijn creatief brein om in actie te schieten.

In eerste instantie maakte ik er een soort collage van op onze slaapkamermuur. Maar dat zag er nogal rommelig uit en leek echt nergens op.

Dus werd het een post-it boekje. Ik had ooit eens een mooi foto-album met handgeschept papier gekregen en dat was exact wat ik nodig had !

Uiteindelijk maakte ik kleine tekeningetjes en notities naast de post-its, zodat het hele album plots een leuk verhaaltje werd:

Post-it! - the book edition

A story of Ben & Lii in post-its

En er zijn nog lege bladzijden genoeg, dus het post-it verhaal gaat gewoon door.


Lieve groetjes,
Lyrinn

Homemade burgers

Niets lekkerder in het weekend dan een goeie vettige hamburger. Maar het kan ook gezonder met deze homemade veggie-variant (met champignons en noten).


Nodig:

- 1eetlepel (olijf)olie
- 1 ui, fijngehakt
- 1 teentje knoflook, gepeld en fijngesnipperd
- 100 g Shitake champignons, in stukjes
- 175 g hazel- en walnoten, gepeld
- 50 g broodkruim
- 2-3 eetlepels verse koriander en peterselie, fijngehakt
- 1 ei
- zout en (vers gemalen) peper

Bereiding:

Verhit de olie in de pan en bak er de ui in. Voeg daarna ook de knofloof en champignons toe. Bak dit al roerend tot alles goed gaar is.

Verwarm de oven voor op 200°C. Rooster de noten zo'n 3-4 minuten op een ovenplaat. Hak/maal ze nadien fijn. Voeg hier het broodkruim, de verse kruiden en het champignonmengsel aan toe. Voeg tot slot het ei toe en meng alles goed.

Het mengsel moet er sappig uitzien maar wel een vaste massa vormen. Kruid dit goed en laat nadien enkele uren rusten in de koelkast.

Vorm burgers uit het mengsel en bak deze 4-5 minuten aan elke zijde (extra peper en zout zijn altijd lekker) in de pan (ze zijn echter ook heerlijk op de barbecue).

Afwerking:

Superlekker op een echt hamburgerbroodje (of zoals op de foto met zelf af te bakken Keizerbroodjes): verwarm deze eerst in de oven of in/op de toaster. Leg op de ene zijde wat sla (zelf ben ik grote fan van rucola), een dun schijfje tomaat en een plakje jonge kaas. Op de andere zijde doe je wat ketchup (of nog lekkerder met huisbereide chutney, zoals op de foto) en leg je tot slot de veggieburger. Klap het broodje dicht en daar heb je'm: mijn weekendfavoriet!

Smakelijke weekendgroetjes,

Lyrinn


P.S.: ik heb helaas geen idee waar dit recept vandaan komt. Ik schreef het over uit een kookboek toen ik in Ierland logeerde deze zomer en we deze burgers daar op ons bord kregen (zonder broodje trouwens).

Het Amsterdamse tafeltje

"It is better to be late than to arrive ugly."

Ergens in oktober postte ik al eens deze twee foto´s, 'Sneek peak' heetten die, want het was een voorsmaakje van het 'nieuwe' project waar ik toen mee bezig was. Ik heb het snel weer offline gehaald toen ik -weken later- besefte dat het eindresultaat nog niet voor meteen was. Maar nu, zo'n vijf maanden later is het ein-de-lijk klaar!

Misschien herken je het op de foto's, maar dit is/was een paars Ikea-tafeltje dat een tweede (wit met zwart motiefje), daarna een derde (blauw met bloemetjes) en nu bij ons in de flat een vierde leven krijgt.

Liefje en ik vonden het tafeltje naast de afvalcontainer aan een flatgebouw. Het was ergens in augustus en we waren toen net aan het verhuizen. En als arme student en werkloze afgestudeerde, neem je zo' fleurig ding (toen we het vonden was het blauw met bloemetjes) mee natuurlijk. Achteraf weggooien kan altijd nog.

Gek genoeg kwamen we in een van diezelfde weken langs een bar waar alle tafelbladen een kaart van Amsterdam waren. Et voila: het idee voor een nieuw project was geboren! Zoals je kan zien op de foto's, haalde ik er eerst de oude laagjes papier af (en tot mijn verbazing zat daar nog een wit met zwart motiefje onder verstopt). Dat deed ik met veel water en een zeepsopje om het goed los te weken. Met een spatel verwijderde ik (en Liefje, want die heeft heus veel geholpen) tenslotte de laatste restanten papier.

Ik kocht twee plannetjes van Amsterdam* (de grootste die ik maar kon vinden) en schroefde het tafeltje uiteen. De vier poten en het tafelblad kregen elk een laagje lijm** waarna ik ze -alsof ik een boek kaftte- één voor één in het plan van Amsterdam wikkelde. Bij wijze van vernis, kreeg elk onderdeel nog een laagje of zes lijm over zich heen (na elke laag liet ik het eerst goed drogen). Een tafeltje moet tenslotte wel wat waterproof zijn.

Nadien schroefde ik de poten weer vast onder het tafelblad en klaar was ons nieuwe tafeltje, voor veelzijdig gebruik, zoveel is duidelijk.

Vele creatieve groetjes,

Lyrinn


*Je krijgt nu zeker het idee dat dit project helemaal niet zo lang geduurd heeft en dat is ook helemaal waar. Helaas kocht ik in eerste instantie maar één plan en -hoe groot dat ook leek te zijn-, dat was helaas niet genoeg om het hele tafeltje mee te omhullen... Het kwam er maar niet van om nog een kaart te kopen (hoe lang kan iets duren, vraag je jezelf dan af...), dus heeft dat tafeltje hier eerst wat maanden gestaan met drie paarse poten. Ik kon natuurlijk geen half afgewerkt tafeltje op mijn blog posten (en van de kleur paars hou ik al helemaal niet), vandaar dat het zo lang duurde...

**Als lijm gebruikte ik 'Decopatch', die ook als vernis fungeert. Ideaal dus! Ik koos de glanzende variant omdat deze ook buiten gebruikt kan worden en dus leek me dat iets meer waterbestendig. Decopatch kan je verkrijgen in de meeste hobbywinkels.

Het proeflapje

(Bijna) elke woensdagavond ga ik breien in een gezellige bar in het Amsterdamse. De huisgenoten (lees: mannen) vinden dat nogal gek, maar ik vind het geweldig. In mijn familie en vriendenkring zijn namelijk niet zoveel breisters, en dus krijg ik -al brei ik een draak van een breiwerk- altijd veel oh's en ah's te horen. Want ja, als je niet kan breien, lijkt zelfs zo'n kleine draak best ingewikkeld.

Maar eerlijk, die breiwerkjes van mij stellen weinig voor bij wat de dames op woensdagavond uit hun naalden toveren. En dat maakt het nu net zo leuk voor mij. Ik krijg heel wat tips mee en zie dat het altijd nog wel een beetje beter of ingewikkelder kan. En waar ik voordien geen flauw benul had van garens en brei-attributen, tegenwoordig ben ik al wat beter mee in het brei-vakjargon. Een heel nieuwe wereld ging (en gaat nog steeds) voor me open, er bestaat zelfs een Facebook voor breiers*.

Begin januari startten de dames met een gezamenlijk breiproject. Iedereen volgt daarbij hetzelfde patroon, maar kiest wel zelf het garen, project (een sjaal, tas, kussen, ...) en de kleuren uit. Het patroon werd de "Princess Franklin Plaid Collar"**, waarbij je vijf verschillende kleuren gebruikt en daarna afwerkt door er draden doorheen te weven.

In eerste instantie twijfelde ik om aan het project mee te doen. Ik wist helemaal niet wat ik zou gaan breien en bovendien had ik nog een trui af te werken (een wintertrui waarvoor de tijd toch wel erg begint te dringen, weet je wel). Maar toen ik op woensdagavond het zoveelste prachtige proeflapje zag passeren, was ik zo enthousiast geworden dat ik al mijn bezwaren overboord gooide en besloot aan het groepsproject mee te doen. Die trui kon nog wel even wachten.

voor het weven

Het waren echt die proeflapjes die me over de streep trokken, en dat heeft alles te maken met het verrassingseffect van dit patroon. Wat ik er zo geweldig aan vind:

1. Door de verschillende kleuren en het weven van de draden, ziet het breiwerk er zo ingewikkeld en moeilijk uit, maar dat is het helemaal niet! Tricot breien, tellen tot acht en weven met naald en draad. Meer techniek is niet vereist.

2. Vijf verschillende kleuren combineren, dat is een lastige taak. Ik zag heel wat gewaagde kleurencombinaties passeren en op het eerste zicht leek me dat niks. Maar de Princess Franklin is hét patroon bij uitstek om verschillende kleuren te combineren. Zelfs de meest uiteenlopende kleuren, waarvan je dacht ze nooit of te nimmer in één en hetzelfde breiwerk te gebruiken, komen op het einde samen in een prachtige lap!

3. Doordat je na het breien nog draden door het werk moet weven, zie je pas op het allerlaatste moment wat het nou echt is geworden. Eerst zien al die bizarre kleuren door elkaar in ongelijke stroken, er maar niks uit (kijk maar naar mijn 'voor'-lapje). Maar als die draden er eenmaal doorgeweven zijn, dan wordt zelfs het meest bonte lapje plots een pareltje. Spannend tot op het allerlaatste moment dus!

na het weven

Al was ik er na het zien van al die mooie proeflapjes, van overtuigd dat alle kleurencombinaties oké waren, zelf vijf kleuren samenstellen was geen eenvoudige opgave! Het was mijn mama die me op het geweldige idee bracht om zulke typische Schotse kleuren te kiezen. Zo werd het rood, zwart, groen en wit, met een accent van geel (wat trouwens nog niet in het proeflapje te zien is, want dat garen kreeg ik pas later toegezonden). Ik begon meteen aan mijn proeflapje en ik was zo blij met het resultaat dat ik er zeker drie dagen mee heb rondgelopen.

Dan kwam nog het grootste probleem: wat zou ik er nu eigenlijk van gaan maken? Na lang piekeren is het een Schotse plaid/sjaal geworden. En dus ben ik nu, zo'n zes weken nadat mijn proeflapje klaar was, eindelijk in actie geschoten. Ik denk dat de dames van woensdagavond al lang klaar zijn, maar dat deert niet. Want -te oordelen aan mijn proeflapje- ik weet nu al dat mijn plaid helemaal geweldig gaat worden :-)

Ik doe nog even verder, wie zin heeft mag altijd meedoen!

Lyrinn


*Ravelry, oftewel Facebook voor breisters. De website staat -nadat je een profiel hebt aangemaakt- boordevol patronen, tips en activiteiten voor urenlang tijdverdrijf. Veel plezier :-)

** Het patroon "Princess Franklin Plaid Collar" (Engelstalig) kan je ook hier (via Ravelry) downloaden.